เฉินกุยหามุมคันดินที่บังลมได้ พวกผีน้อยสองผืนเป็นผ้าห่มสนามปูนอน คลุมเสื้อคลุมทหารอีกชั้น ล้มตัวลงนอนทันที
พวกพลปืนใหญ่ที่วิ่งตามเขามาทั้งคืนก็ไม่ต่างกัน บางคนนอนบนพื้นเหมือนเฉินกุย บางคนย่อตัวซุกในกระบะรถ เสียงกรนดังลั่นฟ้า
“หัวหน้า…หัวหน้า!”
มีคนเขย่าไหล่เขาเบา ๆ
เฉินกุยลืมตา ต้องกระพริบตาถี่ ๆ ถึงจะเห็นเงาคนรอบข้างชัด
หลี่หมิงหย่วนนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้า ด้านหลังมีอีกหลายคนยืนอยู่
ในนั้นมีสองคนที่ยืนอยู่หน้าสุด สวมชุดทหารเก่าสีเทาอมฟ้า ดาวที่อินทรธนูถลอกจนสีซีด เป็นพลตรีทั้งคู่
คนซ้ายหน้าดำห้าว ร่างแข็งแรง ดูก็รู้ว่ามาจากระดับล่าง ขมวดคิ้วแน่น ราวกับว่าใครเป็นหนี้เงินเขาสองร้อย
คนขวาสวมแว่นกรอบกลม หน้าขาว รอยยิ้มเกาะอยู่ที่มุมปาก เพียงแต่รอยยิ้มนั้นดูจอมปลอมอยู่สักหน่อย!
เฉินกุยนวดขมับตัวเอง แล้วลุกขึ้นนั่ง เสื้อนอกขนแกะหล่น เผยอินทรธนูดาวพลตรี
เปิดปากถาม
“กี่โมงแล้ว?”
“บ่ายสองโมงแล้ว”
เฉินกุยหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง ลุกขึ้นยืน ปัดดินบนตัว แล้วกวาดสายตาผ่านทั้งคู่รอบหนึ่ง
“กองพล 146 กับ 147 หรือ?”
คนทั้งสองแลกเปลี่ยนสายตากัน แนวจับอยู่ที่อินทรธนูพลตรีของเฉินกุย แล้วมองไปที่หลี่หมิงหย่วน
หลี่หมิงหย่วนคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว ก้าวมาเกือบครึ่งช่วงตัว ยิ้ม ๆ แล้วเอ่ยอธิบาย
“นายพลทั้งสอง นี่คือแม่ทัพกรมกองพลกองโจรจินหลิง ท่านแม่ทัพเฉินกุย สมุหนายกญี่ปุ่นปิดล้อม ยุทธปัจจัยส่งไม่ถึง ตราตั้งตำแหน่งพลโทที่ท่านประธานแต่งตั้งยังไม่ได้ส่งมา ด้วยเหตุนี้จึงยังเหลือแค่ยศพลตรีในตอนนี้ แต่คำสั่งทางทหารประหนึ่งขุนเขา กรมกองพลทั้งสองน่าจะได้รับโทรเลขแล้ว!”