เทศกาลตวนอู่ผ่านพ้นไป ทุกสิ่งกลับคืนสู่วันเวลาปกติตามครรลอง
การได้เห็นลั่วเฟิงนำอาหารเลิศรสต่างๆ ออกมาในแต่ละวัน กลายเป็นความคาดหวังครั้งใหม่ของฉินโยวโยว
กั๋วจื่อเจียนมีโรงอาหารประจำ ทว่าบรรดาศิษย์ที่นี่ล้วนเป็นบุตรหลานตระกูลสูงศักดิ์หรือพระญาติวงศ์ โดยมากมักมีบ่าวรับใช้ส่งสำรับมาให้ ผู้ที่กินอาหารในโรงอาหารนอกจากพวกอาจารย์แล้ว มีศิษย์ไม่กี่คน
โรงอาหารนั้นโปร่งโล่ง อากาศถ่ายเทสะดวก หลังอากาศร้อนขึ้น ฉินโยวโยวกับลั่วเฟิงก็นำอาหารกลางวันมากินที่นี่
"โยวโยว เจ้าดูนี่!" ลั่วเฟิงหยิบขนมทรงกลมแบนสีชมพูอ่อนกึ่งโปร่งแสงออกจากกล่องอาหาร
ฉินโยวโยวมองจานขนมด้วยความตกตะลึง "งดงามเพียงนี้ ข้าแทบไม่อยากกินเลย"
ปากบอกว่าเสียดาย แต่มือน้อยๆ กลับรีบคว้าขนมใส่ปาก กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้แผ่ซ่านทั่วริมฝีปากและไรฟัน นางหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข
มือน้อยๆ ยังชูนิ้วหัวแม่มือ "อร่อยยิ่ง พ่อครัวของเจ้านี่วิเศษนัก! ขนมทุกอย่างที่ทำออกมา ล้วนราวกับเติบโตอยู่บนใจของโยวโยว"
ลั่วเฟิงทั้งดีใจ ทั้งบ่น "ข้ายังไม่เห็นเจ้าจะไปหาเล่นกับข้าเลย"
ระหว่างทั้งสองพูดคุยกัน จู่ๆ ก็เกิดเสียงโต้เถียงขึ้นไม่ไกลนัก
ฉินโยวโยวรีบยัดขนมครึ่งชิ้นที่เหลือในมือเข้าปาก วิ่งไปนั่งข้างลั่วเฟิง หูสองข้างตั้งชัน ดวงตาจ้องเขม็งไปยังจุดที่เกิดการทะเลาะ
"เจ้าไพร่ชั้นต่ำ บังอาจทำกระโปรงข้าเปื้อน"
เด็กสาวที่พูดนั้นสวมกระโปรงพลีตไล่เฉดสีดอกไห่ถัง พู่เล็กๆ บนมวยผมแกว่งไกวอย่างรุนแรง ใบหน้างดงามสดใสเต็มไปด้วยโทสะ
เด็กหนุ่มผู้หนึ่งสวมเสื้อคลุมยาวสีคราม สวมหมวกผ้าสีดำ ก้มศีรษะยืนอยู่ห่างออกไปหลายก้าว
เห็นได้ว่าอาภรณ์ของเขาถูกซักจนสีซีดจาง ชายเสื้อมีร่องรอยปะชุน ดูโดดเด่นอย่างยิ่งท่ามกลางศิษย์กั๋วจื่อเจียนที่สวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์แพรพรรณงดงาม
"ไม่ใช่ข้า!" น้ำเสียงของเด็กหนุ่มสั่นเล็กน้อย ทว่าหนักแน่น
"มีเพียงเจ้าที่ผ่านมาทางนี้ ไม่ใช่เจ้าแล้วเป็นใคร?" เด็กสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงดูแคลน สายตาที่มองเขาราวกับมองสิ่งโสโครก
นางชี้คราบน้ำมันเล็กๆ ที่ปลายแขนเสื้อให้ทุกคนดู "หรือข้าเป็นคนทำเอง?"