ยามออกจากจวน ครอบครัวสามคน ท้องฟ้ายังเพิ่งปลายยามเหม่า ทว่าตะวันกลับกล้าแรงร้อนนัก
จากจวนอ๋องจ้านหวังมุ่งสู่เมืองหลวง จำต้องผ่านตรอกหย่งเล่อ ย่านตลาดเช้าคลาคล่ำด้วยผู้คนคับคั่งยิ่ง
ฉินโยวโยวเลิกม่านขึ้น พลันตะลึงกับภาพตรงหน้า
เนื่องด้วยเป็นถนนหลวง พื้นปูด้วยแผ่นศิลา
มีทั้งตั้งแผงลอย หาบเร่ และเข็นรถล้อเดียว บรรดาพ่อค้าหลากหลาย
เสียงร้องเรียกลูกค้าดังก้องไม่ขาดระยะ สำรับอาหารเช้านานาชนิดตั้งเรียงราย
นางสูดจมูกฟุดฟิด น้ำลายแห่งความอิจฉาไหลรินจากมุมปาก
“ซินซู่!” ฉินสวินอวี่เห็นท่าทางไม่เอาไหนของนาง ประกายขบขันวาบผ่านดวงตา กวาดสายตาไปนอกม่านเป็นสัญญาณ
ไม่นาน ซินซู่ก็หยิบของหลายสิ่งส่งเข้ามาทางหน้าต่าง
ฉินโยวโยวคลี่ห่อกระดาษน้ำมัน กลิ่นหอมกรุ่นตลบอบอวล นางอดอุทานมิได้ “ว้าว——”
ขนมเปี๊ยะน้ำมัน ซาลาเปาไส้เนื้อ ขนมแป้งทอดซานจึ ตับผัด
ล้วนเป็นของที่หยิบจับง่าย ทว่ากลิ่นแรงนัก
ฉินสวินอวี่หนังตากระตุก เขาสำนึกเสียใจ
พอนึกถึงอีกครู่จะหอบเอากลิ่นควันไฟธูปอาหารนี้เข้าวัง หมัดพลันแข็งแน่น
ฉินโยวโยวจะรู้ได้เยี่ยงไรว่าผู้ข้างกายมีบทละครในใจมากมายปานนั้น นางประคองซาลาเปาเนื้อในสองมือน้อยแทะ ดวงตาสุกใสราวดวงดาวกลับจ้องมองฉินสวินอวี่
[เสด็จพ่อดีต่อโยวโยวเพียงนี้ โยวโยวต้องตอบแทนเสด็จพ่อแน่ ทว่าจะส่งสิ่งใดดีหนอ?]
ฉินสวินอวี่ได้ยินเสียงในใจของเด็กน้อย พลันรู้สึกขื่นขมปนอาลัย เพียงขนมไม่กี่แผ่น ซาลาเปาไม่กี่ลูก นางกลับซาบซึ้งถึงเพียงนี้ ไม่ทราบว่าก่อนหน้าต้องทนทุกข์มามากเพียงใด
เขาเอื้อมมือปัดปอยผมที่ปลิวมาแนบใบหน้านางไปทัดหู อย่างไม่ถนัดนักพลางลูบคลำศีรษะน้อยนั้น
[ได้แล้ว ข้าสามารถมอบราชบัลลังก์ให้เสด็จพ่อ! ฮ่า ๆ ๆ ๆ——]
ฉินสวินอวี่จิตใจหลุดลอย มือมิอาจนิ่ง กดฉินโยวโยวลงกับพื้น
ซูม่อถังซึ่งได้ยินเสียงในใจเช่นกัน แม้ตื่นตระหนก ทว่าด้วยท่วงท่าของทั้งสอง ก็กลั้นมิได้ หลุดเสียงหัวเราะพรืดออกมา