เมื่อเฉียวเฉิงกับโจนาธานทั้งคู่ลุกขึ้นยืน ไมค์ก็ช่วยปัดฝุ่นบนเสื้อผ้าของเฉียวเฉิงทั้งที่ไม่มีฝุ่น พร้อมกับยิ้มอย่างพอใจมาก:
"ตอนนี้เงินก็ถูกแย่งไปแล้ว สองท่านคงไม่คิดจะอยู่เซี่ยงไฮ้ต่ออีกใช่ไหม ว่าจะออกเดินทางเมื่อไหร่?"
เฉียวเฉิงหันไปมองโจนาธาน
โจนาธานยักไหล่ ทำท่าไม่แยแส:
"เรื่องที่ฉันต้องทำก็ทำเสร็จหมดแล้ว ของที่ซื้อให้หลินก็ซื้อเรียบร้อย พร้อมออกเดินทางได้ทุกเมื่อ"
เฉียวเฉิงพยักหน้า รู้ดีว่าถ้าอยู่ต่อก็ไม่มีประโยชน์ เงินมัดจำหายไปแล้วก็ทำอะไรไม่ได้อีก
"งั้นพรุ่งนี้เช้าออกเดินทาง"
"เยี่ยมมาก!"
ไมค์ยิ้มกว้างจนเห็นฟันทองสองซี่:
"สมกับเป็นทหาร เด็ดขาดจริงๆ งั้นผมกลับไปเก็บของ พรุ่งนี้เช้าที่หน้าประตูโรงแรมเมืองหลวงแล้วเจอกัน"
พูดจบ ก็โค้งตัวเล็กน้อย แล้วหมุนตัวจากไป
กลับขึ้นรถอีกครั้ง ครั้งนี้โจนาธานไม่แย่งขับรถ คนขับสตาร์ทเครื่องยนต์ รถแล่นอย่างมั่นคงบนถนน ไหลไปตามกระแสรถ ผ่านไปอย่างราบรื่นจนจอดที่หน้าประตูโรงแรมเมืองหลวง
กลับมาถึงห้อง โจนาธานปิดล็อกประตูตามหลัง จ้องเฉียวเฉิงแล้วถามเสียงต่ำ:
"แกจะพาไมค์คนนั้นกลับไปจริงๆ เหรอ?"
เฉียวเฉิงคิดว่าเขาคิดว่าคนคนนั้นไว้ใจไม่ได้
"แกรู้จักเขางั้นเหรอ?"
"ไม่รู้จัก"
โจนาธานส่ายหน้า
"แต่ในแหล่งมั่วสุมแห่งนี้ ฉันเคยได้ยินชื่อเขา มือดำ เส้นทางกว้าง ขายได้ทุกอย่าง"
"ก็แสดงว่าใช่แล้วล่ะ"
เฉียวเฉิงนั่งลงบนโซฟาเต็มตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ ยังไม่ทันได้เจอพ่อค้าเครื่องจักรเลย กลับทำเงินหายก่อน แต่ก็ดีเหมือนกัน ได้พ่อนายทหารปืนใหญ่ที่เราไม่รู้ภูมิหลังมาด้วย บางทีอาจมีทางพลิกสถานการณ์ก็ได้
"พาเขาไปที่หูโจวก่อน แล้วค่อยถามหัวหน้า ถ้าหัวหน้าเห็นด้วยก็พาเข้าเขา ถ้าไม่เห็นด้วยก็ส่งเขากลับเซี่ยงไฮ้"