ต่างคนต่างเลือกของที่ตนเองอยากได้แล้ว นางยังยัดเยียดสิ่งที่คิดว่าดีให้ทุกคนอีกมากมาย จากนั้นจึงเริ่มแสดงอิทธิฤทธิ์
นางใช้พลังเทพกวาดทุกสิ่งมารวมกัน ราวกับห่อผ้าใบใหญ่ แต่ที่ตามองเห็นคือของพวกนี้ลอยละลิ่วอยู่
การจะพาของพวกนี้วิ่งหนี ต้องใช้พลังเทพมหาศาลยิ่งนัก
ออกจากตำหนักบูรพา ทั้งสี่ไปสมทบกับหลงซานที่ซ่อนตัวอยู่มุมตึก
หลงซานเห็นพวกเขามาแต่ไกล ปากก็อ้าค้างไม่หุบ “อ๋อง พวกท่านไปปล้นองค์รัชทายาทมาหรือพ่ะย่ะค่ะ”
ทันทีที่หลุดปาก ก็ถูกแววตาเยือกเย็นของฉินสวินอวี่มองจนสะดุ้งเฮือก รีบก้มหน้ากลั้นลมหายใจ ทำเสมือนว่าตนตายไปแล้ว
ลั่วเฟิงไม่เข้าใจ ไฉนอ๋องถึงไม่ให้ใครพูด ที่จริงพวกเขาก็ปล้นองค์รัชทายาทมา ทั้งยังต่อยรัชทายาทด้วยซ้ำ
ยามนี้ ใครเล่าจะสังเกตว่าสภาพจิตใจของลั่วเฟิงผิดแปลกไปแล้ว
แม้แต่รูม่านตาก็ยังขยายขึ้นเล็กน้อย เป็นปฏิกิริยาผิดปกติของร่างกายภายใต้ความตื่นเต้นอย่างรุนแรง
ฉินโยวโยวตรวจสอบพลังเทพที่เหลือในร่าง ประกอบกับมองของที่อยู่ข้างหลัง แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่
นางเงยหน้ามองฟ้ามืดมิด ชี้ไปทางก้อนเมฆก้อนหนึ่งซึ่งไม่ใหญ่แต่รูปทรงน่ารักยิ่ง “ลงมา ส่งโยวโยวกลับบ้าน”
ซินซู่หัวเราะเย้ยหนึ่งเสียง กำลังจะเอ่ยอะไร ก็เห็นเมฆก้อนนั้นค่อยๆ ลอยต่ำลงมา หยุดนิ่งตรงหน้าคุณหนูน้อยของตน
เขากับหลงซานสบตากัน ต่างเห็นความตื่นตะลึงในแววตาของอีกฝ่าย แล้วยังใจตรงกันยื่นมือบีบอีกฝ่ายหนึ่งที
เห็นอีกฝ่ายเจ็บจนเขี้ยวกัดฟันยัก ถึงได้เชื่อว่าเรื่องที่เห็นนี้เป็นจริง
แต่นี่มัน ช่างไม่จริงเอาเสียเลย
ฉินโยวโยวสะบัดครั้งเดียว เหวี่ยงของกองโตนั้นเข้าไปในเมฆน่ารัก เห็นทีของจะหนักจริง เมฆก้อนนั้นถึงกับสั่นเทิ้มทีหนึ่ง
แล้วคุณหนูน้อยก็กระโดดขึ้นไปเอง เหยียดตัวนอนลงอย่างสบายอกสบายใจ นางเหนื่อยเต็มทนแล้วจริงๆ
คนอื่นๆ แม้จะสงสัยใคร่รู้ในเมฆเบื้องหน้ายิ่งนัก แต่เมื่อฉินสวินอวี่อ๋องผู้นี้ไม่ขยับ คนอื่นก็ต้องรอ
“เสด็จพ่อ รีบขึ้นมาเถิดเพคะ!” ศีรษะของฉินโยวโยวโผล่ออกมาจากก้อนเมฆ นางร้อนใจเล็กน้อย
ใกล้ถึงเวลาตีกลองปลดเคอร์ฟิวแล้ว เมฆขาวลอยเหนือศีรษะคนเช่นนี้ ถูกพบเห็นได้ง่ายนัก