เฉินกุยนำรถบรรทุกสองคันและทหารหนึ่งหน่วยมุ่งตรงไปยังหน้าธนาคารเก่าของอำเภอ
ประตูใหญ่คล้องกุญแจดอกหนึ่ง ไม่มีใครเฝ้า
พอเข้าไปข้างในธนาคาร งัดประตูเหล็กห้องนิรภัยออกก็พบกล่องไม้หุ้มแผ่นเหล็กเรียงซ้อนกันเป็นระเบียบ หลายกล่องไม่มีแถบผนึก ที่เหลือล้วนติดแถบผนึก และมีข้อความเขียนว่า กองบัญชาการทัพส่งหัวจง
ซุนโหย่วเซิ่งมองประตูห้องนิรภัยอันหนักหน่วงและป้ายธนาคารก็เดาออกทันทีว่าข้างในเป็นอะไร
เขาไม่ถาม ไม่มองให้ละเอียด แค่เอ่ยถามสั้น ๆ ตรงประเด็น
"หัวหน้า ขนเลยไหม"
"ขน"
เฉินกุยกวาดตามองกล่องพวกนั้น
"ขนขึ้นรถให้หมด นายนับจำนวนเองให้ชัด เสร็จแล้วคุมคนเฝ้าไว้"
"ได้เลย"
ซุนโหย่วเซิ่งโบกมือ พี่น้องสิบกว่าคนที่รออยู่ด้านนอกเดินเรียงแถวเข้ามา แต่ละคนแบกกล่องขึ้นบ่า ฝีเท้าหนักแน่น เห็นชัดว่าน้ำหนักไม่เบา
ผ่านไปสี่ห้ารอบ กล่องทั้งหมดก็ถูกเรียงบนกระบะรถอย่างเป็นระเบียบ รถสองคันยังไม่ทันเต็มด้วยซ้ำ
ซุนโหย่วเซิ่งเดินเข้ามาใกล้ กระซิบเสียงต่ำมาก
"หัวหน้า สามสิบห้ากล่อง แบ่งใส่สองคัน ครบหมดแล้ว"
"อืม สองคันนี้นายคุมคนเฝ้าก่อน เรื่องที่เหลือไม่ต้องสนใจ"
เฉินกุยชายตามองห้องนิรภัยที่ว่างเปล่าเป็นครั้งสุดท้าย แล้วหมุนตัวออกมา
เขารู้แก่ใจดี แปดกล่องที่ไม่มีแถบผนึก มีสองกล่องเป็นอัญมณีเครื่องประดับ หกกล่องเป็นเหรียญเงิน นั่นคือเงินฝากของธนาคารท้องถิ่นอำเภอจู้หรง พวกผีญี่ปุ่นยังไม่ทันได้ขนหนี
ส่วนที่เหลือที่ติดแถบผนึกเป็นทองคำทั้งหมด เป็นของส่วนตัวที่ซ่งจิ่งฉือเกินยักยอกมาจากเมืองจินหลิง