บิดาของสือเหยาโกรธจนคว้าตัวทั้งสองแยกออกจากกันทันที «อยากทำให้พ่อโกรธจนตายหรือไร เจ้าอายุเท่าไรกัน ถึงกล้าจูบชายอื่น แถมยังจูบต่อหน้าพ่ออีก!»
จี้เหยียนถูกขัดจังหวะก็ไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง คิดอยากสังหารคน แต่พอเห็นว่าเป็นบิดาของสือเหยา...
ช่างเถิด เขาอดกลั้นไว้ก่อน
อีกฝ่ายคือพ่อตาในอนาคต จะได้แต่งเหยาเหยาอย่างราบรื่นหรือไม่ ยังต้องดูท่าทีของพ่อตาเสียก่อน
เขาเก็บงำไอสังหารทั่วร่าง ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างสือเหยา ชั่วพริบตาก็กลายเป็นฉู่อี้คนที่สองที่ว่าง่าย ยืนนิ่งฟังบิดาของสือเหยาตำหนิ
สือเหยารู้สึกขบขันเล็กน้อย จึงขยับไปยืนบังจี้เหยียนไว้ด้านหน้า บิดาของนางรักบุตรีดั่งแก้วตาดวงใจ ไม่ต้องพูดถึงว่ายามนี้นางใกล้ถึงวัยปักปิ่นแล้ว ต่อให้นางกลายเป็นหญิงชรา บิดาก็คงยังรักและทะนุถนอมนางราวกับเด็กน้อยอยู่ดี
ฉู่อี้ได้สติกลับมาจากความตกตะลึง
«น้องเหยาเหยา เจ้าตัดสินใจแล้วจริงหรือ?» ฉู่อี้มองเหตุวุ่นวายตรงหน้า ก่อนเอ่ยถามขึ้นกะทันหัน
«ใช่» นางมองเขาอย่างกระดากใจ แม้การถอนหมั้นจะไม่ผิดกฎหมายและไม่ขัดต่อธรรมเนียม แต่ก็ยังรู้สึกผิดต่อฉู่อี้ เขาเป็นคนมีความรับผิดชอบยิ่ง
ทว่าความรับผิดชอบกับความรักที่ต่างฝ่ายต่างมีให้กันนั้นเป็นคนละเรื่อง
เขาไม่ได้ชอบสือเหยา และสือเหยาก็ไม่ได้ชอบเขา
อีกสามปีนางก็จะจากโลกนี้ไป ต่อให้ไม่ถอนหมั้น ทั้งสองก็ไม่มีทางได้ครองคู่กัน