โจวเชานำอาการชีพจรเต้นเร็วและผิดจังหวะ อาการชักกระตุก รวมถึงสภาพจิตใจที่ผิดปกติซึ่งตรวจพบมาพิจารณาร่วมกัน
จนได้ข้อสรุปที่น่าตกใจว่า... ถูกวางยา!
โจวเชามีสีหน้าเคร่งเครียด รีบเอ่ยถามว่า “เมื่อเช้าพวกคุณกินอะไรกันบ้าง?”
ทุกคนเห็นท่าทางร้อนรนของโจวเชาแล้วก็งุนงงไปชั่วขณะ ไม่มีใครตอบ ต่างมองหน้ากันไปมา
“อย่ามัวอึ้ง รีบบอกผมมา วันนี้พวกคุณกินอะไรเหมือนกันบ้าง? เย่ถิงถิง ไปตามหัวหน้าทีมมาที”
เย่ถิงถิงเห็นสีหน้าของโจวเชาผิดปกติ จึงไม่ซักถามอะไร รีบหันหลังวิ่งออกไปตามคน
ผู้คนเริ่มแตกตื่น เสียงพูดคุยดังขึ้น บ้างก็บอกว่าเป็นโจ๊ก บ้างก็บอกว่าเป็นน้ำ หมั่นโถว หรือยา
ครู่หนึ่ง มีคนพูดขึ้นว่า “หมอโจว เมื่อคืนพวกเราพักกินอยู่ด้วยกัน อาหารก็ทำจากหม้อเดียวกัน เพราะฉะนั้นทุกคนกินของเหมือนกันหมด”
โจวเชาตั้งสติ หางตาเหลือบไปเห็นกระติกเก็บความร้อนที่เย่ถิงถิงเพิ่งรินชาให้เขาเมื่อครู่
โจวเชาคิดในใจว่า กระติกน้ำใบนี้ไม่น่ามีปัญหา เมื่อกี้เขาเพิ่งดื่มไป
เขาหยิบกระติกน้ำขึ้นมาต่อหน้าทุกคน แกะยาออกมาสองสามเม็ดใส่ลงไป ปิดจุกไม้แล้วเขย่า จากนั้นใช้พลังมิติเติมน้ำพุวิญญาณลงไปเล็กน้อย
หลังเทชาของตัวเองทิ้ง เขาก็รินน้ำใส่ถ้วย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธว่า “ลุง ๆ ป้า ๆ มาดื่มยากันก่อน”
แม้ทุกคนจะมีข้อสงสัยมากมาย แต่ต่างก็เห็นท่าทางร้อนรนของโจวเชาเมื่อครู่ ไม่มีใครถามอะไร ต่างให้ความร่วมมือดื่มน้ำที่เขารินให้