แน่นอนว่าเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นภายหลัง
ขณะนี้โจวเชาเร่งใช้วิชาเงาวูบไหวดุจสายลมสุดกำลัง มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านชิงซาน
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป เรี่ยวแรงของเขาก็หมดเกลี้ยง
เขาไม่ได้ใช้น้ำพุวิญญาณฟื้นฟูพลัง กลับเลี้ยวเข้าไปในภูเขาที่มุ่งสู่หมู่บ้านชิงซาน ตั้งใจจะรีดเค้นร่างกายจนถึงขีดสุด เพื่อทดลองทะลวงขีดจำกัดความเร็วของวิชาเงาวูบไหวดุจสายลม
ฝนปรอยโปรยลงมาไม่หยุด แม้ไม่หนัก แต่ก็ตกเนิ่นนานราวกับจะปกคลุมทั่วทั้งขุนเขา
เขากัดฟันทน ฝืนรีดเค้นเรี่ยวแรงทั่วร่างจนถึงขีดสุด
อีกหนึ่งชั่วโมงผ่านไป เสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่ม แยกไม่ออกว่าเป็นน้ำฝนหรือเหงื่อ แขนขาหนักอึ้งราวกับถูกกรอกด้วยตะกั่ว ทุกครั้งที่ก้าว กล้ามเนื้อทั่วร่างก็เจ็บร้าวเหมือนถูกฉีกกระชาก
ร่างโงนเงน คล้ายกำลังจะล้มลงกับพื้น
ในจังหวะที่เขากำลังจะวูบกายหลบเข้าไปในมิติ ช่องทางหนึ่งก็คุ้นเคยพุ่งออกมาจากหัวใจ แผ่ซ่านไปทั่วแขนขาและร่างกายในพริบตา
ความเหนื่อยล้าทั่วร่างหายวับไปจนหมดสิ้น
โจวเชายกมุมปากขึ้น สำเร็จแล้ว ความทรมานที่ทนมาครั้งนี้ไม่สูญเปล่า
เขาเร่งใช้วิชาจนสุดกำลัง ความเร็วเพิ่มขึ้นเพียง 10 กิโลเมตรต่อชั่วโมง แต่กลับรู้สึกว่าร่างกายเบาสบายขึ้นมาก
สิบนาทีต่อมา เขาก็กลับถึงลานบ้านของตน เวลาล่วงเข้าสู่ตี 4 แล้ว
รอบด้านเงียบสงัด หมู่บ้านชิงซานจมอยู่ในความมืดมิดที่สุดก่อนรุ่งสาง สายฝนและหมอกลอยต่ำลงปกคลุมพื้นดิน ก่อเป็นม่านหมอกบางๆ
โจวเชาวูบกายเข้าไปในมิติ ล้างหน้าแปรงฟันที่ริมลำธาร เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าแห้งสะอาด แล้วจึงกลับเข้าห้องของตัวเอง
เขายื่นมือโอบหลี่ซือซือเข้ามาในอ้อมแขน ลมหายใจของเธอแผ่วเบา เขาสัมผัสได้ว่าหัวใจเต้นช้ามาก กว่าจะเต้นแต่ละครั้งก็ทิ้งช่วงนาน