"ผู้หมวด! คราวนี้เปิดฉากได้แล้วใช่ไหม!"
ผู้บังคับหมวดคนนั้นคว้าแขนของจางต้าหนิวไว้แน่น เขย่าอย่างแรง แทบอยากจะออกคำสั่งเสียเอง
"ฉวยจังหวะที่เครื่องบินลาดตระเวนของพวกผีญี่ปุ่นยังไม่กลับมา รีบยิงปืนครกพวกมันก่อน! ทหารราบที่เหลือ พวกพี่น้องเอาชีวิตเข้าแลกก็ยังไหว!"
"กลับมา?"
จางต้าหนิวหรี่ตามองเงาดำที่ลับไปไกลบนฟ้า นึกถึงปืนต่อสู้อากาศยานรุ่น 98 ขนาด 20 มม. ที่อยู่หลังภูเขา มุมปากก็กระตุกเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม พึมพำเบา ๆ
"ฝันไปเถอะ ฐานที่มั่นของหัวหน้า ใช่ว่าเจ้าพวกนี้จะเข้าได้ง่าย ๆ รึ?"
"ตู้ม!"
ราวกับจะยืนยันคำพูดของเขา เสียงระเบิดทื่อ ๆ ดังมาจากขอบฟ้าไกล ๆ
เครื่องบินลาดตระเวนลำนั้นสะดุดกลางอากาศ ลำตัวพวยพุ่งควันดำขลับ หมุนติ้ว ร่วงหัวปักลงในหุบเขา ระเบิดกลายเป็นลูกไฟดวงโต
"ส่งคำสั่ง!"
"ยิงปืนครก!"
จางต้าหนิวตะเบ็งเสียงคำราม เส้นเลือดที่ต้นคอปูดโปน
ในป่า พรางตัวที่คลุมตัวปืนถูกกระชากออก
พลปืนของปืนใหญ่ทหารราบเก้าสองทั้งหกกระบอกกำเชือกจุดระเบิดไว้แน่นแล้ว ทิศทางถูกปรับตามรายงานจากหน่วยสังเกตการณ์ รอเพียงคำสั่ง
"ยิง!"
ปืนใหญ่ทั้งหกกระบอกกระชากพร้อมกัน ลูกระเบิดขนาด 70 มม. หกนัดพุ่งเป็นเส้นโค้งเสียดฟ้า ข้ามแนวตั้งรับไปกลางอากาศ ตกลงตรงพุ่มไม้ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้อย่างแม่นยำ
"ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม…"
เสียงระเบิดต่อเนื่องรุนแรงดังมาจากระยะไกล แสงเพลิงพุ่งสูงลิ่ว ฐานของปืนใหญ่ทหารราบเก้าสองสองกระบอกถูกเหวี่ยงขึ้นกลางอากาศ เศษชิ้นส่วนกระเด็นกระดอน
เจ้าหน้าที่สังเกตการณ์ข้าง ๆ วางกล้องส่องทางไกล หันมาตะโกนอย่างตื่นเต้น