เฉินกุยดึงสายตากลับมา ไม่พูดอะไร หางตาเหมือนจะเห็นใต้ต้นไห่ เสิ่นซิ่วอิงยกมือขึ้นเช็ดตา
วันที่สอง ดวงอาทิตย์ขึ้นสูงกว่าหนึ่งไม้คาน อากาศที่หม่นหมองมาหลายวันก็ได้เห็นดวงอาทิตย์
หนิวต้าโหย่วพาทหารสองหมู่ยี่สิบกว่าคน ซุ่มกระจัดกระจายอยู่หลังพุ่มไม้
ไม่ไกลนัก ทหารลาดตระเวนของพวกผีญี่ปุ่นห้านายกำลังขี่ม้าเดินวนตรวจตราอย่างสบายอารมณ์
รอจนห้าคนนั้นอ้อมเนินไปลับสายตา หนิวต้าโหย่วถึงได้ปลดปืนไรเฟิลจากหลัง ยัดเข้าไปในพุ่มไม้ ถ่มน้ำลายลงฝ่ามือ ถูไปมา แล้วปีนขึ้นต้นไม้ข้างๆ อย่างคล่องแคล่วราวกับลิง
เขาล้วงกล้องสองตาจากอ้อมอก ส่องไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
ในลำกล้อง ม้าศึกนับไม่ถ้วนเบียดเสียดกันในแอ่งต่ำ หน้าม้าศึกแต่ละตัวมีทหารผีญี่ปุ่นยืนอยู่ สามร้อยกว่าม้าเรียงเป็นแนว พร้อมออกเดินทาง
หนิวต้าโหย่วกวาดตาดูรอบๆ อย่างรวดเร็ว ยืนยันว่าทหารลาดตระเวนห้าคนนั้นไปไกลแล้ว ถึงได้ไถลลงจากต้น นั่งยองๆ วิ่งกลับไปที่พุ่มไม้ ตะโกนเบาๆ
"ออกมาให้หมด!"
จากหลุมดินและกอหญ้า ยี่สิบกว่าคนมารวมตัวอย่างรวดเร็ว บางคนยังมีหมวกพรางที่ทำจากกิ่งไม้ติดหัวอยู่
"ผู้บังคับหมวด ได้เวลาหรือยัง?"
หัวหน้าหมู่คนหนึ่งเข้ามากระซิบถาม
"อืม"
หนิวต้าโหย่วรับเครื่องยิงลูกระเบิดจากมือเขา ถือชั่งน้ำหนักในมือ แล้วกวาดตามองทุกคน
"รู้กันใช่ไหมว่าต้องทำยังไง?"
"รู้!" หัวหน้าหมู่ยิงฟันยิ้ม "อีกเดี๋ยวทหารลาดตระเวนพวกผีมา พวกเราจะโผล่หัวให้พวกมันเห็น แล้วพอปืนดัง สู้สองรอบก็วิ่งหนี วิ่งไปครึ่งทางก็ทิ้งเครื่องยิงลูกระเบิดกับปืนกลเบาทั้งหมด!"
"ใช่!"
หนิวต้าโหย่วพยักหน้า แต่สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าทหารถือเครื่องยิงลูกระเบิดสองสามคน