ครั้งเมื่อว่านอวี้หยงยังเยาว์วัยนัก ผู้ใดพบเห็นนางล้วนเผยสีหน้าตื่นตะลึง
นางมีผิวขาวดั่งหิมะ ดวงตาคู่นั้นยิ่งราวกับพูดได้ ช่างเป็นประหนึ่งสวรรค์บรรจงปั้นขึ้นมา งดงามจนน่าตะลึง
แม้แต่ตัวนางเองยังมักประหลาดใจในรูปโฉมของตน การส่องกระจกจึงกลายเป็นสิ่งที่โปรดปรานยิ่ง
ทว่าวันหนึ่ง นางได้ทราบจากบิดาว่า แท้จริงแล้วนี่มิใช่รูปโฉมที่แท้ของนาง หากเป็นของอีกผู้หนึ่ง
สตรีผู้มีหน้าตาธรรมดาที่นางรังเกียจมาตลอดนามว่าผิงเหนียงนั้น แท้จริงคือมารดาผู้ให้กำเนิด
หัวใจดวงน้อยของว่านอวี้หยงประหนึ่งถูกโจมตีครั้งใหญ่
หลังจากนั้น นางถูกนำกลับมายังจวนสกุลว่าน มอบให้ฮูหยินเฉาเลี้ยงดู
ฮูหยินเฉาแม้จะตะลึงในรูปโฉมงดงามล้ำของนาง ทว่ากลับปฏิบัติต่อนางอย่างพื้นๆ
แต่มิอาจนับว่าพื้นๆ ได้ เพราะบุตรีอนุภรรยาผู้อื่นได้รับการปฏิบัติเช่นไร นางก็ได้รับการปฏิบัติเฉกนั้น
การกดขี่ข่มเหงนั้นไม่มีแน่ ทว่าสิ่งใดที่เกินเลยก็ไม่มีเช่นกัน
กระทั่งครั้งหนึ่งเมื่อว่านจือหวยมาเยี่ยมนาง นางพร่ำบ่นสองสามคำ ฮูหยินเฉินจึงได้เพิ่มระดับการปฏิบัติของนางขึ้นเทียบเท่าบุตรีภรรยาเอก
เดิมทีว่านจือหวยคาดว่า ฮูหยินเฉาเองก็ไร้บุตร ว่านอวี้หยงก็งามล้ำปานนี้ หากเลี้ยงดูอยู่ใกล้นางจะต้องถูกตามใจจนฟ้าดินตะลึง
ทว่าหามิได้ เมื่อเขาอุ้มว่านอวี้หยงปรากฏตัวในเรือนของฮูหยินเฉา ครั้นนางเห็นรูปโฉมของว่านอวี้หยง ก็เดาแผนการของเขาได้ทันที
แน่นอนว่านางมิอาจคาดถึงว่ารูปโฉมและวาสนาของว่านอวี้หยงนั้นได้มาเช่นไร ยิ่งมิอาจคาดคิดว่าตนถูกว่านจือหวยทำร้ายจนไม่อาจมีบุตร
แต่ตัวว่านอวี้หยงเองรู้ดี ดังนั้นนางจึงทั้งเสวยสุขจากการถูกตามใจ ทั้งเกลียดชังใบหน้านี้
"รอให้พี่ชายสอบเป็นจอหงวนในปีหน้า เจ้าเข้าวังเป็นกุ้ยเหรินแล้ว พี่ชายก็จะได้สนับสนุนเจ้าอยู่หน้าฉาก"
ว่านอวี้หงกล่าวด้วยความจริงใจ สิ่งที่ได้รับกลับมาจึงเป็นเพียงสายตาขุ่นเคือง
เขาไม่เข้าใจว่าความโกรธแค้นไม่เคยหยุดหย่อนของว่านอวี้หยงมาจากไหน กระนั้นท่าทีของเขาไม่เคยเปลี่ยนไปเพราะพฤติกรรมของนาง
ฉินสวินอวี่หัวเราะเบา ๆ แววเย็นเยือกแฝงมาในเสียง ทำให้หลงอี หลงซาน และจ้านเฟิง ถึงกับหดคอพร้อมกัน