ผ่านอำเภอจู้หรงมุ่งหน้าต่อไป นอกจากตอนรุ่งสางที่เจอเครื่องบินลาดตระเวนของพวกผีญี่ปุ่นอีกสองลำ แล้วถูกปืนต่อสู้อากาศยานไทป์ 88 ยิงตกไป เส้นทางที่เหลือกลับเงียบสงัดอย่างไม่น่าเชื่อ
ไม่มีเครื่องบินลาดตระเวนมาอีก ไม่มีแม้แต่เครื่องบินทิ้งระเบิดมาทิ้งระเบิด ราวกับว่าหลังจากสนามบินที่จินหลิงถูกถล่ม เครื่องบินจากที่อื่นก็ส่งมาไม่ได้
กองทหารเดินทางทั้งกลางวันกลางคืน จากกลางวันยันค่ำคืน ขบวนยานพาหนะถึงเพิ่งหยุด
เบื้องหน้าสามลี้ออกไป เงาดำทอดยาวต่อเนื่องกั้นกลางระหว่างฟ้าดิน ดุจสัตว์ยักษ์โบราณนอนสงบนิ่ง เขาจื่อจินซานมาถึงแล้ว!
ในกระโจมที่พักชั่วคราว ตะเกียงน้ำมันดวงหนึ่งแขวนบนยอดกระโจม เงาของคนในกระโจมถูกดึงให้ยาวสั้นไม่เท่ากัน
เฉินกุยยืนอยู่เบื้องหน้า ข้างหลังเป็นหิ้งที่ทำขึ้นจากท่อนไม้และเชือกปอ แขวนแผนที่ภูมิประเทศโดยรอบจินหลิงของพวกผีญี่ปุ่นที่ยึดมาได้ บนแผนที่ขีดเครื่องหมายด้วยดินสอแดงน้ำเงินเต็มไปด้วยภูเขา แม่น้ำ ถนน หมู่บ้านอย่างละเอียด
ซุนโหย่วเซิ่ง ซ่งจื้อเหลียน จางเต๋อไฉ หลิวซู่เจียง จางต้าหนิว หลายคนยืนเงียบ ๆ อยู่เบื้องล่าง ร่างตรงสง่า
หลี่หมิงหย่วนยังอยู่ข้างนอก จัดแจงกำลังป้องกันประจำที่พักและยามเฝ้าเวร ยังไม่เข้ามา
ทุกคนรู้ดีว่าเฉินกุยกำลังรอใคร
เสียงกีบม้าดังตึ่งตึ่งมาแต่ไกลจากนอกกระโจม ก่อนจะเงียบหายไปในระยะใกล้ ๆ
ม่านกระโจมเปิดออก ลมหนาวพัดเข้ามา หลิวจ้าวเหอและเฉินกั๋วต้งเดินเข้ามาคนแล้วคนเล่า
“ท่านแม่ทัพเฉิน!”
ทั้งสองเดินมาอยู่เบื้องหน้าเฉินกุย เข้าประจำตำแหน่งหน้าแถวอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนทำความเคารพอย่างเรียบร้อย แล้วจึงคลายท่าทีลงเล็กน้อย