จวนเฉิงผิงกง ซ่างกวนฉือนั่งบนเก้าอี้ ถือถ้วยชา ค่อยๆ เขี่ยฟองชาออกอย่างสบายอารมณ์ แล้วจิบหนึ่งอึก
ทำหูทวนลมต่อเสียงด่าของซ่างกวนเหยาที่อยู่ห่างออกไปสามจั้ง
ซ่างกวนเหยาถูกผ้าหนาพันติดกับเสา ปิ่นปักผมยุ่งเหยิงนานแล้ว ผมสยายลงมา ยังมีปิ่นเสียบเอียงๆ อยู่บนศีรษะ เกือบจะหล่นลงมาอยู่แล้ว
"ซ่างกวนฉือ ข้าเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเจ้า เจ้ากลับทำกับข้าเช่นนี้!" ซ่างกวนเหยาจ้องเขาด้วยแววตาที่แทบจะพ่นไฟได้ "เจ้าลืมไปแล้วหรือ หากไม่ใช่ข้าเรียกคนมา เจ้าเกือบจมน้ำตายไปแล้ว"
เมื่อได้ยินนางเอ่ยถึงบุญคุณช่วยชีวิต ซ่างกวนฉือหัวเราะเย็นชา วางถ้วยชาลงบนโต๊ะข้างๆ "ก็เพราะจำบุญคุณช่วยชีวิตของเจ้าได้ บัดนี้ข้าถึงได้ช่วยเจ้า!"
จวนเฉิงผิงกงของพวกเราหลายร้อยปี คงออกท่อนไม้โง่เง่าเช่นนี้มาเพียงคนเดียวกระมัง!
ซ่างกวนเหยายังคงตะโกนร้องให้ปล่อยนางลงมา ซ่างกวนฉือสั่งแก่ซือปั๋วผู้ดูแลว่า "มัดนางไว้ห้าวันก่อน ช่วงนี้ให้ป้อนซุปโสมตามเวลา ส่วนของเสียไม่ต้องไปสนใจ"
ซือปั๋วก้มศีรษะ ดูเหมือนลำบากใจเล็กน้อย "ซื่อจื่อ คุณหนูเป็นว่าที่พระสนมเอกแห่งจวนอ๋องจ้านหวัง ทำเช่นนี้จะเกินไปหรือไม่"
ซ่างกวนฉือยิ้ม "ซือปั๋ว เจ้าคงลืมไปแล้ว วันหน้าข้าคือเจ้าของจวนเฉิงผิงกง ส่วนเจ้าไม่ได้ติดตามไปเป็นสินสมรสที่จวนอ๋องจ้านหวัง!
หากเจ้ารู้สึกเบื่อหน่ายตำแหน่งผู้ดูแลนี้แล้ว ข้าจะเปลี่ยนที่ที่เหมาะสมกว่าให้เจ้าก็ได้ เจ้าดูการขนของเสียยามวิกาลเป็นอย่างไร"
แผ่นหลังของซือปั๋วเย็นวาบ รีบคุกเข่าลง เขาช่างแก่จนเลอะเลือนเสียจริง
แม้ซื่อจื่อจะไม่อยู่เมืองหลวงหลายปี แต่ความเป็นกงแห่งเฉิงผิงในอนาคตก็มิเคยเปลี่ยน
ตนเป็นอะไรไปกัน
ซือปั๋วคิดได้ในชั่วพริบตา เหงื่อบนหน้าผากไหลลงมาเหมือนสายฝน "ซื่อจื่อ ผู้อาวุโสคิดผิดไปแล้ว ท่านวางใจ จะจัดการตามที่ท่านสั่งทุกประการ หากผิดพลาดแม้แต่น้อย ผู้อาวุโสจะตัดศีรษะให้ท่านใช้เป็นลูกเตะ"
เดิมยังคิดว่าผู้ดูแลจะช่วยตน แต่เมื่อได้ยินคำพูดของซือปั๋ว ซ่างกวนเหยาก็เข้าใจว่าพึ่งพาเขาไม่ได้