"ไม่มีอะไร แค่ปืนครกลูกสุดท้ายยิงได้แม่นมาก!"
พูดพลางชี้ไปที่กล่องกระสุนปืนใหญ่ที่เปิดอยู่
"เก็บของให้เรียบร้อย เตรียมถอนตัว ที่เหลือก็ดูว่าพวกผีน้อยจะเล่นบทไหน ถ้าเล่นไม่ดี พรุ่งนี้กลางคืนเรามาต่อ!"
"หา? ไม่ยิงต่อแล้วเหรอ?"
จางเต๋อไฉยังติดใจไม่หาย เรื่องแอบซุ่มโจมตีพวกผีญี่ปุ่นแบบนี้ มันเร้าใจเขามาก
"อืม ที่เหลือปล่อยให้พวกผีญี่ปุ่นคิดเองสิ อีกอย่าง…"
เฉินกุยหันไปมองจางเต๋อไฉ
"นายยิงทีเดียวให้หมด พรุ่งนี้กลางคืนไม่ต้องใช้แล้วรึไง?"
"หา?"
จางเต๋อไฉชะงักไปครู่หนึ่ง พึมพำออกมา
"ในค่ายยังมีอีกห้าสิบลูกนี่นา…"
"ของพวกนั้นห้ามแตะ!"
เฉินกุยเน้นเสียงหนัก
"กว่าจะได้รับกระสุนเพิ่ม ต้องเก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉิน ระยะยิงแปดกิโลเมตร ใช้ที่อื่นได้อีกเยอะ!"
"เข้…เข้าใจแล้ว"
พอฟังออกว่ามีน้ำเสียงไม่พอใจ จางเต๋อไฉไม่กล้าดื้อต่อ หดคอ หันไปตะโกนบอกลูกน้อง
"ยังยืนอะไรกันอีก รื้อปืน รื้อออกแล้วผูกติดล่อ"
เฉินกุยมองทุกคนกำลังวุ่นวาย แล้วหันเดินไปใต้ต้นไม้เปลี่ยวต้นหนึ่งไม่ไกล ที่นั่นมีคนถูกมัดอยู่
นี่คือนักโทษที่จับได้ตอนซุ่มโจมตีกองร้อยพวกผีญี่ปุ่นสองกองเมื่อเช้า ทหารญี่ปุ่นคนหนึ่ง อายุดูไม่ถึงยี่สิบ ถูกแรงระเบิดจนสลบ เลยหนีไม่รอด
ตอนนี้ถูกมัดมือมัดเท้าอย่างแน่นหนาเหมือนข้าวต้มมัด ผ้าพันแข้งสกปรกปิดตาไว้ ในปากยังยัดด้วยเศษผ้าไม่รู้เก็บมาจากไหนส่งกลิ่นเหม็นเน่าเป็นระยะ