"ผู้หมวด! ตามต่อไหม?"
ผู้บังคับหมวดคนหนึ่งกระเถิบเข้ามาใกล้ซ่งจื้อเหลียน ยิ้มกว้างจนมุมปากแทบถึงติ่งหู
เขาไม่คิดเลยว่า พวกผีญี่ปุ่นหนึ่งกองร้อยจะถูกพวกตนตีแตกพ่ายในเวลาสั้น ๆ เพียงนี้ กระจัดกระจายกันหนีไปหมด
และตอนนี้ก็เป็นจังหวะเหมาะที่จะไล่ตามต้อนสังหาร
ทว่าซ่งจื้อเหลียนกลับส่ายหน้า
"ไม่ตาม ภารกิจเราคือสกัด ใช่จะทำลายล้าง! การสกัดได้แล้ว รวบรวมกำลังพลทันที ของที่เอาไปได้ก็เอาไป เอาไปไม่ได้ก็ทิ้ง ระวังพวกผีญี่ปุ่นในเมืองยิงปืนครกถล่ม"
พูดพลางหันไปมองผู้บังคับหมวดคนนั้น
"อีกสิบนาที ถอนกำลังทั้งหมด!"
ผู้บังคับหมวดทำปากขมุบขมิบอย่างเสียดาย แล้วยืนตรง
"ครับ!"
หมุนตัวเรียกพลทหารชั้นหนึ่งให้ไปเก็บกวาด จัดการคนเจ็บและเก็บข้าวของสมรภูมิ
การซุ่มโจมตีพลปืนใหญ่ทางด้านหลังก็ยุติไปก่อนหน้านั้นแล้ว
ซุนโหย่วเซิ่งแทงมีดดาบปลายปืนเข้าใส่พลปืนใหญ่ญี่ปุ่นคนหนึ่ง แล้วกระชากออก ยืนยันว่าตายสนิทดีแล้ว หันกลับมามองหลี่หมิงหย่วนที่เดินเร็วมุ่งหน้ามา ตะโกนลั่น
"เหล่าเก้า! เดินเร็วจังจะรีบไปไหน?"
หลี่หมิงหย่วนชะงักฝีเท้ากึก
ฉายาเหล่าเก้านี้มีที่มาจากการที่เขาจบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยหวงผู่รุ่น 9 ไม่รู้ถูกไอ้เสือปืนไวนั่นนำมาเรียกตั้งแต่เมื่อไหร่
แต่มันก็เป็นความจริง จะไปถือสาอะไรกับคนอย่างซุนโหย่วเซิ่ง พวกไอ้หยาบที่คลุกฝุ่นมาจากกองซากศพน่ะ
เขาตะโกนตอบกลับไปว่า
"หัวหน้าสั่งไว้ว่า หลังรบเสร็จให้เอาปืนครกและลูกระเบิดไปหาเขาเดี๋ยวนี้ เมื่อกี้ยิงกันครึกครื้นขนาดนั้น พวกผีญี่ปุ่นในเมืองคงเห็นแสงไฟแถวนี้เรานานแล้ว ที่ยังไม่ยิงถล่มก็เพราะกลัวถูกพวกเดียวกันเอง