ตรอกจิ่นซู จวนสกุลลั่ว
ลั่วเฟิงฟื้นขึ้นมาก็ยามอู่แล้ว เขามึนงงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นรีบลุกไปดูใต้เตียง พบว่าของพวกนั้นยังอยู่ จึงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
“ที่แท้มิใช่ความฝัน เรื่องเมื่อคืนเป็นจริง”
เขาพึมพำ
ครุ่นคิดเล็กน้อย ก็เรียกเด็กรับใช้ สั่งให้เชิญท่านปู่มา
เขารู้ว่าหากท่านปู่คิดว่าเขาป่วย ย่อมต้องรีบมาแน่
ระหว่างรอลั่วเฉิ่น ลั่วเฟิงถึงขั้นไม่กล้าลงจากเตียง หวาดกลัวว่าหากมีใครพบของมากมายเช่นนี้จะทำอย่างไรดี
อีกทั้งยังไม่รู้ว่าเหตุการณ์ข้างนอกเป็นเช่นไร
ลั่วเฉิ่นได้ยินเด็กรับใช้ของลั่วเฟิงบอกว่าหลานชายไม่สบาย ก็เร่งรุดมา
เข้าประตูปะเหมาะกับหลานน้อยสีหน้ามึนงง กอดผ้าห่มนั่งอยู่บนเตียง
ลั่วเฉิ่นสังเกตสีหน้าเขาแล้ว ไม่เหมือนคนป่วย
นึกถึงอายุของเขาในยามนี้ ลั่วเฉิ่นกลับคิดว่าเมื่อคืนเขาฝันเปียก ไม่กล้าบอกใคร
ลั่วเฉิ่นรู้สึกว่าหลานชายของตนสนิทกับตนจริงดังคาด เพราะเรื่องเช่นนี้ย่อมบอกได้เฉพาะคนใกล้ชิดที่สุด
ในใจเขาคิดไปไกลถึงขั้นจะจัดหาคนมาสอนเรื่องนี้โดยเฉพาะแล้ว แต่ลั่วเฟิงเอ่ยขึ้นเสียก่อน
“ท่านปู่ ขอท่านให้คนอื่นหลบออกไปก่อน หลานมีเรื่องจะบอก”
ลั่วเฉิ่นโบกมือ ให้คนออกไปหมด เตรียมฟังความในใจของหลานรัก ทว่าหลานรักกลับโยนข่าวใหญ่ดั่งสายฟ้าฟาดใส่เขา
เมื่อลั่วเฟิงเล่าจบ จึงหยิบของใต้เตียงมาให้ดู “ท่านปู่ ของพวกนี้หลานควรเก็บรักษาอย่างไร”
เจ้าตัวปวดหัวยิ่งนัก
บัดนี้ ลั่วเฉิ่นเองก็ปวดหัวเช่นกัน
“เฟิงเอ๋อร์ เจ้าบอกว่าอ๋องจ้านหวังไม่เพียงยืนได้ แต่ยังมีวรยุทธ์สูงส่ง”
ลั่วเฉิ่นคิดถึงสถานการณ์ในราชสำนักเป็นอันดับแรก
หากอ๋องจ้านหวังแสร้งทำ อนาคตจะเป็นเช่นไรก็ยากจะคาดเดา
ระยะนี้การกระทำขององค์รัชทายาท มิได้ดีนัก มีทีท่าบ้าบิ่นเล็กน้อย
มิใช่เพียงฮ่องเต้ แม้ขุนนางในราชสำนักก็หมดความเชื่อมั่นในตัวเขาแล้ว
เพียงแต่ สถานะของอ๋องจ้านหวัง...
เขาพลันนึกขึ้นได้ ครั้งแรกนั้นฮ่องเต้องค์ก่อนโปรดปรานอ๋องจ้านหวังมาตลอด บัดนี้ฝ่าบาทเสด็จขึ้นครองราชย์ ในหมู่ขุนนางก็ใช่ว่าจะไม่มีความคิดเห็น
เพียงแต่ฝ่าบาททรงนำราชโองการตกทอดออกมา
รู้สึกว่าตนคิดไกลเกิน จึงเร่งดึงสติกลับมา