เฉินกุยจ้องเขาตาเขม็ง โจวซิงกั๋วถูกมองจนเครียดไปทั้งตัว แต่ก็ยังฝืนไม่ยอมหลบสายตา
"มีขอรับ!"
พักใหญ่แล้ว เฉินกุยถึงเอ่ยปาก
"วิทยุสื่อสารกำลังสูงของพวกผีญี่ปุ่นที่ยึดได้จากจินหลิง ยังไม่ได้ใช้เลย เดี๋ยวเจ้าไปหาโจวหวยหย่วน ให้เขาพาคนไปช่วยเจ้าติดตั้ง แต่มีเรื่องต้องตกลงกันก่อน"
"ท่านว่ามาเถอะ"
"เครื่องปั่นไฟน่ะก็เป็นตัวกินน้ำมัน พวกเรายึดน้ำมันมาได้ไม่มาก ยังต้องแบ่งให้หน่วยยานเกราะกับรถบรรทุก ถ้าไม่มีข่าวกรณีเร่งด่วน ก็อย่าติดต่อกันบ่อย"
"เข้าใจแล้ว ข้าจะใช้อย่างประหยัดแน่!"
โจวซิงกั๋วถอนหายใจอย่างโล่งอก
เฉินกุยหันจะเดินไป กลับนึกได้ว่าลืมเรื่องสำคัญมากเรื่องหนึ่ง คือตอนนี้ยึดวิทยุสื่อสารมาได้หลายเครื่อง แต่ไม่มีพนักงานส่งโทรเลข
"โจวเสนาธิการ จากพวกนักเรียนที่เราพาออกมาจากจินหลิง เจ้าไปคัดมาสักสิบกว่าคน หาคนที่สมัครใจ อบรมให้หน่อย แล้วจัดพนักงานส่งโทรเลขให้แต่ละค่ายพัก ต่อไปอย่าให้อะไรก็ต้องส่งข่าวทางม้า มันเสียเวลาเกินไป"
"ได้เลย ท่านแม่ทัพเฉินวางพระทัยเถอะ"
โจวซิงกั๋วรับคำ หันหลังแล้วจากไป
เฉินกุยกำลังจะเดินไป ก็เห็นไกล ๆ มีคนขี่ม้ามาเร็ว ๆ คนนั้นคือซ่งจื้อเหลียน
"หยุด!"
ม้ายังไม่ทันหยุดนิ่ง ซ่งจื้อเหลียนก็กระโดดลงจากม้า ก้าวฉับ ๆ ขึ้นมาบนเขา
"หัวหน้า พวกผีน้อยในเมืองอานจี๋ออกจากเมืองแล้ว"
"กี่คน?"
"ไม่ถึงกองร้อย เป็นพวกผีน้อยประมาณร้อยคน บวกทหารปลอมอีกหนึ่งหมวด รวมกันสองร้อยกว่าคน ดูเส้นทางคือมุ่งหน้ามายังรถบรรทุกที่พวกเราจอดไว้ตีนเขา"