พนักงานขายเหลือบมองสีหน้าคนข้าง ๆ อย่างแนบเนียนอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าขออภัย
“ขอโทษค่ะ คู่รักแต่ละคู่มีโอกาสเข้าร่วมภารกิจได้เพียงครั้งเดียว”
“ก็ได้ค่ะ”
อู๋ชิงเหยาเหลือบมองคนข้างกาย เส้นผมชี้ฟูเพราะไฟฟ้าสถิต “คุณเล่นทีเผลอแบบนี้ ไม่ยุติธรรมเลยนะ!”
ซีอวี้เจิงยืดตัวขึ้นอย่างใจเย็น “แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ?”
จะให้ทำยังไงได้ล่ะ
เธอคงไม่อาจแย่งจูบคืนต่อหน้าผู้คนในที่สาธารณะหรอก
อู๋ชิงเหยาร้อนใจจนสมองเลอะเลือน “ทำเป็นจริงจังแล้วปล่อยผ่าน ห้ามจัดการเด็ดขาด!”
ซีอวี้เจิงเลียริมฝีปากแผ่วเบา รอยยิ้มจาง ๆ แตะแต้มอยู่ในดวงตา
“อยากจูบฉันขนาดนั้นเลยหรือ?”
“ใช่สิ” อู๋ชิงเหยายอมรับอย่างเปิดเผย “แล้วจะให้จูบไหมล่ะ?”
ซีอวี้เจิงกระตุกมุมปาก จ้องตาเธอ “ถ้าจำไม่ผิด ก่อนหน้านี้เธอบอกว่าไม่อยากนี่”
อู๋ชิงเหยาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ “งั้นหรือ ตอนนั้นอาจเป็นบุคลิกที่สองของฉันเข้าสิงก็ได้”
ซีอวี้เจิงไม่พูดอะไร
ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องเธอ
ราวกับรูม่านตาเรียวแหลมของงูพิษที่จ้องจับทุกสีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเหยื่อไม่วางตา
หัวใจอู๋ชิงเหยากระตุกวูบ
สายตาพินิจของเขาทำให้เธอรู้สึกราวกับถูกมองทะลุ
ถ้าคุยเรื่องนี้ต่อ เธอรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี
อย่างไรเสีย ภารกิจก็มีกำหนดเวลา 3 วัน
เธอเปลี่ยนเรื่องแล้วหันไปบอกพนักงานขาย “พาพวกเราไปดูเฟอร์นิเจอร์อย่างอื่นหน่อยค่ะ”
เมื่อครู่พนักงานขายรักษามารยาทในอาชีพด้วยการหันหลังให้ ไม่กล้ามองมากนัก พอได้ยินอย่างนั้นจึงหันกลับมา
“ได้ค่ะ”