เฉินกุยรับรายงานการศึกที่โจวซิงกั๋วเขียนเสร็จ ตรวจอ่านอย่างละเอียด ในใจพอใจกับทักษะการเรียบเรียงภาษาของตัวเองเป็นอย่างมาก หลายเดือนนี้ผ่านการเขียนรายงานและจัดการเอกสารต่างๆ มากมาย ความก้าวหน้าชัดเจนมาก
จากนั้นส่งรายงานคืนให้โจวซิงกั๋ว แล้วกำชับอย่างละเอียด:
“เรื่องนี้เจ้าต้องเลือกคนไปส่งเอง เมื่อไปถึงอู่ฮั่น หากต้องมีคนกลางช่วยเหลือ จะต้องจ่ายเท่าไหร่ก็อย่าเสียดาย ขอแค่ให้งานสำเร็จก็พอ พรุ่งนี้ข้าจะส่งคนนำทองคำไปส่งให้เจ้า แล้วเจ้าก็ออกเดินทางได้เลย รอช้าไม่ได้อีก”
“ครับ!”
โจวซิงกั๋วรับคำแล้ว เหมือนนึกอะไรขึ้นได้:
“ท่านแม่ทัพเฉิน ข้าน้อยคิดว่า นอกจากทองคำแล้ว เรายังสามารถนำของอย่างอื่นไปด้วยได้อีก”
“อะไรหรือ?”
“ดาบบังคับการของนายทหารญี่ปุ่นที่ยึดได้จากสนามรบ ยิ่งระดับสูงยิ่งดี”
แววตาโจวซิงกั๋วเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น:
“กลุ่มคนใหญ่คนโต ในอู่ฮั่น ชอบสิ่งนี้ที่สุด วางไว้ในบ้าน ทั้งเป็นสัญลักษณ์แห่งความชอบในสนามรบ ทั้งยังใช้อวดเพื่อนร่วมงานได้อีกด้วย แถมการนำดาบของนายพลและนายทหารชั้นผู้ใหญ่ไปหลายเล่ม ยังพิสูจน์ได้ดีกว่าคำพูดเปล่าๆ ว่าเราฆ่าศัตรูได้มากจริง ตัวเลขในรายงานการศึกก็ดูน่าเชื่อถือขึ้น”
เฉินกุยตาเป็นประกาย รู้ว่าตัวเองพลาดไป คิดไม่ถึงเรื่องนี้
ในคลัง ดาบบังคับการของผู้บังคับกองพลน้อยไม่มีเล่มที่สมบูรณ์ แต่ดาบของหัวหน้ากองพลน้อยและผู้บังคับการกรมมีไม่น้อย ปล่อยทิ้งไว้ตรงนั้น ตั้งแต่เขาเปลี่ยนมาใส่เครื่องแบบพันเอกญี่ปุ่นก็ไม่ชอบใช้ พวกหลี่หมิงหย่วนก็ทำตามกัน ไม่มีใครพก
ความคิดนี้ เยี่ยมมาก!
“ได้ พรุ่งนี้ส่งไปด้วยกัน เจ้าไปหาโจวหวยหย่วนเลือกเล่มที่สภาพดีๆ ใช้ผ้าแพรแดงพันไว้ จะได้ดูเป็นมงคล”