สองเดือนผ่านไปโดยไม่รู้ตัว สือเหยาตั้งรกรากอยู่ในเมืองเล็กห่างไกลแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากทั้งเมืองหลวงและเมืองเถาเฉิง ใช้ชีวิตอย่างปกปิดชื่อแซ่
ตลอดสองเดือนนี้ จี้เหยียนเป็นดังคาด เขาจัดการขุมกำลังที่คุกคามตนในวังหลวงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเร่งรุดกลับเมืองเถาเฉิงโดยไม่หยุดพัก
เมื่อพบว่าสือเหยาหายตัวไป เขาก็โกรธเกรี้ยวอย่างที่คาดไว้ และยังพบจดหมายที่นางทิ้งไว้ให้ใต้หมอนอีกด้วย
หลังอ่านจดหมายที่สือเหยาเขียน สีหน้าของเขาซีดขาว แววตาลึกล้ำมืดมน ท้ายที่สุดเขากลับไปขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้จริง ๆ เมื่อดูจากการควบคุมกิจการบ้านเมือง เขาก็ดูไม่เหมือนกำลังมุ่งไปบนเส้นทางทรราช ราวกับตั้งใจเป็นฮ่องเต้ผู้ทรงธรรมอย่างแท้จริง
「โฮสต์ เจ้าเขียนอะไรให้เขากันแน่ ถึงได้วิเศษเพียงนี้?」
「ความลับ」สือเหยาจงใจทำท่าลึกลับ 「ภารกิจของพวกเราเหลือเพียงข้อสุดท้ายแล้ว」
「รับบาดเจ็บแทนจี้เหยียน」เสี่ยวลิ่วกล่าวอย่างรู้ใจกัน
「แต่... เรื่องเร่งด่วนในยามนี้คือ จี้เหยียนดูเหมือนจะรู้ร่องรอยของข้าแล้ว ทหารในเมืองเล็กแห่งนี้มีมากขึ้นทุกที หากข้ายังไม่จากไป คงถูกจับได้แน่」
ช่วงหลายวันนี้สือเหยาระมัดระวังเป็นพิเศษ เวลาออกจากบ้านต้องคลุมตัวมิดชิด
ตลอดสองเดือนหลังจี้เหยียนขึ้นเป็นฮ่องเต้ เขาก็สั่งให้ค้นหานางทั่วแผ่นดิน นางหลบซ่อนซ้ายขวาจึงหามุมเมืองเล็กอันห่างไกลซึ่งยากแก่การพบเจอได้ ท้ายที่สุดก็ยังถูกค้นพบอยู่ดี
「แต่ในเมืองมีทหารลาดตระเวนมากมายเช่นนี้ จะออกไปได้อย่างไร?」
「โง่จริง ทางน้ำสิ」สือเหยายิ้มตาหยี