จางเต๋อไฉเก็บโทรเลขพับใส่กระเป๋าตามอำเภอใจ หันไปชำเลืองโจวซิงกั๋วแวบหนึ่ง แล้วเดินตามเฉินกุยไป
โจวซิงกั๋วถอนหายใจเบา ๆ รู้ว่าเฉินกุยไม่พอใจกับโทรเลขตอบกลับจากอู่ฮั่น แต่ก็จนปัญญา หลังจากนั้นก็หันหลังกลับเข้าไปในถ้ำที่ตั้งวิทยุสื่อสาร
เฉินกุยเดินไปได้สองสามก้าว ก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ยอดเขาด้านตะวันตกบดบังดวงอาทิตย์เอาไว้แล้ว ก้นหุบเขาที่พวกเขายืนอยู่กำลังจมลงในยามสนธยา
ล้วงนาฬิกาพกออกมาดู หกโมงเย็นแล้ว เสียงหึ่ง ๆ แผ่วเบาบนฟ้ายังวนเวียนเหนือศีรษะ ไม่ยอมจากไปไหน
“หัวหน้า เครื่องบินพวกผีน้อยสองวันนี้บินวนไม่ยอมหยุดเลย หรือว่าเครื่องบินทิ้งระเบิดจะมาแล้ว”
จางเต๋อไฉเดินตามหลัง เงยหน้ามองฟ้าเช่นกัน
เฉินกุยส่ายหน้า ยัดนาฬิกาพกกลับกระเป๋า
“เครื่องบินทิ้งระเบิดยังไม่กล้ามาตอนนี้หรอก คราวที่แล้วที่จินหลิง พวกเราตั้งอยู่ที่เขาจื่อจินซาน ยิงตกไปสี่ลำ คงยังใจไม่ถึงขนาดนั้น แต่สองวันนี้มันบินวนเวียนอยู่เหนือหัว หลี่หมิงหย่วนกับซุนโหย่วเซิ่งพวกนั้นจะเคลื่อนกำลังไปดักซุ่มก็ต้องรอให้มืดก่อน นี่ก็เป็นเรื่องน่าปวดหัวเหมือนกัน ต้องล่อมันลงมาแล้วยิงทิ้งให้ได้”
“ล่อเหรอ”
ตาจางเต๋อไฉเป็นประกายทันที
“ทำยังไง”
“นายไปลากกำลังพลสองร้อยนายจากกองปืนใหญ่ออกมา หาเกวียนสักสองสามคัน เอาท่อนไม้กลมวางข้างบน แล้วคลุมด้วยผ้าใบ ทำให้ดูเหมือนปืนใหญ่”
เฉินกุยยกมือชี้ไปทางที่โล่งด้านตะวันออกของค่ายพัก ตรงนั้นไม่มีต้นไม้บัง
“ไม่ต้องหลบซ่อน เดินอย่างองอาจผ่าเผยข้ามพื้นที่ตรงนั้นไป ให้เครื่องบินพวกผีน้อยเห็น”
จางเต๋อไฉเข้าใจทันที พลางหัวเราะหึ ๆ
“เข้าใจแล้ว เดี๋ยวข้าจะไปจัดการให้ ตีบทแตกเป็นพลปืนใหญ่ย้ายที่ตั้งให้พวกผีน้อยดู”