หัวหน้าฉินรีบเข้าไปพยุงจางอวี้เฟินขึ้นมา “โจวเชา เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงตีเธอ?”
จางอวี้เฟินกอดแขนหัวหน้าฉินไว้ ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลไม่หยุด สะอึกสะอื้นกล่าวว่า “หัวหน้าฉิน ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับฉันนะ ถ้าท่านมาช้ากว่านี้อีกหน่อย โจวเชาคงตีฉันตายแล้ว!”
พูดจบก็ร้องโหยหวนขึ้นมาอีก “อ๊า... อ๊า...”
“เลิกร้องได้แล้ว” หัวหน้าฉินถลึงตาใส่พร้อมตวาด
จากนั้นหันไปมองโจวเชา สีหน้าค่อนข้างเคร่งขรึม ราวกับกำลังรอคำอธิบายจากเขา
โจวเชาปล่อยเชือกป่านในมือลง กางมือทั้งสองข้างออก “หัวหน้าฉิน ท่านดูสิ ที่นี่ที่ไหน?”
เขาหมุนตัวรอบหนึ่งแล้วพูดต่อ “นี่คือบ้านผม เธอบุกมาด่าทอผมถึงบ้านโดยไม่มีเหตุผล แถมยังลงมือทำร้ายผมอีก ผมแค่ป้องกันตัวโดยชอบธรรมเท่านั้น”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวหน้าฉินก็หันไปกวาดตามองชาวบ้านละแวกนั้น ทุกคนรู้ว่าเมื่อวานลูกชายของจางอวี้เฟินฉีกหนังสือแดงเล่มน้อย จนถูกประณามต่อหน้าสาธารณชนว่าเป็นพวกต่อต้านการปฏิวัติ จึงไม่มีใครกล้าช่วยพูดแทนเธอ ต่างพากันพยักหน้า สีหน้าของหัวหน้าฉินถึงค่อยผ่อนคลายลง
“จางอวี้เฟิน ลืมไปแล้วหรือว่ายังอยู่ในชั้นเรียนเพื่อรับการอบรม? ถ้ายังก่อเรื่องอีก ฉันจะส่งเธอไปใช้แรงงานที่ฟาร์ม ให้คนทั้งครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเลย!”
พอได้ยินว่าจะถูกส่งไปใช้แรงงานที่ฟาร์ม ใบหน้าบวมแดงของจางอวี้เฟินก็เปลี่ยนสีฉับพลัน สีแดงจางหายไป ไม่นานก็ซีดเผือด
“ไสหัวกลับบ้านตัวเองไป”
จางอวี้เฟินถลึงตามองโจวเชาอย่างเคียดแค้น ก่อนจะหันหลังเดินออกไปอย่างไม่ยินยอม
โจวเชาสบตาเธอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน ในใจตัดสินใจไว้แล้วว่า ในเมื่อพวกแกทนรอไม่ไหวกันนัก งั้นก็รีบลงนรกไปเสียแต่เนิ่น ๆ!