ตูม!
เสียงระเบิดดังสนั่น ซองระเบิดถูกจุดที่โคนเสาไม้ของรั้วลวดหนาม รั้วลวดหนามหายวับไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยช่องกำแพงขนาดใหญ่
"บุก!"
จางเต๋อไฉพุ่งตัวขึ้นจากพื้น ตะโกนลั่น
ชายฉกรรจ์กว่าเก้าสิบคนข้างหลังลุกขึ้นพร้อมกัน กรูกันเข้าไปในช่องกำแพงที่ถูกระเบิดเปิด พวกผีญี่ปุ่นไม่กี่ตัวที่ยังหลบอยู่หลังกระสอบทรายคิดจะสู้ต้านทาน แต่ถูกคนที่บุกเข้ามาหมายหัวยิงทีละคน ไม่นานก็สิ้นลม
จางเต๋อไฉยืนอยู่บนฐานปืนใหญ่ กวาดตามองปืนกลหนักรุ่น 92 สองกระบอกที่ถูกระเบิดจนพังยับเยิน ในใจมีอยู่ความคิดเดียว สู้ไปกับหัวหน้ามันโคตรสะใจ!
จากนั้น เขาก็ชี้ไปทางค่ายกองร้อยทหารปืนใหญ่ของพวกผีญี่ปุ่นที่อยู่ไม่ไกล แล้วออกคำสั่งเสียงดัง
"ปืนกล! เครื่องยิงลูกระเบิด! ตั้งไว้ตรงนี้ให้หมด! ตรึงพวกผีไม่ให้โผล่หัว ตัวไหนก็อย่าให้ลุกขึ้นมาได้ ที่เหลือไปเตรียมกระสุนปืนใหญ่"
คนแตกเป็นสองกลุ่ม ปืนกลเบาสิบกระบอกกับเครื่องยิงลูกระเบิดห้ากระบอกเข้าประจำที่อย่างรวดเร็ว ทั้งนอนราบและย่อตัว สร้างแนวกำลังยิงหนาแน่นกั้นระหว่างฐานปืนใหญ่และค่ายพวกผีญี่ปุ่น
ค่ายทหารญี่ปุ่นที่ถูกปืนใหญ่ทหารราบเก้าสองของเฉินกุยยิงถล่มจนเละเทะอยู่แล้ว ก็ถูกห่าฝนกระสุนและลูกระเบิดกระหน่ำซ้ำอีกระลอก พวกผีล้มตายเป็นแถวเหมือนต้นข้าวที่ถูกเกี่ยว ยังไม่ทันได้เห็นหน้าศัตรูด้วยซ้ำ
ทันใดนั้น เสียงระเบิดจากปืนใหญ่ทหารราบก็เงียบลง
จางเต๋อไฉหันกลับมา เห็นเฉินกุยวิ่งเต็มฝีเท้าขึ้นมาตามแนวสันเขา เสื้อคลุมทหารขนสัตว์ยศพันเอกของญี่ปุ่นปลิวสะบัด
"หัวหน้า! กระสุนปืนใหญ่พร้อมแล้ว!"
จางเต๋อไฉวิ่งเข้าไปหา
เฉินกุยไม่ตอบ กวาดตามองไปทั่วฐานปืนสนาม
ปืนสนาม 75 มม. รุ่น 38 สิบสองกระบอกถูกแบ่งเป็นสามกลุ่ม กลุ่มละสี่กระบอกจัดรูปสามเหลี่ยม กล่องกระสุนวางอยู่ไม่ไกล