"หัวหน้า เราจะเอายังไงต่อ"
ทั้งสามหันมามองหน้ากัน สุดท้ายหลี่หมิงหย่วนเป็นคนเอ่ยปาก
เฉินกุยลืมตา มองดูทั้งสามที่อยู่ตรงหน้า วางมือลง หูข้างขวายังหึ่งๆ ส่วนข้างซ้ายพอได้ยินบ้าง
"ไปเก็บกวาดสนามรบ ของที่ใช้ได้เก็บให้หมด แล้วรีบขนกลับคืนนี้ ส่งคนกลับไปที่ค่ายสองสามคน ไปเอาเจ้าล่อและม้าที่นั่นมาทั้งหมด ถือโอกาสตอนกลางคืนไม่มีเครื่องบินสอดแนม ขนของกลับ"
"รับทราบ"
ทั้งสามยืนตรง ทำวันทยหัตถ์ ถึงตอนนี้เฉินกุยจะยังไม่มียศทางทหาร แต่ในใจพวกเขาถือว่าเขาเป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรงแล้ว
"เดี๋ยวก่อน"
เฉินกุยเรียกพวกเขาที่กำลังจะหมุนตัวเดินออกไป
"ไม่ต้องไว้เชลย"
ทั้งสามชะงักไปชั่วขณะ แล้วพยักหน้า จากนั้นแยกย้ายกันนำกำลังลงเขา
เฉินกุยหลับตาลงอีกครั้ง ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้าใส่ สมองตีกันยุ่งเหยิง หรือว่าใช้สมองหนักเกินไป
หรือเพราะแรงสั่นสะเทือนจากปืนใหญ่
เขาเองก็ไม่รู้ ทว่ามีความรู้สึกว่าสิ่งที่อยู่ในสมองนี่สิ้นเปลืองพลังสมองมาก
เสียงปืนดังเป็นระยะๆ ดังแว่วมาจากตีนเขา ราวกับเพลงกล่อมเด็ก ไม่รู้ว่าผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่
ในหุบเขา หลี่หมิงหย่วน จางเต๋อไฉ และซุนโหย่วเซิ่งต่างนำกำลังจุดคบเพลิงตระเวนค้นในสามค่าย
หลี่หมิงหย่วนค้นค่ายที่มีผู้บังคับกองพันผีญี่ปุ่นอยู่
เขาพลิกแผ่นไม้อย่างระมัดระวัง แล้วพบวิทยุสื่อสารเครื่องหนึ่ง ยกขึ้นมาส่องดูใกล้ๆ กับแสงไฟ ไม่มีรอยบุบสลาย อาจจะยังใช้ได้
ไม่ไกลออกไป ทหารสองนายลากถังดีเซลมาจากไหนสักแห่ง กำลังราดลงบนท่อนไม้เพื่อทำคบเพลิง
"หัวหน้าหมวด นี่มีคนรอด"
ได้ยินดังนั้น หลี่หมิงหย่วนที่กำลังเป่าฝุ่นทรายออกจากวิทยุสื่อสารก็ขมวดคิ้ว บอกแล้วว่าไม่ต้องไว้ชีวิต แล้วยังจะมาถามอีก