ตอนที่พวกผีน้อยเริ่มบุกเข้าโจมตี กองพันเสริมก็มาถึงเสียที
นายกองพักเกาฉางซาน เป็นชาวเสฉวนตะวันออกแท้ ๆ แถมยังเป็นทหารเก่าที่ค่อย ๆ ไต่เต้าขึ้นมาจากระดับล่างสุด
เมื่อเขามาถึงแนวหน้า หมอบลงหลังก้อนหินแล้วยื่นศีรษะออกไปมองเบื้องล่าง หัวใจก็วาบไหวไปครึ่งหนึ่ง
ด้านหน้าเต็มไปด้วยเงาร่างสีเหลืองดินที่แน่นขนัด กำลังอาศัยก้อนหินกับพุ่มไม้เป็นที่กำบัง รุดหน้าเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว
ในหุบเขาทางปีกซ้าย มีพวกผีน้อยอย่างน้อยหนึ่งหมวด ที่ลอบขึ้นมาถึงกลางเนินแล้ว ห่างจากพวกเขาไม่ถึงสองร้อยเมตร
ปีกขวายิ่งแย่กว่า ปืนกลหนักรุ่น 92 ของพวกผีน้อยกระบอกหนึ่งกำลังตั้งอยู่บนเนินดิน ปากกระบอกสีดำทะมึนจ่อตรงมาที่จุดคอขวดของแนวสันเขา
"นายกองพัก! ปีกซ้ายมีพวกผีน้อยในหุบเขาบุกเร็วมาก!"
"นายกองพัก! ปีกขวา พวกผีน้อยทางปีกขวากำลังจะเข้ามาถึงแล้ว!"
หน่วยที่ควรจะเป็นฝ่ายตั้งรับ กลับกำลังจะถูกตีโอบล้อมงัดกลับ!
"ผู้กองร้อยที่หนึ่ง พาคนของนายไปรักษาปีกซ้าย!"
"ผู้กองร้อยที่สอง ปีกขวา ตายก็ต้องตรึงอยู่ตรงนั้น!"
"กองร้อยสาม ตามข้ามารักษาด้านหน้า!"
"ทั้งกองพักฟังคำสั่ง หากไม่มีคำสั่งข้า ห้ามผู้ใดถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว!"
สามกองร้อย ทหารกว่าสี่ร้อยชีวิต ตรึงแน่นอยู่บนสันเขาที่เปิดโล่งทั้งสามด้านนี้
เพิ่งจะหมอบลงไปได้ไม่นาน ทหารส่งข่าวคนหนึ่งก็ขี่ม้าตรงมาเร็วรี่ มุ่งหาตัวเกาฉางซานจนเจอ
"นายกองพักกาว กองพลมีคำสั่ง ให้พวกท่านยันไว้ครึ่งชั่วโมง!"
"ทราบแล้ว!"
เกาฉางซานล้วงนาฬิกาพกดูเวลา แล้วตอบรับห้วน ๆ
การต่อสู้ทวีความดุเดือดถึงขีดสุดตั้งแต่ต้น
เครื่องยิงลูกระเบิดของพวกผีน้อย ยิงมาจากนอกระยะของปืนกลเบา กระหน่ำใส่แนวรับเหมือนไม่คิดค่ากระสุน ทั้งแม่นทั้งโหด!