ด้านหลังจางเต๋อไฉ มีคนเดินตามมาสิบกว่าคน ทั้งแก่ทั้งหนุ่ม เล็กที่สุดคือทารกที่ถูกอุ้มไว้ในอ้อมกอด
เฉินกุยกวาดตามองปราดหนึ่ง จากระยะห่างระหว่างพวกเขา ดูท่าจะเป็นคนสองครอบครัวที่มาหลบภัยอยู่ด้วยกัน
ชายชราผมหงอกที่เป็นหัวหน้าเหลือบมองเสื้อนายทหารใหญ่ของพวกผีญี่ปุ่นบนตัวเฉินกุย ก็คุกเข่าลงตุบหนึ่ง ผู้คนด้านหลังก็รีบคุกเข่าตามลงกับพื้น
“ท่านแม่ทัพ พวกเราไม่มีอะไรเหลือแล้ว ท่าน...”
ปากที่เพิ่งอ้าออกของเฉินกุยถูกข่มกลั้นกลับเข้าไป
เขารีบเดินไปตรงหน้าคนเหล่านั้น พยุงชายชราผมหงอกขึ้น พลางขัดจังหวะเขา
“ลุกขึ้นให้หมด ลุกขึ้น! พวกเราไม่ใช่คนญี่ปุ่น!”
ชายชราเงยหน้าขึ้น มองกลุ่มคนอย่างฉงน
“แล้วพวกท่านเป็น...?”
“พวกตีพวกผีญี่ปุ่น นี่พวกเดียวกัน!”
พอได้ยินว่าไม่ใช่คนญี่ปุ่น ชายชราก็โล่งอกอย่างเห็นได้ชัด แต่แววตาระแวดระวังก็ยังไม่จางหายไป
เขาชี้ไปที่ถ้ำหินงอกหินย้อยข้างหลัง ดูเหมือนจะนึกถึงเรื่องไม่ดีอีกแล้ว
“นายทหาร ข้าวของเราทั้งหมดอยู่ในถ้ำนั่นแล้ว ไม่มีอะไรอีกแล้ว จะเอาอะไรก็เชิญหยิบไปได้เลย พวกท่านตีพวกผีญี่ปุ่นพวกเราสนับสนุนเต็มที่ แต่ข้าวของมีไม่มากจริงๆ”
เฉินกุยเม้มปาก รู้สึกจนปัญญาจะอธิบาย
เขารู้ดีว่าชื่อเสียงของทหารสมัยนี้ไม่ดี แต่ไม่คิดว่าจะเสื่อมเสียถึงขั้นนี้
ถ้ายังปล่อยให้พูดต่อไปก็ไม่รู้ว่าต้องกลายเป็นอะไร เขารีบชี้ไปที่ม้าด้านหลังแล้วพูดว่า:
“ม้าพวกนั้น จะแบ่งให้พวกเจ้าไว้หกตัว พวกเจ้าเลี้ยงดู อยากเลี้ยงก็เลี้ยง เลี้ยงไม่ไหวก็ฆ่ากิน ข้าพวกให้เจ้าแล้ว”