ออกจากค่ายพัก เดินประมาณหนึ่งชั่วโมง อ้อมผ่านชะง่อนเขาไป ลานสายตาก็พลันเปิดกว้าง
นี่เป็นเนินลาดที่ค่อนข้างเรียบ รถหุ้มเกราะห้าคันจอดคลุมด้วยผ้าใบและกิ่งไม้เรียบร้อยแล้ว
ข้างๆ มีชายฉกรรจ์สิบกว่าคนกำลังง้างพลั่วเสียม ขุดคุ้ยพื้นดินเสียงดังครืดคราด
หลี่อิงอู่ปักพลั่วลงกับพื้น หอบหายใจแรงจนตัวโยน
"ผู้บังคับหมวดครับ ดินบนภูนี่แข็งเหลือเกิน ฟันเสียมลงไปแทบไม่มีดินออกมาเลยสักก้อน จะขุดไปถึงชาติไหนกัน? หรือไม่...ใช้ปืนครกระเบิดดีไหม?"
"กลางวันแสกๆ จะยิงปืนใหญ่?"
หลิวซู่เจียงโผล่หัวออกมาจากหลุม ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครา มองเขม็งมาดูน่าเกรงขาม
"แกกลัวพวกผีญี่ปุ่นไม่รู้ว่าเราอยู่ที่นี่รึไง? ขุดไปเรื่อยๆ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ข้าจะไปขอระเบิดจากหัวหน้ามา ตกกลางคืนค่อยใช้ระเบิด กระสุนปืนครกมีแค่นั้น เอาไว้ยิงพวกผีญี่ปุ่น ไม่ได้มีไว้ให้แกขุดหลุม!"
"ก็ได้ครับ..."
หลี่อิงอู่หมดแรง ทรุดนั่งลงกับพื้น ยกแขนขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้า
"แล้วต้องขุดลึกแค่ไหนล่ะครับ?"
"ไม่ต้องลึกมากนัก ทำเป็นที่กำบัง เอาด้านบนปูกิ่งไม้กลบดินหลวมๆ พวกบนฟ้า..."
พูดยังไม่ทันจบ หลี่อิงอู่ก็สะดุ้งเฮือก ลุกขึ้นยืนตรงทันที น้ำเสียงพลันดังขึ้น
"ผู้บังคับบัญชา!"
พวกทหารที่กำลังขุดหลุมที่เหลือก็โยนเครื่องมือลง ยกมือทำความเคารพตามๆ กัน
หลิวซู่เจียงอึ้งไป หยัดตัวขึ้นมาจากหลุม หันไปมอง เห็นเฉินกุยพาหลี่หมิงหย่วนและซุนโหย่วเซิ่งกับคนอื่นๆ มายืนอยู่ตรงขอบเนิน แต่ละคนมองพวกเขาด้วยสีหน้ายิ้มๆ