ยามวิกาล หยางจื้อเต้าพลันตื่นขึ้น รู้สึกว่าในม่านเตียงมีกลิ่นประหลาดบางอย่าง
คืนนี้เขาพักอยู่ลำพังในห้องหนังสือด้านนอก ยื่นมือถอดโคมในม่านออก ม่านเตียงพลันสว่างไสวขึ้นในชั่วพริบตา
หยางจื้อเต้าเห็นปากคำที่ลงนามแล้วทันที หัวใจพลันรัดแน่น ยันกายลุกขึ้นนั่ง มือสั่นเทาคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาอ่าน
กวาดสายตาอ่านคร่าวๆ แล้ว เขาก็หมดความหวังโดยสิ้นเชิง
“ไม่ได้! ข้าจะนั่งรอความตายไม่ได้!” หยางจื้อเต้าคลานลงจากเตียง กระทั่งเสื้อผ้ายังไม่มีเวลาได้สวม ตรงดิ่งไปนั่งยังหน้าโต๊ะทำงาน
เขาขยี้ใบหน้าไม่หยุด ปากพลางด่าว่านจือหวยและเฟิงเหม่าไม่ขาด
จวนอ๋องจ้านหวังมีความแค้นสิ่งใดกับตนหรือ?
เหตุใดจึงจับจ้องจิ่งเจ้าฝู่ไม่วาง!
ครั้นคิดทบทวนให้ถี่ถ้วน จวนอ๋องจ้านหวังนั้นตลอดมาคือการเตือนเขา หากต้องการเล่นงานเขาจริง จะส่งปากคำชุดนี้มาให้อีกหรือ
หยางจื้อเต้าพลันเข้าใจแจ่มแจ้ง เหงื่อเย็นผุดท่วมร่าง หากเขาปิดบังเรื่อยไป เกรงว่าตำแหน่งเจ้าเมืองจิ่งเจ้าฝู่นี้ คงจะถึงจุดจบแล้ว
เมื่อคิดได้ดังนี้ หยางจื้อเต้าจึงเขียนฎีกาอีกครั้ง รู้สึกว่าความคิดปลอดโปร่งขึ้นมาก แม้แต่ถ้อยคำก็ต่างจากที่คิดไว้ในทีแรกอย่างสิ้นเชิง
เขียนฎีกาจนจบอย่างรวดเดียว หยางจื้อเต้าเป่าหมึกที่ยังไม่แห้ง
หยางจื้อเต้ากระทั่งนอนก็ไม่กล้านอน เขาเตรียมตัวทันทีที่ฟ้าสางจะนำฎีกาและปากคำทั้งหมดถวายขึ้นไป
ส่วนของพวกนี้จะก่อคลื่นลมใหญ่โตเพียงใด เขาไม่สนใจแล้ว
เขาถึงขั้นส่งจดหมายไปถึงอ๋องจ้านหวัง ขอให้ฉินสวินอวี่ช่วยสืบค้นข้อมูลของคนร้อยกว่ารายนั้น
ฟ้าสางแล้ว หยางจื้อเต้าและพ่อบ้านออกจากบ้านด้วยกัน คนหนึ่งมุ่งหน้าสู่วังหลวง อีกคนมุ่งหน้าสู่สวนหลิ่วเฉวียน
หลังเปิดประตูวัง รถม้าบุผ้าสีครามคันหนึ่งขับออกจากวังมา คนตรวจป้ายประจำตัวเห็นพระพี่เลี้ยงเหลยแล้ว ชะงักไปก่อน จากนั้นโค้งกายคำนับเล็กน้อย “ที่แท้คือพระพี่เลี้ยงเหลย ท่านเชิญ”
พระพี่เลี้ยงเหลยก้มศีรษะ สีหน้าเรียบเฉย ปล่อยม่านรถลง
องครักษ์คนนั้นเห็นรถม้าเคลื่อนไป จึงค่อยโล่งอก
คนข้างๆ หัวเราะเย้าเขา “ในรถมีผู้ใดนั่ง ถึงให้เจ้าเคร่งเครียดเพียงนี้?”
องครักษ์กระซิบว่า “พระพี่เลี้ยงเหลย!”
คนข้างๆ นั้น รอยยิ้มบนหน้าพลันจางหาย