"ท่านแม่ทัพเฉินไปแล้วหรือ?"
เจียงอิงลูบคลำอินทรธนูนายพลในมือ
"นี่มัน... สร้างคุณงามความดีไว้แล้วจากไปอย่างเงียบเชียบจริง ๆ!"
รองผู้บังคับกองทหารที่สวมแว่นกำลังจะพูดเสริม แต่ทหารนายหนึ่งที่ค้นซากปรักหักพังอยู่ก็วิ่งเข้ามาพร้อมกระดาษที่เต็มไปด้วยฝุ่นแผ่นหนึ่ง
"หัวหน้ากองทหาร ท่านดูนี่!"
เจียงอิงรับมาดู แล้วส่งต่อให้รองผู้บังคับกองทหาร
รองผู้บังคับกองทหารเคยเรียนหนังสือ พอรู้ภาษาญี่ปุ่นนิดหน่อย อาศัยเดาและคาดคะเน ก็เข้าใจความหมายส่วนใหญ่ได้ ดูไปสีหน้าก็ยิ่งเคร่งเครียด
"หัวหน้ากองทหาร นี่คือโทรเลขลับที่พวกผีน้อยส่งมาจากญี่ปุ่น จะเคลื่อนย้ายเครื่องบินขับไล่ลงใต้ไปทิ้งระเบิดจินหลิง และจะเกณฑ์กองพลหนึ่งลงใต้ด้วย นอกจากนี้ กองบินของกองทัพเรือก็จะถูกแยกส่วนไปทิ้งระเบิดจินหลิง"
"เคลื่อนย้ายเครื่องบินขับไล่ลงใต้?"
เจียงอิงพึมพำประโยคนี้ พลางคว้าตัวทหารที่เพิ่งแจ้งข่าวของเฉินกุยไว้
"เมื่อกี้เจ้าบอกว่า ท่านแม่ทัพเฉินให้พวกเราระวังเครื่องบิน?"
"ใช่! คนที่ท่านแม่ทัพเฉินส่งมาก็บอกอย่างนี้!"
เจียงอิงและรองผู้บังคับกองทหารยืนนิ่งอยู่กับที่ ครึ่งค่อนวันก็ไม่มีใครพูดอะไร
ลมยามค่ำคืนพัดผ่าน เจียงอิงสั่นสะท้าน สายตากวาดมองแผ่นโทรเลขในมือรองผู้บังคับกองทหาร พลันเข้าใจขึ้นมา
"มิน่าล่ะ ท่านแม่ทัพเฉินถึงจากไปอย่างรีบร้อนเช่นนั้น ที่แท้เครื่องบินของพวกผีน้อยก็กำลังจะตามมา"
เขาเงยหน้าขึ้น ตะโกนสั่ง
"เร่งค้นหาให้เร็วขึ้น เอาเอกสารที่หาได้ไปให้หมด นอกจากนี้ให้ทุกคนในเมืองออกไปรวมตัวกันนอกเมือง เตรียมถอนกำลัง!"
พูดจบ เขาหันไปมองรองผู้บังคับกองทหาร
"เราจำเป็นต้องส่งคนนำข่าวกรองกลับไปก่อนไหม เผื่อระหว่างทางกลับไปเจอพวกผีน้อยที่ลงใต้มาจะได้เรื่อง"