ผู้ที่ถูกล้อมไว้ใจกลางคือโจวหวยหย่วน
อดีตครูผู้สอนจรที่บัดนี้ตีบทราวกับหลวงจีนถังซัมจั้งที่พลัดหลงเข้าไปในถ้ำใยแมงมุม
ร่างของเขาถูกจับกุมไว้กลางวงล้อม เหล่าสตรีรุมกันเข้ามาเป็นว่าเล่น
มือทั้งสองยกขึ้นกางกลางอากาศ โบกไปมาเป็นเชิงห้ามพลางพร่ำอธิบาย แต่เหงื่อเม็ดเล็กๆ ก็ผุดพรายเต็มหน้าผากตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทันรู้
แถมยังถูกสาวใหญ่ฝั่งนั้นกระตุกแขนเสื้อ สาวน้อยฝั่งนี้ดึงชายเสื้อเป็นระยะ
เขาเหลือบตามองเห็นเฉินกุยพาหลี่หมิงหย่วน จางต้าหนิว และอีกสองสามคนเดินลอดแนวป่าออกมา ก็ดีใจจนตัวลอย ร้องตะโกนเสียงดังลั่น
"หัวหน้า! หัวหน้ามาแล้ว! ป้าๆ น้าๆ ทุกคน เงียบๆ กันก่อน!"
ตะโกนจบก็เบียดฝ่าฝูงชน วิ่งเหยาะๆ มาตรงหน้าเฉินกุย ยกมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก สูดลมหายใจยาวด้วยสีหน้าโล่งอก
เฉินกุยขำ
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"
โจวหวยหย่วนกระตุกมุมปาก เผยรอยยิ้มขมขื่น
"คือว่า... ผ้าม้วนกับเครื่องจักรนั่นกลับมาแล้วไม่ใช่หรือครับ ผมนึกว่าชุดทหารของพวกเราส่วนใหญ่ก็เก่าขาดหมดแล้ว เลยคิดจะตัดชุดใหม่ให้ทุกคนสักชุด
ผมเลยฝากคนในละแวกนี้ช่วยกระจายข่าวไปว่าพวกเราจ้างคนฝีมือเย็บผ้าดี ทางเราดูแลเรื่องอาหารให้ พอเสร็จงานก็มีค่าตอบแทนให้"
เขาหันหลังกลับไปชี้กลุ่มผู้หญิงพวกนั้น สีหน้าขมขื่นยิ่งกว่าเดิม
"ข่าวเพิ่งกระจายไปเมื่อคืนวานนี้เอง ใครจะไปรู้ว่ามาถึงวันนี้ ผู้คนถึงได้แห่กันมาขนาดนี้"
"คนเยอะไม่ดีหรือ?"
เฉินกุยแปลกใจนิดๆ มองปราดไปที่โจวหวยหย่วน นึกในใจว่าไอ้นี่คงไม่ได้กำลังรังเกียจว่าต้องจ่ายค่าจ้างมากไปหรอกนะ