ทั้งสองกลับถึงบ้านตอนเกือบสามทุ่ม เฉิงเยี่ยนไม่มีเวลาแม้แต่เก็บชามตะเกียบ รีบไล่เฉิงเหย่าเข้าห้องก่อน จากนั้นเช็ดโต๊ะหนังสือซ้ำสามรอบ ถึงค่อยวางกล่องยาไว้ตรงกลางอย่างเคร่งขรึม
“อ่านคำแนะนำชัดเจนแล้วหรือยัง?”
“อ่านแล้ว ยาเปิดจุดรู้แจ้งแต่ละเม็ดมีโอกาส 5% ที่จะเพิ่มความเข้าใจหนึ่งแต้ม ถ้ายังไม่สำเร็จก็กินต่อได้ แต่ขอแค่มีสักเม็ดออกฤทธิ์ ร่างกายก็จะเกิดแรงต้าน ต่อให้กินต่ออีกเท่าไรก็ไม่มีประโยชน์ หลังจากกินยาให้นั่งสงบนิ่งห้านาที เน้นสัมผัสการเปลี่ยนแปลงในสมอง”
“ดี เริ่มเลย”
เฉิงเหย่าหยิบยาเปิดจุดรู้แจ้งเม็ดแรกขึ้นมา สูดหายใจลึก ก่อนเงยหน้ากลืนลงไป
ผ่านไปห้านาที ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เฉิงเยี่ยนจ้องเขา “รู้สึกอะไรไหม?”
เฉิงเหย่าส่ายหน้า “หวานนิดหน่อย”
“ใครถามรสชาติล่ะ แล้วในหัวล่ะ รู้สึกอะไรไหม?”
“ไม่รู้สึกครับ”
เฉิงเยี่ยนขมวดคิ้ว หยิบขวดยาเปล่าขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า สงสัยว่าร้านขายยาจะใส่ลูกอมมาแทนหรือเปล่า เขาถึงกับล็อกอินเข้าเว็บไซต์ทางการของไป๋เลี่ยนถัง แล้วกรอกรหัสตรวจสอบบนขวดยา หน้าเว็บแสดงข้อความว่า: สินค้าของแท้ ส่งออกจากคลังควบคุมอุณหภูมิหมายเลขสองของอำเภออู๋เจียง
คราวนี้เขาถึงค่อยวางใจ ตบไหล่เฉิงเหย่าเบา ๆ
“ไม่เป็นไร นี่เพิ่งเม็ดแรก ไม่ได้ผลก็เป็นเรื่องปกติ”
เฉิงเหย่าพยักหน้า หยิบเม็ดที่สองขึ้นมา อีกห้านาทีผ่านไป ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เม็ดที่สาม เม็ดที่สี่ เม็ดที่ห้า...
ขวดยาเปล่าบนโต๊ะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าเฉิงเยี่ยนกลับเลือนหายไปทีละน้อย พอขวดเปล่าใบที่เก้าถูกวางลงบนโต๊ะ เขาก็แทบคลั่งแล้ว
ยาเปิดจุดรู้แจ้งเก้าเม็ด เงินแปดแสนกว่าหยวน หายวับไปแบบนี้เลยหรือ?
โอกาส 5% นั้นต่ำก็จริง แต่ซื้อมาเป็นสิบเม็ดแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะไว้หน้าแซ่เฉิงของพวกเขาบ้างสิ!
เฉิงเยี่ยนประนมมือ คำนวณอย่างรวดเร็วในใจ โอกาสที่ทั้งสิบเม็ดจะไม่ได้ผล ดูเหมือนจะไม่ได้น้อยเลย
เขาสิ้นหวังยิ่งกว่าเดิม เฉิงเหย่าสังเกตเห็นความผิดหวังของพี่ชาย จึงกลับเป็นฝ่ายปลอบใจว่า “ไม่เป็นไรครับพี่ ถ้าเม็ดที่สิบยังไม่ได้ผล พรุ่งนี้ผมไปขอสินเชื่อตอนอีกก็ได้”
“ถุย ๆ ๆ!”
เฉิงเยี่ยนรีบขัด “ทำไมนายยังคิดถึงสินเชื่อบ้า ๆ นั่นอีก ปากเสียจริง ยังเหลือเม็ดสุดท้าย รีบกินเข้าไป!”
เฉิงเหย่ามองขวดเล็กใบสุดท้ายในกล่องยา หลับตาปรับลมหายใจ ส่วนเฉิงเยี่ยนยืนอยู่ข้าง ๆ ยิ่งกังวลเสียกว่าเฉิงเหย่า เขาพึมพำในใจเงียบ ๆ
พ่อครับ แม่ครับ ขอวิญญาณบนสวรรค์ของพ่อแม่ช่วยคุ้มครองลูกด้วย ลูกไม่มีคำขออื่น ขอแค่ให้ตระกูลเฉิงของเรามีนักสู้สักคนก็พอ
ขอร้องละ!
เฉิงเหย่าลืมตาขึ้น กลืนยาเปิดจุดรู้แจ้งเม็ดสุดท้ายลงท้อง
หนึ่งนาที
สองนาที
สามนาที
ขณะที่หัวใจของเฉิงเยี่ยนจมดิ่งลงทีละน้อย เฉิงเหย่าก็ขมวดคิ้วขึ้นมาในฉับพลัน กุมท้องแล้วร่วงจากเก้าอี้
“เฉิงเหย่า!”
เฉิงเยี่ยนตกใจ รีบย่อตัวลงข้างเขา มือไม้พลันเก้กังไปหมด
“เป็นยังไงบ้าง? เจ็บตรงไหน?”
เฉิงเหย่าขดตัวอยู่บนพื้น เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก พูดอะไรไม่ออกเลย สมองของเฉิงเยี่ยนสับสนวุ่นวายไปหมด นี่เป็นเพราะยาเปิดจุดรู้แจ้งออกฤทธิ์ หรือเพราะกินมันฝรั่งผัดเส้นที่เหลือมาสองวันแล้วท้องเสียกันแน่?
ถ้ายาเปิดจุดรู้แจ้งมีปัญหา ตอนนี้เขาโทรหาฝ่ายบริการหลังการขายของไป๋เลี่ยนถัง ยังจะทันใช้สิทธิ์คืนสินค้าโดยไม่ต้องให้เหตุผลภายในเจ็ดวันไหม?
ขณะที่เขากำลังจะโทรเรียกรถพยาบาล แสงสีทองสายหนึ่งก็พลันสว่างขึ้นตรงหน้า สมุดบันทึกส่วนแบ่งผลตอบแทนของพี่ใหญ่ดั่งบิดาพลิกหน้ากระดาษเองอย่างไร้ลมพัด แต่ละหน้าพลิกผ่านไปอย่างรวดเร็ว
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าความเข้าใจของเฉิงเหย่า ผู้ที่ผูกพันไว้ เพิ่มขึ้น 1 แต้ม】
【เจ้าของระบบได้รับผลตอบแทนสิบเท่า ความเข้าใจเพิ่มขึ้น 10 แต้ม】
ความเย็นสดชื่นที่ยากจะบรรยายสายหนึ่งเอ่อล้นเข้าสู่สมอง
เฉิงเยี่ยนรู้สึกว่าโลกทั้งใบพลันเงียบสงัด เสียงสายไฟนอกหน้าต่าง เสียงเฟืองนาฬิกาบนผนังหมุน และเสียงหายใจติดขัดของเฉิงเหย่า ล้วนชัดเจนขึ้นอย่างยิ่ง
ปัญหาที่เดิมคิดไม่ออก เพียงรวบรวมสมาธิเล็กน้อยก็คลี่คลายได้อย่างรวดเร็ว แผงข้อมูลโปร่งแสงค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
ชื่อ: เฉิงเยี่ยน
ขอบเขต: ยังไม่ถึงระดับ
พละกำลัง: 10
ความว่องไว: 7
ความเข้าใจ: 10
วิชายุทธ์: ไม่มี
เคล็ดวิชาพลังภายใน: ไม่มี
เฉิงเยี่ยนจ้องบรรทัด “ความเข้าใจ: 10” อย่างเหม่อลอย แทบหลุดหัวเราะออกมา
นี่คือโลกของอัจฉริยะงั้นหรือ?
ตอนลาออกจากโรงเรียนมัธยม เขามีพละกำลังแค่ 7 แต้ม ความว่องไวก็มีเพียง 5 แต้ม หลังจากเป็นคู่ซ้อมในสำนักฝึกยุทธ์มาสามปี ทั้งโดนซ้อมและยกอุปกรณ์ทุกวัน ถึงค่อยขัดเกลาพละกำลังจนถึง 10 แต้ม และเพิ่มความว่องไวเป็น 7 แต้ม
แต่ตอนนี้ล่ะ?
เขาไม่ได้ทำอะไรเลย แค่มองน้องชายกินยาไปสิบเม็ด ก็เปลี่ยนจากคนไร้ประโยชน์ที่มีความเข้าใจเป็นศูนย์ กลายเป็นอัจฉริยะที่มีความเข้าใจ 10 แต้ม ซึ่งหาได้ไม่กี่คนทั่วอำเภออู๋เจียง!
ในที่สุดเฉิงเยี่ยนก็กลั้นไม่ไหว หัวเราะคิกคักออกมา
อีกด้านหนึ่ง เฉิงเหย่าฟื้นจากความเจ็บปวดแสนสาหัสแล้ว เขาลืมตาขึ้น รู้สึกว่าสมองปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ภาพอธิบายวิชายุทธ์พื้นฐานที่เมื่อก่อนมองเท่าไรก็ไม่เข้าใจ บัดนี้กลับเชื่อมโยงกันขึ้นมาในหัวทีละน้อย
เฉิงเหย่าตื่นเต้นจนยันตัวลุกขึ้น กำลังจะบอกข่าวดีให้พี่ชายรู้ แต่กลับเห็นเฉิงเยี่ยนย่อตัวอยู่ข้าง ๆ กำลังยิ้มโง่ ๆ ให้เขา
“พี่?”
เฉิงเยี่ยนถึงค่อยได้สติ “มีอะไร?”
เฉิงเหย่าคว้าแขนเขาไว้ ดวงตาเป็นประกายจนน่าตกใจ “ผมสำเร็จแล้ว ความเข้าใจของผมเพิ่มขึ้นจริง ๆ ผมอ่านวัยเยาว์โลดแล่นรู้เรื่องแล้ว!”
“ยินดีด้วยนะ”
เฉิงเยี่ยนพยายามทำสีหน้าให้สงบนิ่ง ยื่นมือไปตบไหล่เขาเบา ๆ วางท่าข่มขวัญแบบพี่ใหญ่
“แต่ห้ามเหลิงนะ เฉิงเหย่า จำไว้ให้ดี”
“พรสวรรค์เป็นแค่ก้อนอิฐที่ใช้เคาะประตูวิถีบู๊ ส่วนความพยายามต่างหากที่เป็นค้อนเอาไว้ทุบประตูบ้านคนอื่นแล้วยกกลับมา”
เฉิงเหย่า: “?”
“อีกอย่าง ตอนนี้บ้านเราเป็นหนี้อยู่ล้านหกแสนกว่าหยวน คนอื่นฝึกฝนไม่สำเร็จก็ยังกลับบ้านไปสืบทอดทรัพย์สมบัติได้ แต่นายฝึกฝนไม่สำเร็จ เราสองคนก็ได้แต่ติดบัญชีดำลูกหนี้ด้วยกัน”
“เพราะงั้นนายไม่ได้สู้คนเดียว ข้างหลังนายยังมีเจ้าหน้าที่ทวงหนี้จากแพลตฟอร์มอีกสิบกว่าแห่ง!”
เฉิงเหย่าฟังแล้วเลือดลมพลุ่งพล่าน พยักหน้าอย่างแรง
“พี่ วางใจได้ คืนนี้ผมจะไม่นอน!”
พูดจบเขาก็หยิบตำราเรียนที่โรงเรียนแจกออกจากกระเป๋านักเรียนทันที เปิดไปยังหนังสือชุด “วิชายุทธ์พื้นฐานสำหรับเยาวชนชุดแรกของแคว้นต้าเซี่ย: วัยเยาว์โลดแล่น” จากนั้นฝึกท่าเริ่มต้นตามภาพอธิบายในหน้าแรก
เฉิงเยี่ยนพยักหน้าอย่างพอใจ ยืนดูอยู่ข้าง ๆ อีกสิบกว่านาที ก่อนหาวแล้วกลับห้องตัวเอง
ความเข้าใจสิบแต้ม ถ้าได้วิชายุทธ์มาอีกสักเล่ม เขาจะกลายเป็นนักสู้ได้ทันทีเลยไหม?
เขานอนบนเตียง จินตนาการถึงภาพที่ตัวเองต่อยเครื่องวัดแรงในสำนักฝึกยุทธ์ทะลุ เจ้าสำนักร้องไห้อ้อนวอนให้เขากลับไปเป็นครูฝึก แล้วเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
รุ่งเช้าวันถัดมา แสงแดดสาดเต็มขอบหน้าต่าง เฉิงเยี่ยนบิดขี้เกียจ รู้สึกว่าหลับสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เขาสวมรองเท้าแตะเดินออกจากห้อง กำลังจะไปหาอะไรกินในครัว พลันสังเกตเห็นว่าไฟในห้องของเฉิงเหย่ายังเปิดอยู่
“ไอ้เด็กนี่ฝึกทั้งคืนจริง ๆ เหรอ?”
เฉิงเยี่ยนขมวดคิ้ว คนหนุ่มขยันเป็นเรื่องดี แต่ร่างกายต่างหากที่เป็นต้นทุนของการฝึกยุทธ์ ในฐานะพี่ชาย เขาย่อมปล่อยให้น้องชายทำลายสุขภาพตัวเองแบบนี้ไม่ได้
เขาเดินไปถึงหน้าประตู กำลังจะผลักเข้าไปบอกให้เฉิงเห่ารีบเข้านอน สมุดบันทึกส่วนแบ่งผลตอบแทนของพี่ใหญ่ดั่งบิดาตรงหน้าก็พลิกขึ้นอีกครั้ง
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าเฉิงเห่า ผู้ที่ผูกพันไว้ เรียนรู้วิชายุทธ์ระดับไม่เข้าขั้น “วิชายุทธ์พื้นฐานสำหรับเยาวชนชุดแรกของแคว้นต้าเซี่ย: วัยเยาว์โลดแล่น” สำเร็จ】
【เจ้าของระบบได้รับผลตอบแทนสิบเท่า】
【ยินดีด้วย เจ้าของระบบเชี่ยวชาญวิชาหมัดอรหันต์ปราบพยัคฆ์ระดับชั้นเลิศสำเร็จ】
วินาทีถัดมา พลังอันบ้าคลั่งก็ปะทุออกจากร่างเฉิงเยี่ยน กระบวนท่าหมัดนับไม่ถ้วนทะลักเข้าสู่สมอง แผงข้อมูลเปิดขึ้นตามมา
ชื่อ: เฉิงเยี่ยน
ขอบเขต: ยังไม่ถึงระดับ
พละกำลัง: 25
ความว่องไว: 7
ความเข้าใจ: 10
วิชายุทธ์: วิชาหมัดอรหันต์ปราบพยัคฆ์ (ชั้นเลิศ, เพิ่งหยั่งถึงหลักการ, พละกำลังเพิ่มขึ้น 15 แต้ม; เมื่อใช้วิชายุทธ์ พละกำลังจะเพิ่มขึ้นอีก 15 แต้ม, ความชำนาญเพื่อเลื่อนสู่ขั้นชำนาญ: 0/1000)
เคล็ดวิชาพลังภายใน: ไม่มี
ให้ตายสิ วิชายุทธ์ชั้นเลิศเชียวนะ ของแบบนี้มีแต่สำนักชั้นเลิศกับมหาวิทยาลัยชั้นเลิศเท่านั้นที่มี แต่เขากลับได้ครอบครองแล้วอย่างนั้นหรือ?
เฉิงเยี่ยนใช้เวลานานกว่าจะสงบใจลงได้ เขามองค่าพละกำลังที่เพิ่มพรวดขึ้นมา แล้วลองสัมผัสสภาพร่างกายในตอนนี้ รู้สึกว่าต่อยวัวตายได้ในหมัดเดียว
เขาค่อย ๆ ลดมือลงจากท่าที่กำลังจะผลักประตู ตัดสินใจว่าจะไม่รบกวนคนหนุ่มฝึกยุทธ์ดีกว่า
ก่อนตายจะนอนนานไปไย หลังสิ้นชีพย่อมหลับใหลชั่วนิรันดร์
สู้ให้สุดกำลังเลย เจ้าหนุ่ม!