เฉินกั๋วต้งตื่นเต้นจนแว่นเลื่อนลงมาปลายจมูก เขารีบดันกลับขึ้นไป จ้องมองเฉินกุยเขม็ง
หลิวจ้าวเหอก็ไม่ถามหาคำอธิบายอีก ความดื้อรั้นที่ดูไม่ชอบหน้าเฉินกุยเมื่อครู่หายวับไปกับตา ดวงตาที่เบิกกว้างเหลือเพียงความร้อนรนเปลือยเปล่า
แววตาทั้งสองคู่นั้นทำให้เฉินกุยรู้สึกเอียน
อะไรกัน ข้าดูเหมือนคนขี้โกงหรือเคยโกงใครงั้นรึ
เขาโบกมือ
“รอพวกเจ้ามาแล้ว ส่งคนตามหลี่หมิงหย่วนไปเอาของเลย!”
“ดี! ดี!”
เฉินกั๋วต้งยืนตัวตรงฉับพลัน ยกมือทำความเคารพอีกครั้ง
“ขอบพระคุณท่านแม่ทัพเฉินที่เมตตา ขุนพลกองพล 147 ทั้งหมด ขอมอบกายถวายชีพตามบัญชาท่านแม่ทัพเฉิน!”
หลิวจ้าวเหอก็รีบทำความเคารพอย่างลุกลี้ลุกลน พอวางมือลงก็ถูฝ่ามือไปมา บนใบหน้าดำคล้ำถึงกับเห็นสีขวยเขิน
เขากระแอมแห้งๆ คงคิดว่าที่ระเบิดอารมณ์ไปก่อนหน้านี้เล่นใหญ่เกินไป จึงพูดอย่างเจื่อนๆ ว่า
“ท่านแม่ทัพเฉิน คือว่า พวกของข้าล้วนชินแต่ปืนครกพื้นบ้าน ปืนใหญ่ทหารราบเก้าสองนี่เป็นของฝรั่ง กลัวใช้ไม่ถูก ท่านดูว่าจะยืมครูฝึกปืนใหญ่สักสองสามนายได้หรือไม่”
ยืมพลปืนใหญ่งั้นรึ
เฉินกุยกวาดตามองเขาแวบหนึ่ง
บนใบหน้าดำคล้ำของหลิวจ้าวเหอกำลังพยายามบีบรอยยิ้มที่ตัวเองคิดว่าเป็นมิตรมาก แต่มองแล้วขัดตายิ่งนัก
เฉินกุยรู้แก่ใจ ปืนใหญ่ให้ไปได้ แต่คนนี่ปล่อยให้ยืมออกไปคงไม่ได้คืนกลับมาแน่!
พลปืนใหญ่ใต้บังคับบัญชาของเขาล้วนรวบรวมมาจากกองพลฝึกสอนกับพลทหารชั้นหนึ่งปืนใหญ่ของหน่วยอาวุธเยอรมัน
ให้ยืมสองคนนี้ไป ก็ไม่ต่างอะไรกับโยนหมูยัดไส้ให้หมาฉะนั้น
“แบบนี้ก็แล้วกัน”