โจวเชาเดินเข้าไปใกล้ “ขอดูหน่อย”
หลี่ซือซือมีน้ำตาคลอ เธอเอามือออกจากคอ เผยให้เห็นผื่นแดงเม็ดเล็ก ๆ ขึ้นแน่นเต็มไปหมด บวมเป่ง แต่ไม่มีแผลอื่น “เจ็บจัง เหมือนโดนไฟช็อตเลย”
“โดนอะไรกัดเหรอ?” เจียงหว่านอี๋ถาม พวกเยาวชนผู้มีความรู้หลายคนพากันเข้ามามุง พอเห็นเธอเจ็บขนาดนั้น แต่ละคนก็รู้สึกขนลุก
โจวเชาพอจะเดาออกแล้ว จึงเดินไปตรงแปลงที่เธอเพิ่งถอนหญ้า พลิกใบถั่วขึ้นมาดูสองสามใบ บนใบหนึ่งมีหนอนตัวยาวราวหนึ่งคืบ สีเหลืองอมเขียวทั้งตัว กำลังเกาะอยู่ บนตัวเต็มไปด้วยหนามเนื้อ
เขาเด็ดใบนั้นกลับมา “ระวังกันหน่อยนะ เจ้านี่เรียกว่าบุ้งไฟ หนามมีพิษ”
ชาติที่แล้วเขาเคยโดนบุ้งไฟต่อย ผู้เฒ่าสอนให้ขยี้ตัวบุ้งแล้วเอามาทาผิว แต่ตอนนี้เขามีความรู้ด้านการแพทย์แล้ว ย่อมไม่ต้องใช้วิธีพื้นบ้านแบบนั้น
เขาเด็ดใบอ่อนของผักเบี้ยใหญ่ตรงหัวคันนา แล้วขยี้บนฝ่ามือให้ได้น้ำ ระหว่างทาลงบนคอของหลี่ซือซือ ก็ใช้พลังมิติเก็บขนพิษออกไปด้วย “เรียบร้อยแล้ว พักสักหน่อย เดี๋ยวก็หายเจ็บ”
ซุนเหยาหยามองอยู่ สีหน้าเจือความหวาดหวั่น “โจวเชา แล้วจะทำยังไงดี? มันซ่อนอยู่ใต้ใบถั่ว มองไม่เห็นเลย พิษคงแรงน่าดู”
โจวเชายิ้ม “ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันตรวจให้ทีละคน”
“มองรอบเดียวก็หาเจอเหรอ?”
“วางใจเถอะ ฉันมีวิธี” โจวเชาเดินเข้าไปในแปลงถั่ว
เขากำลังกลุ้มอยู่ว่าจะยืนถอนหญ้าเก็บเข้าไปในมิติอย่างไรพอดี จึงอาศัยแปลงสองร่องของหลี่ซือซือ คลุมพลังมิติไว้บนดวงตาแล้วกวาดมอง
เดินไปไม่กี่ก้าวก็เห็นตัวหนึ่งเกาะอยู่ใต้ใบไม้ เขาไม่พูดอะไรและเก็บมันเข้ามิติ จากนั้นวกกลับไปยังแปลงหลายร่องของซุนเหยาหยา ตรวจพื้นที่ของทั้งห้าคนจนทั่ว รวมแล้วเจอมากกว่าหกสิบตัว