เฉินกุยจำได้ดีว่าตอนถอยออกจากจินหลิง แค่ยาคนเดียวก็ขนไปเต็มสองคันรถ แล้วทำไมตอนนี้ถึงเหลืออยู่แค่ไม่กี่ลัง?
หันไปมองไป๋มู่หยุน:
"ยาหมดแค่นี้เหรอ?"
ไป๋มู่หยุนงงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจได้ทันที:
"ท่านแม่ทัพวางใจได้ ยังเหลืออีกเยอะ ที่เก็บส่วนใหญ่ไว้ในถ้ำหินงอกหินย้อยบนเขาหลังนั่นแล้ว ข้างในเย็นและแห้ง เก็บไว้ได้นาน ที่นี่วางไว้แค่พวกที่ใช้บ่อยๆ ถ้าไม่พอค่อยไปเอาทีหลังก็ได้"
เฉินกุยถึงได้โล่งอก เพิ่งปิดฉากการล้อมปราบครั้งนี้ ด้านหลังยังมีทหารบาดเจ็บของกองพล 146 กับกองพล 147 ที่ต้องรักษาตัว ถ้าเหลือแค่นี้ คงประคองไปได้ไม่กี่วันก็หมด
"มีก็ดี แล้วคืนนี้หรืออย่างช้าพรุ่งนี้ จะมีทหารบาดเจ็บอีกรอบส่งลงมา พวกนายต้องยุ่งอีกพักใหญ่ ถ้าคนไม่พอ ไปหาโจวหวยหย่วนโดยตรง ให้เขาจัดคนจากหน่วยเสบียงมาให้"
ไป๋มู่หยุนพยักหน้า แต่สีหน้ากลับเผยความลำบากใจ:
"เรื่องคนจัดการได้ไม่ยาก แต่ท่านแม่ทัพ ที่นี่มันเล็กเกินไปจริงๆ ตอนนี้เตียงไม้กระดานวางไปจนถึงหน้าประตูแล้ว พวกบาดเจ็บไม่หนักก็ต้องจัดไปไว้ที่อื่น ถ้ามาอีกรอบ ก็ไม่มีที่ให้เหยียบจริงๆ"
"งั้นก็กางเต็นท์ไปก่อน ตั้งไว้ใช้เฉพาะหน้า"
เฉินกุยเดินไปที่หน้าต่าง ชี้ไปที่ภูมิประเทศด้านนอก:
"ฉันให้โจวหวยหย่วนส่งเต็นท์มา จำไว้ เลือกที่เนินสูงตั้ง อย่าไปติดกับหุบเขาลำธาร ฤดูฝนเพิ่งจะเริ่ม ถ้าเกิดน้ำป่าจากต้นน้ำไหลหลากมา กลางดึกยังต้องวุ่นวายย้ายคนป่วย นั่นถึงจะเอาชีวิตไม่รอด"
หยุดไปครู่หนึ่ง พูดเสริมอีกประโยค:
"พยาบาลกับคนดูแลยังหามาไม่ครบชั่วคราว นายคิดหาทางเองก่อน เลือกจากชาวบ้านพวกหนุ่มสาวที่คล่องแคล่วมาใช้ไปก่อน ส่วนบุคลากรทางการแพทย์มืออาชีพ เดี๋ยวฉันหาทางจัดการให้ทีหลัง"
"รับทราบ!"
ไป๋มู่หยุนรับคำด้วยความยินดี
เขารู้สึกมานานแล้วว่าที่นี่เล็กเกินไป ตกกลางคืนต้องนอนอยู่ห้องเดียวกับยา กระทั่งพลิกตัวยังไม่กล้าทำท่าใหญ่ ตอนนี้ในที่สุดก็จะได้ขยายพื้นที่สักที