ฉินโยวโยวโผล่ศีรษะน้อยออกมาจากอ้อมกอดของซูม่อถังแล้วเอ่ยถามด้วย “ใช่แล้ว ท่านเรียกฉินซือหยานมา จะให้ข้าเชื่อตามที่ท่านพูดก็ไม่ได้นี่นา!”
องค์รัชทายาทเทวียังจะเอ่ยต่อ จักรพรรดิฉินมู่ก็ตรัสขึ้นแล้ว
“พอกันที! องค์รัชทายาท องค์รัชทายาทเทวี นั่งลงก่อนเถิด ร้องห่มร้องไห้โวยวายไม่บังควร ไปเรียกสวินหยานมา แล้วไปเชิญโหรหลวงมาด้วย!”
ในเมื่อว่ามีคาถาปีศาจ ก็ต้องเรียกคนจับปิศาจมาสิ
โหรหลวง คงจัดการได้กระมัง?
จักรพรรดิฉินมู่ทรงเห็นว่าโหรหลวงจัดการได้
“เอาล่ะ เปิดงานเลี้ยง!”
พระสุรเสียงรับสั่งเพิ่งขาดลง เสียงดนตรีก็พลันดังขึ้น
องค์รัชทายาทยังจะกราบทูลอีก ฮองเฮาส่ายพระพักตร์น้อยๆ ส่งสัญญาณไม่ให้ทรงร้อนรน
เหล่านางกำนัลเข้าแถวเรียงราย นำอาหารหลากสีสันมาเสิร์ฟ
“วันนี้เป็นเทศกาลตวนอู่ สมควรดื่มสุรากำมะถันยิ่งนัก!” จักรพรรดิฉินมู่ตรัสพลางยกจอกสุรา
ทุกคนยกจอกสุราขึ้นดื่มร่วมกับองค์จักรพรรดิ
ไม่นานนางรำก็เข้ามาเต้นรำอ่อนช้อยไปตามท่วงทำนอง
บรรยากาศในท้องพระโรงก็ผ่อนคลายเบิกบานใจขึ้นในพริบตา
ราวกับก่อนหน้านี้มิได้มีเรื่องขุ่นข้องหมองหมางอันใดเกิดขึ้น
มีเพียงสององค์จากตำหนักบูรพาที่ดูไม่เจริญอาหารนัก
ฉินโยวโยวก้มหน้ากินๆๆ มิได้สนใจคนตรงข้ามที่จ้องมองนางไม่วางตาเลยสักนิด
“ตามธรรมเนียมทุกปี ในงานเลี้ยงวังหลวงพวกเรายังต้องยิงขนมถ้วยฟู ไม่ทราบว่าพวกเจ้าพร้อมหรือยัง?”
การรำจบลง ฮองเฮาตรัสถามขึ้นด้วยสีพระพักตร์เปื้อนยิ้ม
นางรำถอยออกไป มีข้ารับใช้ยกสิ่งของขึ้นมาแล้ว
สตรีสูงศักดิ์มากมายต่างกระตือรือร้น ฉินโยวโยวก็วางตะเกียบลง ลูบสองมือน้อยๆ แล้วเอ่ยเสียงแผ่ว “เสด็จพ่อ เสด็จแม่ รอโยวโยวยิงขนมถ้วยฟูมาให้เถิด”
ซูม่อถังเคยได้ยินฉินสวินอวี่กล่าวว่านางมีฝีมือแม่นยำ ก็ยิ้มอย่างคาดหวัง “แม่รอกินขนมถ้วยฟูที่โยวโยวของเรายิงได้อยู่นะ”
ขนมถ้วยฟูถูกติดอยู่บนถาดทองคำ คงจะผสมน้ำจากใบไม้และบุปผา สีสันของขนมถ้วยฟูจึงต่างกันไป งดงามยิ่งนัก
ข้างบนยังมีขนมจ้งชิ้นเล็ก จากภายนอกดูแล้ว ขนมจ้งก็มีไส้ที่ต่างกัน
ของที่ทำกันในวัง มักจะใส่พุทราหวานไว้ข้างใน
ฉินโยวโยวยามเช้าตื่นมาก็กินแล้ว เป็นไส้ถั่วกวน นุ่มนวลหวานหอม นางชอบมาก