"ซุนโหย่วเซิ่ง!"
เฉินกุยตะโกนไปทางปากบันได
สิ้นเสียง ฝีเท้าก็ดังขึ้น ซุนโหย่วเซิ่งหิ้วถังน้ำมันเดินลงมา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มทะเล้น
"หัวหน้า น้ำมันได้มาแล้ว เมื่อกี้พวกพี่น้องมีเรื่องให้ช่วย เลยเสียเวลาไปหน่อย"
"อืม ราดน้ำมัน แล้วเผาซะ"
"รับทราบ"
ซุนโหย่วเซิ่งรับคำอย่างคล่องแคล่ว เปิดฝาถังน้ำมันรินราดลงบนลังไม้อย่างสม่ำเสมอ กลิ่นน้ำมันฉุนฟุ้งไปทั่วห้องใต้ดินอย่างรวดเร็ว
เมื่อรินหยดสุดท้ายหมด เขาไม่แม้แต่จะมองลังที่แง้มออกจนเห็นรอยแยกสักนิด กลับล้วงไม้ขีดออกมาแล้วหันไปหาเฉินกุยที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องใต้ดิน
"จุดเลยไหม?"
"จุด!"
ไม้ขีดไฟที่ลุกเป็นเปลวเพลิงตกลงบนลังไม้ เปลวไฟลุกพรึ่บทันที ควันหนาทึบม้วนตัวพวยพุ่งมายังปากบันได
เฉินกุยหันหลังกลับ สาวเท้าก้าวฉับ ๆ ขึ้นบันได ซุนโหย่วเซิ่งตามมาติด ๆ
ตอนที่ทั้งสองก้าวพ้นปากบันได แสงไฟจากห้องใต้ดินด้านหลังก็แลบขึ้นมาแล้ว
จางเต๋อไฉพาคนเดินลงมาจากชั้นบนพอดี ในมือถือปืนกลเบาประจำกายกระบอกหนึ่งกับกระสุนบางส่วน คนด้านหลังแบกปืนไรเฟิลมาหลายกระบอก
เขากวาดสายตามองควันโขมงจากห้องใต้ดิน แววตาฉายแววสงสัย
"เอ๊ะ ไฟไหม้?"
ซุนโหย่วเซิ่งพยักหน้า แย่งตอบก่อน
"อืม ข้าเผาเอง พวกผีน้อยทำเรื่องอัปมงคลในห้องใต้ดิน ข้าเลยจุดไฟเผามันซะ"
จางเต๋อไฉปรายตามองเขา ยกปืนกลเบาประจำกายในมือขึ้น โพล่งถามเฉินกุย
"หัวหน้า ของในตึกเก็บเรียบร้อยหมด ไม่มีอะไรแล้ว"
"เอาล่ะ งั้นไปกันเถอะ!"
เฉินกุยพยักหน้า กำลังจะสาวเท้าออกไปนอกธนาคาร จู่ ๆ ก็มีเสียงปืนดังขึ้นเป็นหย่อม ๆ จากทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ