ผู้การนายนั้นยืนอยู่กับที่ ใบหน้าซีดไปทีแดงไปที
พอเห็นหลิวจ้าวเหอโกรธจริง ๆ ก็ไม่กล้าดื้อดึงต่อไป ก้มหน้าตอบเสียงอึมครึม:
"ผม...ผมไม่ได้คิดแบบนั้น"
"ไม่ได้คิดแบบนั้นก็นั่งกลับไป!"
เฉินกั๋วต้งรับคำพูดต่อ แล้วพูดต่อไปว่า
"พอได้รับคำสั่งปรับโครงสร้าง ท่านแม่ทัพเฉินก็ไม่ได้กลั่นแกล้งพวกเรา ยังยอมให้ปฏิบัติตามมาตรฐานกองโจร เรายังไม่พอใจอะไรอีก?"
"อีกอย่าง ท่านแม่ทัพเฉินวางกฎไว้ว่าตั้งแต่หัวหน้าหมู่ขึ้นไป ต้องเข้าโรงเรียนสอนหนังสือหมด ต่อไปเราก็พูดได้เต็มปากว่าเป็นคนมีการศึกษา!"
พูดจบไม่ทันขาดคำ ผู้หมวดหนุ่มคนหนึ่งก็ตื่นเต้นตะโกนขึ้นว่า:
"ดี! ควรทำแบบนี้มานานแล้ว ผมมีผู้บังคับหมวดคนหนึ่ง เขียนชื่อตัวเองไม่เป็นด้วยซ้ำ ทุกครั้งต้องเซ็นหรือกดลายนิ้วมือก็วาดวงกลม น่าอายจริง ๆ!"
ในกลุ่มคนหัวเราะกันครืน ความตึงเครียดเริ่มคลี่คลายลง
เฉินกั๋วต้งสีหน้าก็ผ่อนคลายลง:
"อีกอย่าง อีกไม่กี่วันก็เข้าพฤษภาคมแล้ว ท่านแม่ทัพเฉินบอกว่า คราวนี้จ่ายเงินเดือน จะปฏิบัติกับทุกคนอย่างเท่าเทียม จ่ายตามมาตรฐานกองทัพกลาง ไม่ขาดสตางค์แดงเดียว!"
ที่ลานมีเสียงอุทานดังขึ้น แล้วก็กลายเป็นเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ
พวกผู้ชายที่สู้รบจากซ่งฮู่มาตลอดจนถึงภูเขาเทียนมู่ จนลืมรสชาติเงินเดือนไปนานแล้ว ตอนนี้กลับส่งเสียงร้องเหมือนเด็ก ๆ
เฉินกั๋วต้งยกมือขึ้นเบา ๆ พอเสียงเงียบลง:
"เลิกได้แล้ว กลับไปเตรียมตัวปรับโครงสร้าง ต่อไปไม่ว่าจะอยู่ในกองทหารอิสระ หรือหน่วยอื่นของกองกำลังใหญ่ ล้วนเป็นทหารที่สู้กับพวกผีญี่ปุ่น ล้วนเป็นพี่น้องที่ร่วมเป็นร่วมตาย!"