เมืองชิงเหอ ตำบลตระกูลหลิน
เด็กหนุ่มในชุดผ้าป่านวัยราวสิบเอ็ดสิบสองปีนั่งอยู่บนขั้นบันไดหิน หน้าตาหมดจด ดวงตาเป็นประกายจับจ้องไปยังทางเข้าตำบลอย่างไม่วางตา
เขาชื่อเมิ่งชวน เมื่อหนึ่งปีก่อน พี่สาวแท้ ๆ “ส่ง” เขามาอยู่ตระกูลหลิน แต่คำว่า “ส่ง” นั้น ที่จริงก็คือขายเขานั่นเอง
พี่สาวรับเงินไปห้าตำลึง ก่อนจากไปอย่างเร่งร้อน ทิ้งไว้เพียงคำพูดหนึ่งประโยคแก่เมิ่งชวน
“พอพี่มีเงินพอแล้ว จะกลับมาพาเจ้าไป!”
คนอื่นล้วนรู้ว่านี่เป็นเพียงคำปลอบใจ แต่มีเพียงเมิ่งชวนที่เชื่อเป็นจริงเป็นจัง
นับแต่วันนั้น หลังทำงานเสร็จ เมิ่งชวนก็จะมานั่งอยู่บนขั้นบันไดหินตรงปากทางเข้าตำบลตามลำพัง เฝ้ามองอย่างเหม่อลอยเช่นนี้
น่าเสียดายที่ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว เมิ่งชวนก็ยังรอพี่สาวมาพาเขาไปไม่สำเร็จ
เขาไม่ได้โทษพี่สาว ทั้งสองพี่น้องระหกระเหินเร่ร่อนมานาน หากยังเป็นเช่นนั้นต่อไป ไม่รู้เมื่อใดคงได้อดตายไปด้วยกัน
อีกทั้งได้ยินผู้ดูแลบอกว่า ต่อให้พี่สาวมาถึงก็พาเขาไปไม่ได้ เพราะเขาทำสัญญาคนรับใช้ตลอดชีวิตกับตระกูลหลินไว้แล้ว
ตระกูลหลินเป็นตระกูลบำเพ็ญเซียนแห่งเมืองชิงเหอ มีคนในตระกูลมากมาย ราวสองพันคน ในจำนวนนี้มีผู้บำเพ็ญเพียรหลายสิบคน
เพื่อให้คนสองพันคนมีอาหารและเครื่องนุ่งห่ม จึงรับคนรับใช้จำนวนมากมาทำงาน
บางคนรับหน้าที่ทำนา บางคนเลี้ยงสัตว์ ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งขุดแร่ในเหมืองเหล็กที่อยู่ใกล้ ๆ
แทบทุกเดือน ตำบลจะส่งขบวนรถเข้าเมืองไปซื้อขายสิ่งของ
เมิ่งชวนก็เป็นหนึ่งในนั้น ต่างจากคนรับใช้คนอื่นที่ทำงานแลกค่าจ้าง เขาถูกขายเข้ามา ตระกูลหลินให้เพียงอาหารวันละสองมื้อเท่านั้น
บางทีเพราะเขายังอายุน้อย งานที่ได้รับมอบหมายจึงไม่หนักนัก แต่ละวันมีหน้าที่เพียงกวาดทำความสะอาดทางเข้าตำบล
“เจ้าหนูเมิ่ง เข้ามากวาดข้างในหน่อย!” เถ้าแก่ร้านจำนำแห่งหนึ่งตรงทางเข้ายกม่านประตูขึ้น โผล่หน้าออกมาตะโกนเรียกเมิ่งชวน
“ขอรับ เถ้าแก่หลิน!” เมิ่งชวนรีบขานรับ
ตามเหตุผลแล้ว ความสะอาดในร้านไม่ใช่หน้าที่ของเขา แต่ได้ยินคนรับใช้คนอื่นพูดว่าเถ้าแก่ร้านนี้เป็นคนสายรองของตระกูลหลิน
อีกทั้งปกติเถ้าแก่หลินก็ดีกับเมิ่งชวนไม่น้อย ยามว่างยังสอนเขาอ่านหนังสือ เขียนอักษร และฝึกยืนม้า!
เมิ่งชวนจึงมาช่วยงานที่บ้านเขาอยู่บ่อยครั้ง บางคราวยังช่วยหาบน้ำและทำงานจิปาถะด้วย!
ตลอดหนึ่งปี ทั้งสองสนิทสนมกันไม่น้อย เถ้าแก่หลินเองก็ชอบเด็กน้อยรู้ความและเฉลียวฉลาดคนนี้มาก
ทุกวันเมื่อถึงเวลา เมิ่งชวนก็จะเข้ามากวาดร้านเองโดยไม่ต้องให้เขาสั่ง หากเถ้าแก่หลินเข้าเมืองไปขายของ เมิ่งชวนยังช่วยดูแลร้านให้ด้วย!
เมิ่งชวนตักน้ำใส่ถัง หยิบผ้าขี้ริ้วขึ้นมาเช็ดร้านจำนำจนสะอาดหมดจด
“เจ้าหนูเมิ่ง วันนี้ก็รอพี่สาวอยู่อีกหรือ?” เถ้าแก่หลินถามพลางถอนหายใจ
เขารู้ดีว่าพี่สาวของเมิ่งชวนไม่มีวันกลับมา แต่ก็ไม่อาจทำใจดับฝันของเด็กน้อยได้
คนเราเกิดมาทั้งที อย่างไรก็ต้องมีความหวังไว้บ้างมิใช่หรือ?
“ใช่แล้ว เถ้าแก่หลิน!” เมิ่งชวนเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก พลางตอบ
“อายุสิบสองแล้วกระมัง?” เถ้าแก่หลินถามพลางคิดบัญชี
“เพิ่งครบสิบสองเมื่อเดือนก่อน!” เมิ่งชวนครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ
ตั้งแต่เล็กครอบครัวยากจน เขาจึงจำวันเวลาได้ไม่ชัดนัก เพียงเลือนรางว่าตนเกิดเดือนหก
เถ้าแก่หลินมองเมิ่งชวน แววตาเปี่ยมเมตตา ก่อนพึมพำเสียงเบา
“หากตอนนั้น... เด็กคนนี้ก็คง...”
เมิ่งชวนฟังส่วนที่เหลือไม่ชัด แต่เพียงเท่าที่ได้ยินก็ทำให้ขนลุกชัน
เขามั่นใจว่าบิดาแท้ ๆ ของตนตายในเหตุทุพภิกขภัยเมื่อสองปีก่อน หลังบิดาตาย มารดาก็กระโดดน้ำฆ่าตัวตาย
เหลือเพียงเขากับพี่สาวเร่ร่อนพเนจรไปทั่ว พี่สาวเลี้ยงดูเขาจนกระทั่งจากไปเมื่อหนึ่งปีก่อน!
เถ้าแก่หลินลูบศีรษะเมิ่งชวน ก่อนกล่าวช้า ๆ ว่า “พรุ่งนี้เช้ามากับข้าไปเรือนหลักสักเที่ยว!”
เมิ่งชวนมีท่าทีลำบากใจ “เถ้าแก่หลิน ตอนเช้าข้ายังต้องกวาดปากทางเข้าตำบล!”
ปกติเขาช่วยงานเถ้าแก่หลินก็จริง แต่ต้องทำหลังจากกวาดปากทางเข้าตำบลเสร็จแล้ว หากพรุ่งนี้เช้าไม่ไปกวาด พอผู้ดูแลรู้เข้า เขาคงหนีไม้แส้ไม่พ้น!
“เด็กน้อย อย่าถามให้มากความ ถึงเวลาเจ้าก็ตามข้าไปก็พอ ทางผู้ดูแลข้าจะไปพูดเอง!” เถ้าแก่หลินขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเคร่งขรึม
“ขอรับ เถ้าแก่หลิน!” เมิ่งชวนได้ยินดังนั้นก็หดคอ ได้แต่รับคำ
ที่จริงเขาไม่อยากไปเรือนหลัก ได้ยินมาว่าที่นั่นเป็นที่พักของนายท่านผู้บำเพ็ญเพียร ก่อนหน้านี้มีคนรับใช้ที่เคยพักห้องเดียวกับเขาทำงานอยู่เรือนหลัก เพียงทำผิดเล็กน้อยก็ถูกผู้บำเพ็ญเพียรที่นั่นตีจนตาย!
เมื่อกวาดทำความสะอาดเสร็จ เมิ่งชวนก็วิ่งไปไกลเพื่อเทน้ำสกปรกทิ้ง จากนั้นจึงกลับไปยังที่พักคนรับใช้
เหล่าคนรับใช้มีเขตพักอาศัยเป็นสัดส่วน ห้องละแปดคน ทั้งยังนอนเรียงกันบนเตียงรวม!
เมื่อทำงานเสร็จ ก็กลับห้องไปพักผ่อนได้
“ต้าชวน กลับมาแล้วหรือ?” จ้าวเถี่ยจู้กำลังแคะซอกนิ้วเท้าอยู่ในห้อง พอเห็นเมิ่งชวนเข้ามาก็ทักทาย
เมิ่งชวนเห็นพฤติกรรมของจ้าวเถี่ยจู้จนชินเสียแล้ว หมอนี่ไม่เคยใส่ใจเรื่องความสะอาดนัก
จ้าวเถี่ยจู้ถือเป็นสหายสนิทเพียงคนเดียวของเขาในตำบลตระกูลหลิน
จ้าวเถี่ยจู้ก็อายุไม่มาก ราวสิบเจ็ดปี มาก่อนเมิ่งชวนสองปี และเป็นคนรับใช้เช่นกัน เพียงแต่ไม่ได้ถูกขายเข้ามา
งานของเขาค่อนข้างเหน็ดเหนื่อย รับหน้าที่หาบน้ำให้เรือนหลัก แต่ละเดือนได้เงินสองเฉียน
แม้คนในเรือนหลักจะมีไม่มากนัก แต่ก็มีถึงหกเจ็ดสิบคน เขาต้องหาบน้ำคนเดียวสิบกว่าหรือยี่สิบเที่ยว จึงจะพอสำหรับการใช้น้ำขั้นพื้นฐานในแต่ละวัน
เมิ่งชวนมองมือที่จ้าวเถี่ยจู้ใช้แคะเท้า ดูท่าชีวิตของนายท่านผู้บำเพ็ญเพียรก็ไม่ได้ชวนให้อิจฉาถึงเพียงนั้น!
“จริงสิ ต้าชวน เมื่อครู่ข้าไปกินข้าวแล้วไม่เห็นเจ้า เลยหยิบแป้งนึ่งสองชิ้นมาให้ด้วย!”
จ้าวเถี่ยจู้ล้วงแป้งนึ่งสองชิ้นออกมาจากอกเสื้อ
“เจ้ากินเถอะ ข้าไม่หิว!”
เมิ่งชวนปฏิเสธด้วยสีหน้ารังเกียจ หมอนี่เพิ่งแคะเท้าเสร็จก็เอามือมาจับแป้งนึ่งของตน
ไม่ใช่ว่าเขาพิถีพิถันอะไรนัก แต่หมอนี่สกปรกมอมแมมเกินไป หากกินเข้าไปแล้วจะถูกพิษหรือไม่ก็ไม่รู้
“เฮ้ ต้าชวน เจ้านี่ช่างเป็นสหายที่ดีจริง ๆ!” จ้าวเถี่ยจู้กินอย่างตะกละตะกลาม ไม่กี่คำก็หมดเกลี้ยง
“ต้าชวน วันนี้ข้าได้ยินข่าวมาว่า พรุ่งนี้เรือนหลักจะเรียกเด็กหนุ่มอายุสิบสองปีทุกคนมาทดสอบรากวิญญาณ หากตรวจพบว่ามีรากวิญญาณ ก็จะได้ฝึกวิชาบำเพ็ญเพียร!”
เมิ่งชวนได้ยินแล้วดวงตาก็เผยแววปรารถนา ทว่าไม่นานแววตาก็หม่นลง
ในฐานะคนรับใช้ของตระกูลบำเพ็ญลมปราณ เขาย่อมรู้ว่าวิชาบำเพ็ญเพียรคือสิ่งใด ได้ยินว่าผู้บำเพ็ญเพียรที่มีวรยุทธ์สูงส่งสามารถเหินฟ้าดำดิน ผ่าภูเขาแยกศิลาได้!
เขาอยากเรียนยิ่งนัก แต่ก็รู้ดีว่าสิ่งนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนรับใช้อย่างเขาจะมีสิทธิ์เรียน
“ปีก่อนก็จัดทดสอบไปครั้งหนึ่งแล้วมิใช่หรือ? ก็ไม่เห็นให้พวกคนรับใช้อย่างเราเข้าร่วม!”
ถูกต้อง การทดสอบที่ตระกูลหลินจัดขึ้นอนุญาตให้เพียงลูกหลานตระกูลหลินเข้าร่วม คนรับใช้อย่างพวกเขาไม่มีทางอาศัยวิธีนี้พลิกชะตาได้
การทดสอบรากวิญญาณต้องใช้ศิลาวิญญาณ สิ่งนี้ใช้ประโยชน์ได้กว้างขวาง ลำพังใช้เองยังไม่พอเสียด้วยซ้ำ ไหนเลยจะมีทรัพยากรเหลือให้คนนอกทดสอบ
“นั่นสินะ หากให้ข้าเข้าร่วมทดสอบ ข้าต้องเป็นอัจฉริยะผู้บำเพ็ญเพียรที่หาได้ยากในรอบร้อยปีแน่!” จ้าวเถี่ยจู้กล่าวอย่างเสียดาย
เมิ่งชวนเบ้ปาก การทดสอบที่จัดขึ้นทุกปีมีคนในตระกูลหลินที่อายุถึงเกณฑ์เพียงสี่ห้าสิบคน ส่วนผู้มีรากวิญญาณมีแค่สองสามคนเท่านั้น ในสายตาเมิ่งชวน จ้าวเถี่ยจู้แค่ฝันกลางวันชัด ๆ!
อย่าดูแค่ว่าสัดส่วนนี้สูง ความจริงแล้วไม่ใช่เช่นนั้น เพราะตระกูลหลินเป็นตระกูลบำเพ็ญลมปราณ ลูกหลานของผู้บำเพ็ญเพียรย่อมมีโอกาสสืบทอดรากวิญญาณมากกว่า
หากเป็นคนธรรมดาทั่วไป คนเป็นพันอาจยังไม่มีแม้แต่คนเดียว
ผ่านไปครู่หนึ่งก็มีคนอื่นกลับมาอีกหลายคน พวกเขาพูดคุยกันพักหนึ่ง ก่อนจะหลับสนิท
เช้าตรู่วันถัดมา เมิ่งชวนล้างหน้าบ้วนปากจนสะอาด แล้วออกจากที่พัก
เมื่อมาถึงปากทางเข้าตำบล เถ้าแก่หลินก็เปิดร้านแล้ว
เมิ่งชวนเพิ่งก้าวเข้าประตู เถ้าแก่หลินก็เห็นเขา
“เจ้าหนูเมิ่งมาแล้วหรือ? ไป ตามข้าไปเรือนหลัก!”
เถ้าแก่หลินพาเมิ่งชวนออกจากร้าน ล็อกร้านจำนำให้เรียบร้อย แล้วมุ่งหน้าไปยังเรือนหลัก
“เถ้าแก่หลิน วันนี้เรือนหลักทดสอบรากวิญญาณมิใช่หรือ? พวกเราไปช่วยทำงานหรือขอรับ?” เมิ่งชวนถามด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ
“เจ้าหนูเมิ่ง เจ้าอายุครบสิบสองแล้วมิใช่หรือ? วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปทดสอบด้วย!” เถ้าแก่หลินตอบพลางยิ้ม
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ่งชวนก็ยินดีขึ้นมาทันที แต่ไม่นานก็กลับมีสีหน้ากังวล
“เถ้าแก่หลิน ข้าเป็นคนรับใช้ พวกเขาคงไม่ให้ข้าเข้าร่วมทดสอบ!”
“ข้ารู้ดี เมื่อไปถึงแล้วอย่าพูดมาก ติดตามข้ามาก็พอ!” เถ้าแก่หลินมีท่าทางมั่นใจเต็มเปี่ยม
เมื่อไปถึง ผู้คนมากมายต่างทักทายเถ้าแก่หลิน ส่วนเมิ่งชวนก็ติดตามอยู่ข้างหลังอย่างใกล้ชิด
ภายในลานเรือนหลักมีผู้คนมุงดูอยู่เต็ม ส่วนใหญ่เป็นพวกที่มาดูเรื่องครึกครื้น กลางลานมีเด็กหนุ่มห้าสิบกว่าคนยืนตรงเป็นแถว
เบื้องหน้าเด็กหนุ่มเหล่านั้นมีโต๊ะตัวหนึ่ง บนโต๊ะวางลูกแก้ววิเศษไว้ ข้าง ๆ มีศิลาวิญญาณเก้าก้อนจัดเรียงตามรูปแบบบางอย่าง
หลินเผยหนาน ประมุขตระกูลหลิน เดินออกมาจากในเรือน แล้วพยักหน้าให้ผู้คนโดยรอบ
“วันนี้เป็นการทดสอบรากวิญญาณ ลูกหลานตระกูลหลินที่มีอายุครบสิบสองปีล้วนเข้าร่วมได้!”
“ต่อไปนี้ ผู้ที่ได้ยินชื่อจงก้าวออกมาทีละคน!”
“หลินจื่อฮ่าว!”
เด็กหนุ่มคนหนึ่งในแถวพลันมีสีหน้าตื่นตระหนก เขากวาดตามองรอบข้างสองสามครั้ง ก่อนจะเดินออกไปข้างหน้า
“วางมือลงบนลูกแก้วทดสอบ!” หลินเผยหนานกล่าวเสียงขรึม
หลินจื่อฮ่าวรีบทำตาม ราวเจ็ดแปดลมหายใจผ่านไป ลูกแก้วก็ยังไม่เกิดปฏิกิริยาใด ๆ
หลินจื่อฮ่าวหน้าซีดเผือด เดินจากไปอย่างสิ้นหวัง
“คนต่อไป หลินจื่อเซวียน!”
เป็นเช่นนี้ทีละคน จนเวลาผ่านไปกว่ายี่สิบคน ลูกแก้วก็ยังไม่เกิดปฏิกิริยาใด ๆ ผู้คนที่มุงดูอยู่รอบด้านเริ่มซุบซิบกัน
“เหตุใดลูกหลานตระกูลหลินปีนี้ถึงไม่มีผู้ใดมีรากวิญญาณเลย?”
“นั่นสิ อย่างน้อยปีก่อนก็ยังมีสามคน!”
“อย่าเพิ่งร้อนใจ บางทีคนที่มีก็ใกล้จะมาแล้ว!”