เพียงใจเย็นครุ่นคิดสักเล็กน้อย ก็จะเข้าใจได้ว่า คำกล่าวของฉินโยวโยวนั้นมีเหตุผลยิ่ง
เช่นนั้นแล้ว เฉินซิงเหยี่ยนจะซ่อนตัวอยู่ที่ใดกันเล่า
ฉินสวินอวี่เอียงศีรษะเล็กน้อย หลงซานก็เข้าใจในทันที คราหนึ่งก็ดันรถเข็นออกมาจากกระท่อมทรุดโทรมหลังนั้น
ครั้นมาถึงภายนอก ก็เห็นว่าทั่วทั้งลานบ้านเต็มไปด้วยยันต์และกระดาษเหลือง สะดุดตาเสียจริง จึงผลักออกมายังนอกลาน
ฉินโยวโยวกระโดดลงจากอ้อมกอดของฉินสวินอวี่ เอ่ยกับเขาว่า "เสด็จพ่อ โยวโยวจะไปตามหาพี่ชายของพระป้าเจ้าคะ!"
"ไปเถิด!" เขาปรายผมที่ปรกลงมาให้ไปไว้หลังใบหูอย่างอ่อนโยน จากนั้นก็กวาดตามองหลงซาน พลางกำชับด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "อารักขาคุณหนูให้ดี!"
หลงซานเร่งคารวะ "ท่านอ๋องโปรดวางพระทัย กระหม่อมขอถวายชีวิตปกป้องนายหญิง!"
วาจานี้เอ่ยออกมา ใกล้ชิดหรือห่างเหินก็ประจักษ์แจ้งในทันใด
ทว่าฉินสวินอวี่กลับพอใจยิ่งนัก
เด็กน้อยเบะปาก "ใครจะปกป้องใครยังไม่แน่เลย!"
หลงซานไม่ถือสากับสิ่งที่นางกล่าว อย่างไรก็เป็นความจริง เข้าประจบนางอย่างประจบสอพลอ "นายหญิง กระหม่อมอุ้มท่านได้นะ ท่านชี้ไปทางใด ผู้น้อยก็วกไปทางนั้น ฮี่ฮี่..."
สิ้นคำ ลั่วเฟิงก็เดินมาข้างหน้า ตบอกตนเองพลางเอ่ยว่า "ข้า สัมภาระของโยวโยว!"
หลงซาน: ไม่ฮี่ฮี่
ปฏิสัมพันธ์อันเปี่ยมด้วยความไร้เดียงสา ทำให้จิตใจที่ร้อนรนของท่านหญิงใหญ่และราชบุตรเขยผ่อนคลายลงบ้าง กระทั่งมีรอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้น
ไม่รู้เพราะเหตุใด นางเพียงรู้สึกว่าเด็กคนนี้จะเป็นดาวนำโชคของนาง
หลังจากที่ฉินโยวโยวส่งสายตาที่ทำให้นางวางใจแก่ท่านหญิงใหญ่ นางก็ยื่นมือหมายให้หลงซานอุ้ม แถมยังกล่าวด้วยสีหน้ายียวน "ไปแบกสัมภาระของข้า ไปทางโน้น!"
ป้านเยว่ที่นั่งเงียบมาตลอดเอ่ยขึ้นกะทันหัน "เอ่อ... ท่านคุณหนู พวกท่านไปกันหมดแล้ว ข้างใน... จะทำอย่างไร"
หากพวกเขายังหาคุณชายไม่พบ ไอ้ต้าจ้วงนั่นเกิดจะเข่นฆ่าคนขึ้นมาอีกจะทำเช่นไร เพียงคิดก็หวาดกลัวยิ่งนัก
"มันขยับไม่ได้" ฉินโยวโยวทิ้งไว้เพียงวาจานี้ นางก็อันตรธานไปแล้ว
นางจะไม่แตะต้องค่ายกลที่นี่ชั่วคราว เพื่อมิให้ตื่นงูโดนงูพิษกัด แต่การควบคุมวิญญาณป่าเถื่อนนั่นไม่ใช่ปัญหา
หลงซานอุ้มหนึ่ง จูงหนึ่ง ยังคงรวดเร็วยิ่ง