ลูกกระสุนยังคงไล่ตามพวกผีญี่ปุ่นไม่หยุด
พวกผีน้อยที่เหลือก็เพิ่งตระหนักได้ว่าสิ่งที่หัวหน้าหมวดพูดก่อนหน้านี้มันคือเรื่องบ้าๆ บอๆ
ไม่ใช่แค่ในค่ายพักที่โดนระเบิด พอวิ่งออกมานอกค่าย ทันทีที่มีนายทหารหรือรวมกลุ่มกันเมื่อไหร่ ก็โดนลูกระเบิดอัดเข้าให้ทุกที
นี่ไม่ใช่โชคช่วย!
นี่มันลูกกระสุนมีตางอก
ตูม! ตูม!
เสียงระเบิดดังต่อเนื่อง ทุกครั้งที่ระเบิด จะกวาดชีวิตพวกผีญี่ปุ่นไปเป็นแถบๆ
นอกเมือง
กลางทุ่งร้าง
เจียงอิงยกกล้องสองตาส่องจ้องในเมือง ไม่กระพริบตา
เสียงระเบิดดังสนั่นลั่นออกมาจากในเมือง ทุ้มลึกและทรงพลัง
ในเมืองเปลวไฟสีส้มวาบขึ้นเป็นระยะ ส่องท้องฟ้ายามค่ำให้สว่างวูบหนึ่ง
รองผู้บังคับกองทหารที่สวมแว่นยืนอยู่ข้างกาย ยกกล้องสองตาจ้องไปทางประตูเมืองด้วยเช่นกัน
หลังกำบังง่ายๆ ที่ก่อด้วยกระสอบทราย มีพวกผีน้อยสองนายหมอบอยู่หลังปืนกลเบาประจำกาย สายตาจับจ้องพื้นถนนด้านนอกอย่างตื่นตัว
หลังจากเสียงระเบิดเมื่อครู่ดังขึ้น ก็มีพวกผีน้อยอีกหลายนายพุ่งตัวออกมาจากอุโมงค์ประตูเมือง กระจายตัวอยู่หลังกำบัง เพิ่มการเฝ้าระวัง
บนกำแพงเมืองเหนืออุโมงค์ประตู บนฐานปืนกลที่ตั้งอยู่หลังช่องเชิงเทิน ก็เพิ่มทหารผีน้อยอีกสองนายเพื่อคุมเชิงเช่นกัน
ฟังเสียงระเบิดที่ดังไม่หยุด รองผู้บังคับกองทหารที่สวมแว่นก็อดไม่ไหวในที่สุด เอ่ยถามเจียงอิง
"ผู้การฯ ในเมืองไม่รู้โดนระเบิดไปขนาดไหนแล้ว พวกเราจะเข้าโจมตีเมื่อไหร่?"
เจียงอิงลดกล้องสองตาลง ถูสองมือที่เย็นเฉียบ
"รออีกประเดี๋ยว ท่านแม่ทัพเฉินบอกว่า เสียงปืนใหญ่หยุดเมื่อไหร่ก็เข้าโจมตีเมื่อนั้น ไม่รู้เขาจะยิงปืนกลที่ประตูเมืองได้หรือเปล่า ถ้ายิงได้ เมืองฉูก็ตีง่ายขึ้นเยอะ"