ได้ยินคำถามของชิวซาน ผู้ช่วยผู้บังคับบัญชาอ้าปากค้าง อยากจะพูดแต่ไม่กล้าเอ่ยออกไป
นี่มันกลายเป็นทางตันไปแล้ว
ปล่อยตัว?
ผู้บังคับกองพลโยชิสึกำลังขัดใจหาแพะรับบาปไม่ได้ ถ้ารู้ว่าชิวซานถูกกองโจรไม่กี่ร้อยคนข่มขู่จนคืนเชลย จุดจบที่ดีที่สุดก็คือคว้านท้อง ไม่มีทางอื่น!
ไม่ปล่อย?
งั้นกระสุนปืนใหญ่ 75 มม. คืนนี้ก็จะส่งเขากลับไปเข้าเฝ้าจักรพรรดิสวรรค์ของพวกมันได้เลย
ส่วนจะออกจากอำเภอจู้หรง ยิ่งอย่าแม้แต่จะคิด
รบได้อัปยศปานนี้ กองพันรถถังสังกัดกองทัพกับกองพันทหารม้าใต้บังคับกองพลถูกทำลายราบคาบ กองพันทหารราบอีกสองกองก็ถูกตียับเยิน ยังคิดจะกลับจินหลิง?
ฝันไปเถอะ!
ทางเดียวที่จะรอด คือการเจรจาสงบศึกแบบลับๆ
แต่คำนี้เขาไม่กล้าพูดตรงๆ หากชิวซานไม่ได้คิดแบบนี้ ฟันเขาทิ้งก็ตายเปล่า
ผู้ช่วยผู้บังคับบัญชากลืนน้ำลายอย่างประหม่า ครุ่นคิดแล้วตัดสินใจหยั่งเชิงอีกครั้ง
"ท่านครับ... ไม่อย่างนั้น เราลองล่อศัตรูอีกสักครั้ง? ส่งโทรเลขถึงผู้บังคับกองพล เน้นว่ากองโจรยิงปืนใหญ่แม่นยำ เป็นภัยคุกคามร้ายแรง ขอร้องให้กองบินที่ 5 ส่งเครื่องบินขับไล่และเครื่องบินทิ้งระเบิดมาจัดการพวกมันให้สิ้นซากทีเดียว?"
ชิวซานไม่ตอบ ใบหน้าครึ่งหนึ่งยังบวม ตาจ้องเขม็งไปที่รายงานความเสียหายบนโต๊ะ
ผ่านไปนาน จึงเงยหน้ามองผู้ช่วยผู้บังคับบัญชา
"ไอ้ทหารที่กลับมา... เห็นพวกมันใช้ปืนใหญ่ตอนกลางคืนยังไงไหม?"
ผู้ช่วยผู้บังคับบัญชาชะงัก รีบก้มหน้าตอบ
"ไม่ครับ เขาบอกว่าถูกปิดตาตลอด ได้ยินแค่เสียงคนประมาณสิบกว่าคนกำลังประกอบและยิง หลังจากยิงไปไม่กี่นัดก็ปล่อยตัวเขา ไม่ได้ยินเสียงใครเข้าใกล้ และไม่เห็นอุปกรณ์สังเกตการณ์หรือ... หรือบัลลูนใดๆ"