หน้าประตูจวนอันหนิงโหวมีชาวบ้านที่มามุงดูความคึกคักอยู่ไม่น้อย เมื่อได้ยินคำพูดของฉินโยวโยว ก็เกิดเสียงเซ็งแซ่ขึ้นทันที
“ได้ยินครั้งแรกเลยที่ลูกสาวไปรับเจ้าสาวแทนพ่อ”
“ก็เพื่อการสะเดาะเคราะห์แต่แรกอยู่แล้ว ถ้าอ๋องจ้านหวังมาเองได้ เขาจะให้คุณหนูน้อยมาได้อย่างไร!”
“ข้าว่าจวนอ๋องจ้านหวังให้ความสำคัญกับเจ้าสาวมาก คุณหนูน้อยก็ให้การยอมรับนางถึงเพียงนี้ แต่งเข้าไปคงไม่ลำบากเกินไปกระมัง”
“จะอยู่ดีได้อย่างไร อ๋องจ้านหวังใกล้จะสิ้นแล้ว ได้ข่าวว่าคุณหนูน้อยนี่อาภัพนัก อาถรรพ์พ่อ ถ้าหากยังอาถรรพ์แม่ด้วยอีกล่ะ?”
……
ในหมู่คนพูดกันต่างๆ นานา ซินซู่โมโหจนแทบจะเข้าไปโต้เถียง แต่เด็กน้อยกับซูม่อถังกลับเพียงแค่ยิ้มให้กัน ไม่ได้ใส่ใจ
“ท่านแม่ โยวโยวส่งท่านขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวนะ” มือน้อยอวบอ้วนจูงริ้วผ้าแดง ส่งซูม่อถังขึ้นเกี้ยว
ตลอดทางมีการเป่าขลุ่ยตีกลอง โปรยเงินสองกระบุงที่เตรียมไว้เมื่อวานจนหมดพอดี พวกเขาก็มาถึงหน้าจวนอ๋องจ้านหวัง
“ขอบคุณทุกท่านที่มาให้เกียรติ วันนี้อ๋องของพวกเราไม่สะดวกนัก จึงไม่จัดงานเลี้ยง ไว้เมื่อท่านอ๋องหายดีแล้ว ค่อยเลี้ยงฉลองทุกท่าน”
ซินซู่พูดจบก็ปิดประตูจวน
ได้เงินที่จวนอ๋องจ้านหวังโปรยมา ต่อให้พวกปากมากก็ไม่กล้าพูดอะไรมากนัก
ผู้คนไม่น้อยรู้ว่า หากให้คนนอกเห็นภาพเจ้าสาวกับไก่ตัวผู้คำนับฟ้าดิน คงทำลายภาพลักษณ์ของอ๋องจ้านหวังยิ่งนัก จึงพากันบอกว่าเข้าใจ
ฉินโยวโยวจูงมือซูม่อถังเข้าไป ก้าวข้ามกระถางไฟ ตามเสียงดนตรีมงคลเดินไปจนถึงเรือนหอมงคล
ที่ว่าเรือนหอมงคลนั้น แท้จริงก็คือเรือนด้านในของเรือนหลัก
ภายนอกบอกว่า จวนอ๋องจ้านหวังไม่มีขั้นตอนการคำนับฟ้าดินและพิธีการอื่นใดต่อจากนั้น เพราะในสายตาของคนเมืองหลวง อ๋องจ้านหวังในยามนี้จะยังมีเรี่ยวแรงเข้าห้องหอได้อย่างไร
ดังนั้นพวกเขาจึงแค่แอบจัดเรือนหอมงคลเล็กๆ ให้ดูอบอุ่น คนไม่มาก
รวมเจ้าบ่าวเจ้าสาวแล้ว มีเพียงหกคน