โยชิสึยืนอยู่กลางห้องทำงาน ตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับ
ชิวซาน อี้หยุนเคยเป็นลูกน้องเขาจริง แต่ไอ้เวรนั่นถูกโยกไปเป็นหน่วยรักษาการณ์ ขึ้นตรงต่อกองบัญชาการกองทัพภาคซะแล้ว แล้วทำไมตอนนี้มันก่อเรื่อง แต่ไม้เรียวกลับฟาดมาที่ตูดเขาได้ล่ะ?
แต่เขากล้าพูดไม่ได้ ได้แต่ฟังฮาตานากะ เคนตะโกนลั่นอยู่หลังโต๊ะทำงาน ละอองน้ำลายกระเด็นข้ามสามเมตรมาโดนหน้าเขาได้
"ไอ้พวกไร้ประโยชน์! กองพลที่ 3 ก็ไร้ประโยชน์! อาคิยามะก็ไร้ประโยชน์! แกก็ไร้ประโยชน์! หน้าตากองทัพบกจักรวรรดิ ถูกพวกโง่พวกนี้ทำขายหน้าหมดแล้ว!"
ฮาตานากะ เคนทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ จนฝาถ้วยชาสั่นดังกริ๊ง
เขาหายใจหอบ อกกระเพื่อมรุนแรง ราวกับวัวกระทิงที่ถูกยั่วโมโห เดินกลับไปกลับมาในห้อง
โยชิสึก้มหน้านิ่ง หนังตาตก สายตาจับจ้องแมลงตัวเล็กบนพรมไม่วางตา แม้แต่ลมหายใจยังเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน
ในที่สุด ฮาตานากะ เคนคงจะด่าเหนื่อย หรือไม่ก็รู้ตัวว่าเสียอาการ หยุดฝีเท้า ยืนดูแผนที่หลังโต๊ะ
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ ห้านาทีหรือสิบนาที
ฮาตานากะ เคนเอ่ยปากอีกครั้ง เพียงแต่ที่ตะคอกเมื่อครู่ทำให้คอเขาแหบ ฟังเหมือนมีใครยัดก้อนเสมหะลงคอ
"ข้าดูรายงานการต่อสู้ของศัตรูพวกนี้ทั้งหมดแล้ว ไม่เกินสามขั้นตอน ลอบเข้าไป ลอบโจมตี ระดมปืนใหญ่
ยิ่งเก่งการรบกลางคืนด้วย ยากที่เราจะรับมือได้ ต่อให้ส่งคนไปเพิ่ม ก็แค่ส่งเป็นเป้าปืนใหญ่ให้พวกมัน!"
เขาเดินไปที่หน้าต่าง หันหลังให้โยชิสึ มองไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ อันเป็นทิศทางของเจิ้นเจียง