บนประกาศเกียรติคุณเขียนไว้ว่า: มอบให้สหายจางเจี้ยนปิง
ถูกต้อง! โจวเชาเก็บตัวเขาเข้าไปในมิติ แล้วหมุนตัวจากไป
เขาหามุมเงียบสงัดแห่งหนึ่ง ก่อนก้าวเข้าไปในมิติ
“เพี๊ยะ!”
โจวเชาเกลียดคนที่เกิดมาเป็นพวกฉ้อฉลทุจริตเช่นนี้ที่สุด เขายกเข็มขัดหนังหมูในมือขึ้น
“อ๊าก!”
จางเจี้ยนปิงสะดุ้งตื่นขึ้นเพราะความเจ็บปวดอย่างรุนแรง
เขากวาดตามองรอบด้านอย่างรวดเร็ว ทว่าบนใบหน้ากลับไม่ปรากฏความตื่นตระหนกชัดเจน
สายตาจับจ้องโจวเชา ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้น มือเอื้อมไปคลำหาปืนที่เอวโดยไม่รู้ตัว แต่กลับคว้านได้เพียงความว่างเปล่า
จากนั้นเขาก็กำหมัดทั้งสองข้าง ตั้งท่าเตรียมต่อสู้เพื่อป้องกันตัว “แกเป็นใคร? จับฉันมาทำไม?”
โจวเชาไม่ตอบ เพียงกวักมือเรียกเขาเบา ๆ
จางเจี้ยนปิงมองชายหนุ่มตรงหน้าที่มีท่าทีเกียจคร้าน ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย ในใจส่งสัญญาณเตือนภัยดังลั่น
คนที่จับตัวเขามายังสถานที่แห่งนี้ได้โดยไม่ให้รู้ตัว ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา
สัญชาตญาณที่ฝึกฝนมาจากชีวิตทหารหลายปีบอกเขาว่า ชายคนนี้อันตรายอย่างยิ่ง ห้ามบุ่มบ่ามลงมือเด็ดขาด
โจวเชาหัวเราะเสียงต่ำ เดิมทีเขาตั้งใจจะประมือกันตรง ๆ สักสองสามกระบวนท่า เพื่อทดลองวิชาต่อสู้ที่เพิ่งซื้อมา คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเอาแต่ตั้งรับ ไม่ยอมโจมตี
ช่างเถอะ! โจวเชายกเข็มขัดขึ้น ฟาดลงไปอย่างแรง
จางเจี้ยนปิงไม่ถอย กลับพุ่งเข้าหา ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว หลบเข็มขัดได้อย่างหวุดหวิด มือซ้ายยกขึ้นปัดป้อง ส่วนมือขวาปล่อยหมัดตรงพุ่งเข้าใส่หน้าอกโจวเชาอย่างรวดเร็ว
ขณะที่หมัดกำลังจะกระแทกถึงตัว โจวเชาก็เคลื่อนหลบไปด้านข้างด้วยความเร็วที่เขาไม่อาจเข้าใจได้ ชั่วพริบตาก็ไปปรากฏตัวอยู่ด้านหลัง
ใจจางเจี้ยนปิงจมวูบ แย่แล้ว!
ขนท้ายทอยลุกชันขึ้นมาทันที แต่เขาไม่มีเวลาตอบสนอง
ปัง!
หมัดหนัก ๆ กระแทกเข้าที่แผ่นหลัง ราวกับถูกค้อนยักษ์ฟาด แรงปะทะแล่นไปตามกระดูกสันหลังแผ่ซ่านทั่วร่าง เท้าเขาลื่น ก่อนล้มกระแทกพื้นอย่างแรง