เมื่อเห็นเมิ่งชวนเดินจากไปไกล หลินเผยหนานก็หยิบศิลาวิญญาณ 20 ก้อนกับวิชาบำเพ็ญเพียร 2 เล่มออกมาจากถุงเก็บของ
วิชาบำเพ็ญเพียรทั้งสองเล่มเป็นเล่มที่พวกเขาเลือกไว้ก่อนหน้านี้ ห้าเล่มที่เขาหยิบออกมาเมื่อครู่ล้วนเป็นวิชาบำเพ็ญเพียรช่วงต้นของขั้นบำเพ็ญลมปราณ
หากหลินเผยโจวไม่ได้มาด้วย เขาคงไม่มอบวิชาบำเพ็ญเพียรให้เมิ่งชวนเป็นอันขาด!
“พวกเจ้าสองคนรับไปคนละ 10 ก้อน แล้วสลับวิชาบำเพ็ญเพียรในมือกัน”
“ทุกเดือนพวกเจ้ายังไปรับข้าววิญญาณได้อีกคนละ 10 ชั่งจากพ่อบ้าน ข้าววิญญาณกินเป็นประจำช่วยบำรุงร่างกายและเกื้อหนุนการบำเพ็ญเพียรได้!”
ข้าววิญญาณนี้ปลูกในนาวิญญาณรอบบริเวณ ทุกวันต้องใช้พลังวิญญาณของผู้บำเพ็ญมาหล่อเลี้ยง จึงมีจำนวนไม่มากพอจะแจกจ่ายให้ผู้บำเพ็ญทั้งตระกูล!
“ขอบคุณท่านประมุข!” ทั้งสองดีใจยิ่ง รีบเก็บสิ่งของแล้วคำนับลา!
หลังทุกคนจากไป หลินเผยหนานก็เคาะโต๊ะเบา ๆ
“ไอ้เด็กรับใช้ชั้นต่ำ หวังว่าเจ้าจะไม่โดดเด่นเกินไป มิฉะนั้นข้าคงเก็บเจ้าไว้ไม่ได้!”
เขาไม่มีทางเลือก นอกจากต้องเห็นแก่หน้าหลินเผยโจว
แม้ลูกพี่ลูกน้องผู้นี้จะกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ พลังบำเพ็ญเพียรสูญสิ้นไปหมดแล้ว แต่ตระกูลเคยได้รับความช่วยเหลือจากเขาไม่น้อย!
“เจ้าหนูเมิ่ง ต่อไปอย่ากลับไปพักที่เดิม นอนที่โรงรับจำนำของข้าได้เลย!”
ระหว่างทางกลับ หลินเผยโจวกำชับเมิ่งชวน
คนในตระกูลของหลินเผยหนานอาจดูไม่เลว แต่หาใช่คนมีเมตตาอะไร!
โดยเฉพาะเด็กรับใช้ไร้ที่พึ่งอย่างเมิ่งชวน! ทุกปีมีคนถูกตีตายในจวนหลักไม่น้อย!
หากปีนั้นเขาไม่ได้จากไป ตำแหน่งประมุขตระกูลย่อมไม่มีวันตกไปอยู่ในมือหลินเผยหนาน
“ขอบคุณเถ้าแก่หลิน!” เมิ่งชวนหยุดฝีเท้า คุกเข่าลงกับพื้นแล้วโขกศีรษะให้หลินเผยโจว!
เขารู้ดีว่าหากไม่มีหลินเผยโจว เขาคงต้องกวาดพื้นไปตลอดชีวิต และไม่มีโอกาสได้สัมผัสวิถีแห่งการบำเพ็ญเพียร!
“เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?”
หลินเผยโจวพยุงเมิ่งชวนขึ้น มองเขาด้วยรอยยิ้มที่มิใช่ยิ้ม
เมิ่งชวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เข้าใจ!
“ท่านพ่อบุญธรรม!”
เสียงเรียกนั้นทำให้หลินเผยโจวเหม่อลอยไปชั่วขณะ จมอยู่ในห้วงความทรงจำ!
เมิ่งชวนไม่ได้เร่งรัด เพียงยืนรออยู่กับที่
เขาพอจะมองออกว่าเถ้าแก่หลินมีปมในใจ แต่เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เด็กน้อยอย่างเขาจะถามได้!
เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ หลินเผยโจวจึงลูบศีรษะเมิ่งชวน แล้วทั้งสองก็เดินกลับที่พักไปตามลำดับ
เมื่อถึงที่พัก หลินเผยโจวก็จัดห้องหนึ่งให้เมิ่งชวน
เมิ่งชวนจัดข้าวของอยู่พักใหญ่ ปูเครื่องนอนเสร็จจึงนึกขึ้นได้ว่างานทำความสะอาดวันนี้ยังไม่ได้เริ่ม
แม้จะได้รับวิชาบำเพ็ญเพียรแล้ว แต่สิ่งที่ควรทำก็ยังต้องทำ
หลินเผยหนานไม่ได้มอบสิทธิพิเศษใดให้เขา ทว่าเมิ่งชวนก็ไม่ใส่ใจ ได้รับวิชาบำเพ็ญเพียรมาฝึกฝนก็นับว่าหาได้ยากแล้ว ส่วนเรื่องอื่นเขาไม่คาดหวัง!
เมิ่งชวนใช้เวลาครึ่งวันกวาดทำความสะอาดบริเวณปากเมือง จากนั้นก็ทำความสะอาดโรงรับจำนำจนหมดจด อาบน้ำให้ตัวเองแล้วจึงกลับห้อง
เมื่อหลินเผยโจวเห็นก็พยักหน้า เด็กคนนี้ไม่หยิ่งผยองและไม่กระวนกระวาย นับว่าไม่เลว!
ห้องนี้เดิมทีหลินเผยโจวใช้เก็บของจิปาถะ แม้จะจัดเก็บไปบ้างแล้ว แต่เหนือเตียงยังมีตู้ไม้ที่เต็มไปด้วยสิ่งของ
หลินเผยโจวบอกว่าสิ่งของเหล่านั้นเป็นของที่เขาเก็บมา บางชิ้นขายไม่ออกจึงวางทิ้งไว้ที่นี่มาตลอด
เมิ่งชวนไม่ใส่ใจ การได้อยู่ห้องเดี่ยวเป็นเรื่องที่ก่อนหน้านี้เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด อย่างน้อยก็ไม่ต้องทนกลิ่นเท้าเหม็นของจ้าวเถี่ยจู้!
โดยเฉพาะพอถึงฤดูหนาว ปิดหน้าต่างเมื่อใดก็เตรียมรับความสำราญได้เลย สำราญจนพูดไม่ออกเชียวล่ะ!
เมิ่งชวนนั่งลงบนเตียง ล้วงเคล็ดวิชาชีวิตยืนยาวออกมาจากอกแล้วค่อย ๆ เปิดอ่าน
หน้าแรกเป็นเคล็ดหลักในการฝึกฝน
“กำเนิดแล้วกำเนิดอีกไม่มีที่สิ้นสุด คุณธรรมอันหนาหนักรองรับสรรพสิ่ง หล่อเลี้ยงไม้จนกลายเป็นพงไพร จึงจะบรรลุชีวิตยืนยาว...”
พลิกหน้าถัดไปเป็นบทนำปราณเข้าสู่กาย
พลังต้นกำเนิดที่มีอยู่ระหว่างฟ้าดินเรียกว่าพลังวิญญาณ หล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง และเป็นต้นกำเนิดพลังของผู้บำเพ็ญเซียน
หากต้องการดูดซับพลังวิญญาณเข้าสู่กาย จำเป็นต้องมีรากวิญญาณ ผู้ไร้รากวิญญาณย่อมไม่อาจเข้าสู่วิถีนี้
ขั้นแรกของวิชาบำเพ็ญเพียร ซึ่งเป็นการนำปราณเข้าสู่กาย แบ่งเป็นสัมผัสปราณ ชักนำปราณ ดูดซับเบื้องต้น ให้พลังวิญญาณไหลเวียนทั่วร่าง แล้วจมลงสู่ตันเถียน
หน้าถัดมาเป็นภาพวาดเด็กน้อยนั่งขัดสมาธิ หันฝ่ามือทั้งห้าสู่ฟ้า
จากนั้นเป็นแผนภาพเส้นลมปราณ แสดงวิธีชักนำพลังวิญญาณ วิธีเดินพลังไปตามเส้นลมปราณ แล้วเก็บสะสมไว้ในตันเถียน
เมิ่งชวนไม่ได้รีบร้อนเริ่มฝึกฝน เวลาของเขามีไม่มาก จำต้องอ่านเคล็ดวิชาชีวิตยืนยาวทั้งเล่มให้แตกฉานก่อนแล้วค่อยเริ่มฝึก
หลังอ่านจบทั้งเล่ม เมิ่งชวนพบว่ามีเพียงวิชาบำเพ็ญเพียรช่วงต้นของขั้นบำเพ็ญลมปราณ แต่เขาก็พอเข้าใจได้ หลินเผยหนานไม่ได้ปิดบังความระแวดระวังที่มีต่อเขาแม้แต่น้อย!
ตลอดสามวัน เมิ่งชวนเอาแต่ทำงาน นอน และท่องจำเคล็ดวิชาชีวิตยืนยาว
เมื่อครบกำหนด ก็มีผู้บำเพ็ญมารับเคล็ดวิชาชีวิตยืนยาวไป
เมิ่งชวนจึงได้ลองสัมผัสปราณเป็นครั้งแรก
เขานั่งขัดสมาธิบนเตียง จัดท่าให้ฝ่ามือทั้งห้าหันสู่ฟ้า แล้วท่องเคล็ดวิชาในใจ พยายามสัมผัสพลังวิญญาณรอบตัว
ในหนังสือกล่าวว่า พลังวิญญาณมีอยู่ทั่วฟ้าดิน แต่มีความเข้มข้นแตกต่างกัน
ยิ่งอยู่ในบริเวณที่พลังวิญญาณเข้มข้น การฝึกฝนก็ยิ่งรวดเร็ว แน่นอนว่าสิ่งนี้เกี่ยวข้องกับรากวิญญาณด้วย
เพียงแต่คำอธิบายในหนังสือไม่มีรายละเอียดอย่างที่เถ้าแก่หลินเคยบอก ทำให้เมิ่งชวนยิ่งสงสัยในตัวตนที่แท้จริงของเถ้าแก่หลิน!
เมิ่งชวนสัมผัสได้ราง ๆ ว่ามีพลังวิญญาณอยู่ มันคล้ายจุดแสงหลากสีลอยกระจายอยู่กลางอากาศ
ตามที่หนังสือบอก เขารวบรวมสมาธิ พยายามชักนำจุดแสงสีเขียวให้เข้ามาใกล้
จากนั้นพลังวิญญาณรอบด้านก็พลุ่งพล่านขึ้น รบกวนการชักนำของเมิ่งชวน
จุดแสงสีอื่น ๆ จำนวนไม่น้อยพยายามเข้ามาใกล้ เมิ่งชวนจึงรีบชักนำพวกมันออกไป
หลังพยายามอยู่ตลอดคืน เมิ่งชวนก็ถอนหายใจ ลงแรงไปทั้งคืนแต่กลับไม่สำเร็จอะไรเลย!
แม้แต่การชักนำปราณของรากวิญญาณเทียมยังยากเย็นถึงเพียงนี้ เขาไม่อยากนึกเลยว่าการดูดซับเข้าสู่กายและให้พลังไหลเวียนทั่วร่างจะยากเพียงใด!
ฟ้าเริ่มสาง เมิ่งชวนตักน้ำมาล้างหน้าแปรงฟันจนสะอาด แล้วเริ่มงานประจำวัน
เช่นเคย เขาเปิดประตูโรงรับจำนำ จากนั้นก็ทำความสะอาด เพิ่งทำไปได้ไม่นานก็เห็นจ้าวเถี่ยจู้เดินมาจากที่ไกล ๆ
“ต้าเฉวียน ช่วงนี้เหตุใดเจ้าไม่กลับไปพักที่เดิม?”
จ้าวเถี่ยจู้ถามพลางแบกคานหาบ
“ช่วงนี้เถ้าแก่หลินให้ข้าพักอยู่ในโรงรับจำนำของเขา ออกจากที่นี่ก็ถึงที่ทำงานของข้าพอดี ข้าจึงไม่ได้กลับไป”
เมิ่งชวนตอบพลางกวาดพื้นไปด้วย
เขาไม่ได้ตั้งใจปิดบัง เพียงแต่เห็นได้ชัดว่าประมุขตระกูลไม่ค่อยชอบเขา หากเอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศ อาจก่อผลเสียตามมา
“ข้าว่าแล้ว นึกว่าเจ้าถูกผู้ดูแลจับไปเสียอีก!”
จ้าวเถี่ยจู้มองเมิ่งชวนอย่างอิจฉาอยู่เล็กน้อย การได้เกาะเถ้าแก่หลินซึ่งเป็นคนตระกูลสายรองก็นับว่าไม่เลว อย่างน้อยก็ไม่ต้องถูกผู้ดูแลรังแก
“ฮ่า ๆ อาจเป็นเพราะข้าหน้าตาหล่อเหลา ถูกเลือกก็เป็นเรื่องปกติ!”
เมิ่งชวนหัวเราะกลบเกลื่อน
แต่เมื่อเข้าหูจ้าวเถี่ยจู้ ความหมายกลับเปลี่ยนไป แววตาที่มองเมิ่งชวนไม่มีความอิจฉาอีกต่อไป กลับแฝงความหมายลึกซึ้ง
ที่แท้เถ้าแก่หลินชอบแบบนี้ น่าเสียดายเมิ่งชวนจริง ๆ
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ จ้าวเถี่ยจู้ก็ไม่กล้าอยู่ต่อ แม้เขาจะตัวดำและกำยำ แต่หากเถ้าแก่หลินไม่เลือกกินขึ้นมาจะทำอย่างไร?
“ข้ายังมีธุระ ขอตัวก่อน!”
จ้าวเถี่ยจู้ยกคานหาบขึ้น มือข้างหนึ่งเกาก้น แล้ววิ่งไปทางแม่น้ำราวกับหนีตาย
เมิ่งชวนเกาศีรษะ ไม่เข้าใจว่าจ้าวเถี่ยจู้เป็นอะไรไป
แต่เมื่อเห็นตำแหน่งมือของจ้าวเถี่ยจู้ วันนี้ท่านผู้บำเพ็ญคงได้ลิ้มรสของดีแล้ว!
ของไม่สะอาดดื่มเข้าไปก็ไม่ป่วย ยิ่งกว่านั้นร่างกายของท่านผู้บำเพ็ญคงทนไหวอยู่แล้ว!
กว่าจะทำงานเสร็จก็เลยเที่ยงไปแล้ว เมิ่งชวนวิ่งไปกินอาหารกลางวันที่เขตเด็กรับใช้ ก่อนจะกลับมา
เมื่อวานเขาสัมผัสปราณได้แล้ว จึงเตรียมฉวยโอกาสนี้ชักนำปราณเข้าสู่กายในคราวเดียว
ติดต่อกันหกเจ็ดวัน เมิ่งชวนก็ยังไม่สำเร็จ ทุกครั้งที่พลังวิญญาณสีเขียวไหลเวียนในกายได้ครึ่งทาง มันก็สลายหายไป
จากนั้นพลังวิญญาณสีอื่นก็พากันไหลมารวมกัน
เขาจึงทำได้เพียงใช้เวลาครึ่งวันชักนำพวกมันออกไป!
ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่พยายามมากเกินไป เส้นลมปราณก็รู้สึกบวมพองและราวกับจะแตกออก ดังนั้นช่วงครึ่งหลังของคืนเขาจึงใช้เวลานอนพัก
เมิ่งชวนไม่รู้ว่าเกิดจากสาเหตุใด จึงไปขอคำชี้แนะจากเถ้าแก่หลิน
อีกฝ่ายเพียงยิ้มแล้วส่ายหน้า หากถามจี้มากเข้า ก็หันหลังเดินจากไป!
วันหนึ่ง หลังล้มเหลวอีกสองครั้ง เมิ่งชวนรู้สึกว่าเส้นลมปราณในร่างเริ่มเจ็บเล็กน้อย จึงหยุดพักชั่วครู่
เขานอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียง รู้สึกหงุดหงิด จึงลุกขึ้นจากเตียงโดยไม่ระวัง ศีรษะกระแทกเข้ากับโครงไม้เหนือเตียง
“ติ๊ง!” เสียงใสกังวานดังขึ้น เห็นได้ชัดว่ามีของตกลงมา เมิ่งชวนกวาดตามองหาอยู่รอบด้าน จึงพบว่าเป็นแหวนวงหนึ่ง
“ของไร้ค่าของท่านพ่อบุญธรรมมีมากเสียจริง!”
เมิ่งชวนบ่นพลางเตรียมนำแหวนกลับไปวางไว้ที่เดิม
ทันใดนั้น แหวนก็ส่องประกายวูบหนึ่ง เมิ่งชวนขยี้ตาแล้วพบว่าแหวนไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปแต่อย่างใด
เมื่อนึกย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ดูคล้ายแสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างมากระทบแหวน จึงทำให้มันเปล่งแสง!
เมิ่งชวนรีบวางแหวนไว้บนโต๊ะ แล้วเปิดหน้าต่างออก
แหวนเริ่มส่องแสงอีกครั้งจริง ๆ สว่างวาบแล้วมืดลง คล้ายดวงดาวที่กะพริบอยู่บนฟากฟ้า
ทันใดนั้น เมิ่งชวนก็นึกถึงบทสนทนาก่อนหน้านี้กับเถ้าแก่ ในโลกบำเพ็ญเซียน สิ่งของมากมายต้องใช้ญาณหลอมรวม หรือไม่ก็หยดเลือดเพื่อยอมรับเจ้าของ
แต่สิ่งที่เรียกว่าญาณนั้นต้องมีพลังบำเพ็ญลมปราณถึงขั้นที่ 4 จึงจะครอบครองได้
เมิ่งชวนทำได้เพียงลองหยดเลือดเพื่อยอมรับเจ้าของ เขาหามีดเล่มเล็กมาบาดนิ้ว
เลือดหยดลงบนแหวนแล้วหายวับไปในพริบตา
ไม่เหลือร่องรอยแม้แต่น้อย ราวกับไม่เคยมีอยู่
เมิ่งชวนไม่ยอมแพ้ บีบแผลอีกครั้ง คราวนี้เลือดหยดลงไป แต่แหวนกลับไม่ดูดซับอีก
เมิ่งชวนลองพลิกแหวนอีกสองสามครั้ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ก็ถอนหายใจแล้ววางมันลงบนโต๊ะตามใจ เขาคิดมากไปเอง ของไร้ค่าที่เถ้าแก่หลินไม่ต้องการจะเป็นสมบัติล้ำค่าอะไรได้เล่า?