ฉินสวินอวี่และพวกพาสวีเยวียนที่ยังไม่ได้สติออกจากเรือนนอกเมืองหลวงของหยวนจินตงอย่างเปิดเผยไม่ปิดบัง
จ้านเฟิงกับจ้านซิ่นยังคงเฝ้าอยู่ที่นี่ ฉินสวินอวี่จำเป็นต้องรู้เรื่องราวที่จะเกิดตามมา
ตลอดทาง ทุกคนเงียบกริบ
ฉินโยวโยวรู้สึกประหลาด นอนพาดบ่าฉินสวินอวี่กวาดตามองทุกคน "พวกเจ้าก็หิวเหมือนกันหรือ ดูท่าทางไร้เรี่ยวแรงกันถ้วนหน้า"
หลงอีกับหลงซานยังพอไหว ส่วนซ่างกวนฉือถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก จนบัดนี้ยังตั้งสติไม่ได้
และอย่างไรเสียก็เป็นแรงกดดันจากเทพเจ้า นอกจากจิตใจถูกกระทบแล้ว อวัยวะภายในก็รู้สึกอึดอัดไม่น้อย
"นายหญิง ท่านจะแบ่งให้พวกข้ากินบ้างไหม" หลงซานเม้มปากพลางแหย่นาง
เด็กน้อยรีบหันกาย ซุกศีรษะน้อยเข้าในอ้อมอกของฉินสวินอวี่
หลงอีถลึงตาใส่เขา ผู้นี้มิใช่องครักษ์ลับของฉินโยวโยว แต่ก็รู้ดีว่าคุณหนูน้อยผู้นี้หวงอาหารที่สุด
"เฮ้อ! ข้าต้องดื่มสุราสักจอกให้ชื่นใจ ตอนนี้ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด" ซ่างกวนฉือกุมท้อง ท่าทางซังกะตาย
ได้ยินดังนั้น ฉินโยวโยวก็โผล่ศีรษะออกมาอีกครั้ง ยื่นมือเล็ก ๆ โบกให้เขา "เจ้าคงจะถูกพลังปะทะ ข้าดูให้หน่อย"
ซ่างกวนฉือดีใจ ในหน้ายังไม่ทันจะยื่นมือออก กลับไม่คิดว่าฉินสวินอวี่จะหยัดปลายเท้าพุ่งตัวออกไปทันที เหลือเพียงคำพูดเดียว—
"กลับไปค่อยดู! อ่อนหัดแค่ไหนก็ทนกลับไปถึงที่ได้กระมัง!"
ซ่างกวนฉือแทบจะด่าถึงแม่ แต่ตนก็ตามไม่ทันจริง ๆ หากมิใช่เพราะหลงซานช่วย แม้แต่จะออกเมืองยังมิได้
พอพวกเขากลับถึงจวนอ๋อง ซูม่อถังก็เตรียมอาหารไว้แล้ว
ฉินสวินอวี่กับซ่างกวนฉือนั่งโต๊ะหนึ่ง หลงอีกับหลงซานอีกโต๊ะหนึ่ง เด็กน้อยแยกโต๊ะของตนเอง
สวีเยวียนถูกหลงซานส่งกลับเรือนซ่านเสวีย ฉินโยวโยวบอกว่านางต้องนอนจนถึงพรุ่งนี้จึงจะมีแววฟื้น
แต่เมื่อฟื้นขึ้นแล้วจะเป็นเช่นไรนั้น ไม่มีผู้ใดล่วงรู้
ซูม่อถังนั่งโต๊ะเดียวกับเด็กน้อย คอยคีบอาหารให้ เช็ดปากให้นางเป็นระยะ
กินไปได้ครึ่งหนึ่ง ฉินโยวโยวก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ทุบโต๊ะฉาดหนึ่งพลางร้องว่า "โอ๊ย! ข้าว่านึกว่าเราลืมอะไรไป!"
ทุกคนหันไปมองนางพร้อมกัน ฉินสวินอวี่สีหน้าเคร่งขรึม หลงซานลุกขึ้นยืน พร้อมจะฟังคำสั่งไปทำงานทุกเมื่อ