ฉินโยวโยวพูดจบ สาวใช้ประจำจวนองค์หญิงก็ชี้ไปอีกทางหนึ่ง "คุณหนู สวนอยู่ทางนั้นเจ้าค่ะ"
นางมองสาวใช้คนนั้นแล้วพูดเนิบๆ ว่า "พระป้าบอกว่าข้าเล่นได้ตามสบาย!"
สาวใช้คนนั้นอ้ำอึ้ง สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดอะไร
ลั่วเฟิงเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าสาวใช้คนนี้ยืนอยู่ด้านหลังท่านหญิงใหญ่ เขารู้ว่านางเป็นสาวใช้คนสนิท
แต่ว่าไม่มีทางเลือก ผู้ที่จะเป็นนายของเด็กน้อยคนนี้ได้นั้น เขายังไม่เคยเห็น และแน่นอนว่าไม่ใช่คนตรงหน้า
พอฉินโยวโยวพูดจบก็ไม่สนใจใคร วิ่งพล่านไปตามใจ
สาวใช้คนนั้นเห็นทิศทางที่นางวิ่งไปก็รีบส่งสัญญาณให้เด็กรับใช้ไปรายงาน แล้วตัวเองก็ตามไปติดๆ
ทางที่เด็กน้อยเลือกนี้ไม่มีดอกไม้บานสะพรั่งจริงๆ แต่มีป่าไผ่
ป่าไผ่สีเขียวขจี เงียบสงบและแฝงไว้ด้วยความเสื่อมโทรม
"ลั่วเฟิง อันเล็กๆ นี่คืออะไรน่ะ หน่อไม้รึเปล่า" ฉินโยวโยวเห็นหน่อไม้ก็รู้สึกน่าสนุก จึงกอดไว้ไม่ปล่อย
ลั่วเฟิงไม่มีประสบการณ์ชีวิตมากนัก ชั่วขณะก็จำไม่ได้ ทั้งสองนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าหน่อไม้แล้วตั้งหน้าตั้งตาดู
สาวใช้คนนั้นวิ่งมาถึงก็เห็นเด็กน้อยสองคนนั่งยองๆ ลอกกาบหน่อไม้อยู่กับพื้น ชั้นแล้วชั้นเล่า
หลิวหลีกลั้นยิ้มยืนอยู่ไม่ไกล เห็นนางมาแล้วก็ผงกศีรษะให้เล็กน้อย
เด็กน้อยเล่นสนุก ฉินโยวโยวก็เป็นแขกคนสำคัญของท่านหญิงใหญ่ นางจะให้คนพวกนี้ออกไปตอนนี้ก็ดูแปลก
นางจึงได้แต่ยืนอย่างนี้ คอยป้องกันไม่ให้พวกเขาเข้าไปข้างในอีก
ก็สมกับที่ว่า กลัวอะไรก็จะได้อย่างนั้น
ฉินโยวโยวรู้สึกว่าไม่สนุกแล้ว จึงวิ่งลึกเข้าไปในป่าไผ่
สาวใช้เห็นฉากนั้น ทำเอาขวัญหนีดีฝ่อ
นางตามไปถึงหน้าประตูเรือนแห่งหนึ่ง ก็เห็นฉินโยวโยวยืนอยู่ตรงประตู เงยหน้ามองท้องฟ้าเหนือเรือน
"ที่นี่ประหลาด!" ลั่วเฟิงอยากจะจูงมือฉินโยวโยวมาก ที่นี่ทำให้เขากลัวนิดหน่อย
เขาเคยได้ยินท่านปู่พูดว่า ในจวนใหญ่ลึกล้วนมีเรื่องน่าอัปยศ
ดังนั้นอย่าได้อยากรู้อยากเห็น คนที่อยากรู้อยากเห็นมักมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน
เขาอยากมีชีวิตยืนยาวกว่านี้นะ!
"เจ้ากลัวรึ" ฉินโยวโยวมองอยู่ตั้งนานถึงหันกลับมา แล้วจ้องมองลั่วเฟิง ในที่สุดก็สรุป "เจ้ากลัว!"
ลั่วเฟิงไม่ต้องการให้ดูถูก จึงพูดเสียงแผ่วว่า "ข้าไม่กลัว!"