เฉินกุยกลับมาถึงกองบัญชาการ นั่งลงบนเก้าอี้ เตรียมจะสังเกตดูให้ละเอียดว่าสองคนนั้นกำลังทำอะไร ก็พบว่าซ่งจื้อเหลียนพาคนทั้งสองเดินมาทางนี้แล้ว คนหนึ่งถูกมัดเป็นหมูแน่นหนา
ไม่นานนักก็มีเสียงเคาะประตู ซ่งจื้อเหลียนถือจดหมายเดินเปิดประตูเข้ามา
“หัวหน้า พาคนมาแล้ว ค้นทั้งคู่แล้ว คนวัยกลางคนนั้นเป็นคนท้องถิ่นอานจี๋ พวกผีน้อยจับไปเป็นกรรมกรอยู่ที่หูโจวเดือนนึง พวกผีน้อยปล่อยตัวเขา โดยมีข้อแม้ว่าต้องพาไอ้ใบ้ข้างๆ เข้ามาในเมือง ส่งถึงมือถึงกองบัญชาการด้วยตัวเอง พอสองคนเข้ามาในเมืองก็ถามไปทั่วว่ากองบัญชาการอยู่ไหน
ไอ้ใบ้นั่นเป็นผีญี่ปุ่นแท้ ระหว่างทางไม่ปริปากเลย กรรมกรนั่นก็ไม่รู้ นึกว่าเป็นญาติของทหารปลอมในเมือง”
พูดพลางวางจดหมายลงบนโต๊ะ เป็นซองกระดาษหนังวัว ปิดผนึกด้วยขี้ผึ้งแดง ไม่มีตราอะไรทั้งสิ้น
“นี่ค้นได้จากเสื้อชั้นในของไอ้ผีน้อยนั่น ปิดผนึกอย่างดี ไม่ได้แกะเลย ผมนึกว่า… คราวนี้ไม่เหมือนตอนอำเภอจู้หรง ไม่ใช่กระดาษแผ่นเดียวที่ยัดไว้ในอก เป็นจดหมายปิดผนึกแน่นหนา ควรต้องระวังหน่อยไหม”
เฉินกุยพยักหน้า ความหมายของซ่งจื้อเหลียนชัดเจนมาก ถ้าใบบนมีพิษ หรือมีกลไกเล็กๆ แกะแล้วโดนเล่นงานเข้าเรื่องใหญ่แน่
“ก็ดี ไปหาคนดู ให้ระมัดระวังหน่อย”
“ครับ”
ซ่งจื้อเหลียนถือซองจดหมายหันหลังเดินออกไป
เฉินกุยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจยาว วิธีการนี้ดูคุ้นเคยนัก เหมือนกับกรณีที่อำเภอจู้หรงไม่มีผิด
นึกแล้วว่าสองสามวันก่อนตอนสังเกตพวกผีน้อยในเมืองหูโจว รู้สึกว่าผู้บังคับกองพลคนใหม่คุ้นหน้าเป็นพิเศษ ที่แท้ก็คือผู้บัญชาการรักษาการณ์คนนั้นที่อำเภอจู้หรงได้เลื่อนตำแหน่งนั่นเอง
ไอ้หมอนั่นที่โดนลูกกระสุนไล่ยิงจนต้องซุกเข้าไปในห้องใต้ดิน ในระบบที่พวกผีญี่ปุ่นถือเรื่องชาติตระกูล กลับเลื่อนขั้นเป็นผู้บังคับกองพลได้ ทำเอาคาดไม่ถึงจริงๆ