เฉินกุยย่อตัวอยู่หลังปืนครก หมุนวงล้อปรับอย่างรวดเร็ว ปากกระบอกปืนเงยขึ้นเล็กน้อย เส้นสีแดงในสมองเล็งตรงเข้าสู่กลางช่องยิงอย่างแม่นยำ
"ยิง!"
เฉินกุยตะโกนลั่น
ตู้ม!
กระสุนระเบิดแรงสูง 75 มม. พุ่งเป็นเส้นตรงเข้าไปในช่องยิงแคบๆ นั้น ระเบิดก้องภายในห้อง!
ห้องแคบๆ กลายเป็นปรโลกในพริบตา
พวกผีญี่ปุ่นห้าคนในกลุ่มปืนกลหนักไม่ทันได้ร้องสักแอะระเบิดก็ถูกคลื่นแรงระเบิดอัดกระแทกกำแพง แถมยังถูกสะเก็ดระเบิดเจาะพรุนไปทั้งร่าง
ปืนกลหนักรุ่น 92 นั้นถูกลมแรงระเบิดกวาด ลอยละลิ่วออกจากช่องยิงข้ามกระสอบทราย หล่นกระแทกพื้นถนน กลายเป็นซากเหล็กไร้ค่า
มีพวกผีน้อยคนหนึ่งซวยถูกอัดติดไปกับที่กำบังกระสอบทราย ปลิวออกมาพร้อมกับกระสอบทรายและปืนกลหนัก หล่นตุ้บลงบนพื้น ร่างกายกระตุกเล็กน้อย ไม่ได้ร้องอะไรสักแอะ
"ให้ตาย!"
ซุนโหย่วเซิ่งโผล่หัวออกมามองผนังที่ถูกระเบิดจนเป็นรูโหว่ใหญ่ แล้วอุทานด้วยความทึ่ง
"อานุภาพนี่ก็แรงเกินไปแล้ว!"
"ไม่ใช่แรงไปหรอก!"
จางเต๋อไฉเองก็ชะโงกหัวกลับมาจากนอกกำแพง มองซุนโหย่วเซิ่งแปลกๆ
"แต่มันอยู่ในที่แคบ อานุภาพของลูกระเบิดเลยซ้ำเติมกัน ดูเหมือนรุนแรงเป็นธรรมดา!"
ซุนโหย่วเซิ่งถูกมองด้วยสายตาที่เหมือนมองชาวบ้านนอกแล้วรู้สึกกระอักกระอ่วน จึงตอบกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้
"จะมองข้าแบบนี้ทำไม เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือ ข้าแค่ถามดูเล่น จะดูว่าเจ้าพลปืนใหญ่รู้หรือเปล่า!"
เฉินกุยไม่สนใจคนทั้งสอง ขยับตำแหน่งปืนครกต่อไปจนกระทั่งเล็งตรงไปยังช่องยิงสองช่องด้านหน้าตึกใหญ่ที่มีปืนกลประจำการอยู่